Με αιχμές για τις περιορισμένες προσλήψεις αναπληρωτών και τα χιλιάδες κενά στα σχολεία, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) Ρεθύμνου ασκεί κριτική στην κυβερνητική πολιτική για την Παιδεία. Εστιάζει στις ελλείψεις στην Ειδική Αγωγή και ζητά την άμεση κάλυψη των κενών, μαζικούς μόνιμους διορισμούς και αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης.
Σε ανακοίνωσή της υπογραμμίζει: «Η Γ΄ φάση προσλήψεων αναπληρωτών δείχνει με τον πιο ωμό τρόπο την υποκρισία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας απέναντι σε εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς. Τα στοιχεία γκρεμίζουν κάθε επικοινωνιακό αφήγημα:
Στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Ρεθύμνου, από τα 169 εκπαιδευτικά κενά που δηλώθηκαν στο Υπουργείο Παιδείας καλύφθηκαν μόλις 18,τα 17 από τα 43 στη Γενική Αγωγή και μόλις 1 από τα 126 στην Ειδική Αγωγή.
Στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Ρεθύμνου καλύφθηκαν μόλις τα 6 από τα 55 εκπαιδευτικά κενά.
Σε όλη τη χώρα, τα κενά σε Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια ξεπερνούν τα 13.000, ενώ τα σχολεία λειτουργούν ήδη τρίτο μήνα.
Το βαρύτερο τίμημα το πληρώνει η Ειδική Αγωγή. Εκεί βρίσκεται η συντριπτική πλειονότητα των κενών: στα τμήματα ένταξης, στην παράλληλη στήριξη, στο Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό (ΕΕΠ) και στο Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό (ΕΒΠ), όπου ανήκουν και οι σχολικοί νοσηλευτές (από τους 18 που ζητήθηκαν σε Πρωτοβάθμια (12) και Δευτεροβάθμια (6) δεν προσλήφθηκε κανένας). Παιδιά με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στερούνται ακόμη τη στήριξη που δικαιούνται, και μαζί τους ολόκληρες τάξεις.
Το κράτος δίνει λιγότερα, η οικογένεια πληρώνει περισσότερα
Τα κενά δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα συνειδητής υποχρηματοδότησης. Σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα δαπανά για τη δημόσια εκπαίδευση μόλις το 3,3% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 4,7%. Είναι η δεύτερη χαμηλότερη χώρα στην Ένωση, με μόνο τη Ρουμανία πιο κάτω. Κι αυτό ενώ οι συνολικές δημόσιες δαπάνες της χώρας, στο 52,9% του ΑΕΠ, είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη. Στην παιδεία πηγαίνει μόλις το 8% των δημόσιων δαπανών, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 9,6%. Τα χρήματα υπάρχουν. Η δημόσια παιδεία απλώς δεν είναι προτεραιότητα.
Το κενό που αφήνει το κράτος το καλύπτουν οι οικογένειες. Η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο μερίδιο δημόσιας χρηματοδότησης της εκπαίδευσης σε όλη την ΕΕ, μόλις 64%. Πάνω από το ένα τέταρτο των δαπανών (28,3%) το πληρώνουν νοικοκυριά και ιδιώτες. Σύμφωνα με το ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ, μόνο για φροντιστήρια οι οικογένειες ξόδεψαν 614 εκατ. ευρώ το 2023. Είναι το υψηλότερο ποσό της δεκαετίας, με πραγματική αύξηση 35,7% από το 2021. Η παραπαιδεία έχει φτάσει πια και στο Δημοτικό. Η δαπάνη εκεί υπερτετραπλασιάστηκε, από 5,9 εκατ. ευρώ το 2013 σε 26,1 εκατ. ευρώ το 2023.
Και το βάρος δεν μοιράζεται δίκαια. Τα νοικοκυριά με εισόδημα έως 750 ευρώ τον μήνα δίνουν σε φροντιστήρια το 24,1% του ετήσιου εισοδήματός τους. Τα υψηλότερα εισοδήματα δίνουν μόλις το 3,3%.
Αυτή είναι η αντίστροφη εξίσωση της κυβέρνησης. Όσο λιγότερα δίνει το κράτος, τόσο περισσότερα πληρώνει η οικογένεια. Πίσω από την επικοινωνιακή διαχείριση της «αριστείας», η δωρεάν δημόσια παιδεία γίνεται σιωπηλά ακριβό ιδιωτικό αγαθό. Τα σχολεία λειτουργούν με ελλείψεις. Οι εκπαιδευτικοί ζουν σε διαρκή εργασιακή ανασφάλεια, συχνά στο όριο της φτώχειας. Και η κοινωνική ανισότητα αναπαράγεται από τα θρανία.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) στέκεται στο πλευρό των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των οικογενειών τους. Απαιτεί:
Άμεση κάλυψη όλων των κενών, με προτεραιότητα στην Ειδική Αγωγή.
Μόνιμους, μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών, ΕΕΠ και ΕΒΠ με βάση τις πραγματικές ανάγκες, όχι τις δημοσιονομικές «ισορροπίες».
Ίδρυση οργανικών θέσεων σε Γενική και Ειδική Αγωγή, καθώς και των νέων τμημάτων ένταξης που ζητούν οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης.
Έγκαιρες προσλήψεις, ώστε κάθε σχολείο να ανοίγει από την πρώτη μέρα πλήρως στελεχωμένο.
Αύξηση της δημόσιας δαπάνης για την παιδεία, ώστε να φτάσει τουλάχιστον τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Δημοκρατικό και αποκεντρωμένο σχεδιασμό των εκπαιδευτικών αναγκών.
Αξιοπρεπείς μισθούς για τους εκπαιδευτικούς.
Το συνταγματικό δικαίωμα κάθε παιδιού στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, και ιδίως κάθε παιδιού με αναπηρία, δεν μπορεί να περιμένει την επόμενη φάση προσλήψεων ούτε να πληρώνεται από την τσέπη των γονιών».
