Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην 90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης επιβεβαίωσε με ξεκάθαρο τρόπο ότι η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης δεν είναι η επιστροφή στις εύκολες υποσχέσεις, αλλά η συνέχιση της οικοδόμησης μιας ισχυρής Ελλάδας μέσα από τη «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας». Πρόκειται για ένα σχέδιο τετραετούς ορίζοντα, με συγκεκριμένες ημερομηνίες και στόχους, μετρήσιμο δημοσιονομικό κόστος και μία καθαρή επιδίωξη, η συλλογική πρόοδος της χώρας να μετατρέπεται σε ατομική προκοπή για κάθε πολίτη.
Το πρόγραμμα των νέων παρεμβάσεων, ύψους 2,2 δισ. ευρώ για το 2027 και 3,6 δισ. ευρώ έως το 2030, δεν αποτελεί μια δέσμη προεκλογικών παροχών. Είναι το μέρισμα μιας οικονομίας που αναπτύσσεται και επιστρέφει μέρος αυτής της προόδου στην κοινωνία, χωρίς να διακινδυνεύει τη δημοσιονομική ισορροπία. Αυτή είναι και η ουσιαστική διαφορά μιας υπεύθυνης κυβερνητικής πολιτικής από την πλειοδοσία υποσχέσεων. Κάθε μέτρο κινείται εντός των δημοσιονομικών στόχων και στηρίζεται σε πραγματικούς πόρους, όχι σε δανεικά ή σε δημοσιονομικά τεχνάσματα.
Οι παρεμβάσεις αγγίζουν άμεσα την καθημερινότητα της παραγωγικής Ελλάδας. Για τους ελεύθερους επαγγελματίες προβλέπεται περαιτέρω εξορθολογισμός των τεκμηρίων και χαμηλότερη φορολογική επιβάρυνση για τους συνεπείς επαγγελματίες. Για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ενεργοποιούνται νέα χρηματοδοτικά εργαλεία συνολικού ύψους 1,5 δισ. ευρώ μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας, τα οποία, με τη συμμετοχή των τραπεζών, εκτιμάται ότι μπορούν να κινητοποιήσουν συνολική χρηματοδότηση 5 δισ. ευρώ. Παράλληλα, καταργείται το τέλος επιτηδεύματος στην περιφέρεια και δημιουργούνται πρόσθετα κίνητρα για επενδύσεις και εκσυγχρονισμό. Για τους αγρότες θεσπίζεται μηδενικός φόρος εισοδήματος έως τις 20.000 ευρώ, όταν μόλις λίγες ημέρες πριν η αντιπολίτευση έσπευδε να καταγγείλει μια ανύπαρκτη φοροεπέλαση στον αγροτικό κόσμο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η επέκταση της κατάργησης του ΕΝΦΙΑ για την ελληνική περιφέρεια, με το πληθυσμιακό όριο να αυξάνεται από τους 1.500 στους 2.000 κατοίκους. Για το Ρέθυμνο, όπου η ρύθμιση καλύπτει ήδη τη μεγάλη πλειονότητα των μικρών οικισμών και ουσιαστικά το σύνολο της ενδοχώρας, η διεύρυνση αυτή προσθέτει πλέον και το Ατσιπόπουλο και το Πέραμα. Πρόκειται για μια παρέμβαση με άμεσο αποτύπωμα στην περιφέρεια και ιδιαίτερη σημασία για έναν νομό με ισχυρό οικιστικό και παραγωγικό ιστό εκτός του αστικού κέντρου.
Στο εισόδημα, ο κατώτατος μισθός ανεβαίνει στα 1.000 ευρώ έως τον Ιανουάριο του 2028 και οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων μειώνονται περαιτέρω. Οι συνταξιούχοι άνω των 65 ετών λαμβάνουν μόνιμη ετήσια ενίσχυση 400 ευρώ, οι δημόσιοι υπάλληλοι επίδομα Χριστουγέννων 500 ευρώ και νέες μισθολογικές αυξήσεις, ενώ τα αναπηρικά επιδόματα τιμαριθμοποιούνται. Πρόκειται για παρεμβάσεις που ενισχύουν το διαθέσιμο εισόδημα απέναντι στην πίεση της ακρίβειας, χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη δημοσιονομική σταθερότητα, όπως συνέβη στο παρελθόν με πολιτικές που οδήγησαν ακόμη και στην επιβολή capital controls.
Ιδιαίτερο βάρος αποκτούν οι παρεμβάσεις για τη νέα γενιά και το δημογραφικό. Ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά» προβλέπει ότι, για παιδιά έως δύο ετών, η Πολιτεία θα αντιστοιχίζει την ετήσια κατάθεση των γονέων έως 1.200 ευρώ, δημιουργώντας στην ενηλικίωση ένα ουσιαστικό πρώτο κεφάλαιο. Μαζί με τον μηδενισμό του φόρου εισοδήματος για τρίτεκνους έως τις 20.000 ευρώ, την αύξηση του επιδόματος γέννησης για τις πολύτεκνες οικογένειες και τη διεύρυνση της προσχολικής φροντίδας, αποτυπώνεται μια διαφορετική αντίληψη κοινωνικής πολιτικής. Όχι απλή κατανάλωση πόρων, αλλά επένδυση στις δυνατότητες των παιδιών του αύριο.
Αυτή είναι και η βαθύτερη σημασία ενός Ταμείου Επόμενων Γενεών. Δεν είναι ένας ακόμη λογαριασμός παροχών, αλλά μια εθνική δέσμευση ότι η σημερινή ανάπτυξη θα χρηματοδοτεί τις αυριανές ευκαιρίες, χωρίς να τις υποθηκεύει μέσα από ανεύθυνες δημοσιονομικές επιλογές. Για εμένα προσωπικά, αυτό είναι το σημαντικότερο μέτρο που ανακοινώθηκε από τον Πρωθυπουργό.
Η κατεύθυνση ευρωπαϊκών πόρων σε παραγωγικές επενδύσεις, νέες τεχνολογίες, στέγη, εκπαίδευση, πράσινες υποδομές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις πολλαπλασιάζει το αναπτυξιακό αποτύπωμα της χώρας και ενισχύει την ανθεκτικότητά της για τις επόμενες γενιές.
Η ίδια λογική διαπερνά το νέο πρόγραμμα «Σπίτι μου 3» ύψους 2 δισ. ευρώ, τη διάθεση νέων και ανακαινισμένων κατοικιών, την αύξηση των φοιτητικών κλινών και την αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας. Η προσιτή κατοικία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια αποσπασματική εξαγγελία. Είναι προϋπόθεση κοινωνικής κινητικότητας, οικογενειακού προγραμματισμού και παραμονής των νέων ανθρώπων στον τόπο τους. Γι’ αυτό απαιτεί συνεχή επικαιροποίηση των πολιτικών και νέα μέτρα όπου αυτά είναι αναγκαία.
Τα στοιχεία της τελευταίας περιόδου δείχνουν ότι η κατεύθυνση που ακολουθούμε έχει ήδη αποδώσει και πρέπει να συνεχιστεί. Η Ελλάδα καταγράφει υψηλότερο μέσο ρυθμό ανάπτυξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ισχυρότερη αύξηση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, μεγάλη αποκλιμάκωση της ανεργίας, αύξηση των τραπεζικών καταθέσεων και σημαντική μείωση του δημόσιου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ. Η σύγκλιση με την Ευρώπη δεν έχει ολοκληρωθεί. Η Ελλάδα, όμως, έχει αλλάξει τροχιά και διαθέτει πλέον τα θεμέλια για να περάσει οριστικά από τη θέση του ευρωπαϊκού αντιπαραδείγματος στη θέση μιας χώρας που συμμετέχει με αυτοπεποίθηση στη διαμόρφωση των εξελίξεων.
Ακριβώς γι’ αυτό η δημοσιονομική πειθαρχία δεν αποτελεί τεχνοκρατική εμμονή. Είναι όρος εθνικής αυτονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Χωρίς αυτήν, οι παροχές του σήμερα γίνονται φόροι και χρέη του αύριο, η χώρα ξαναμπαίνει σε κύκλους αβεβαιότητας και το κόστος μεταφέρεται στους νεότερους.
Η Ελλάδα χρειάζεται συνέχεια, συνέπεια και σταθερή κυβέρνηση που θα ολοκληρώνει μεταρρυθμίσεις και θα προστατεύει τη διεθνή αξιοπιστία της. Οι εκλογές στο τέλος της τετραετίας υπηρετούν ακριβώς αυτή τη θεσμική συνέπεια. Η πολιτική δεν πρέπει να υποτάσσεται στον αιφνιδιασμό και στην ευκαιριακή δημοφιλία, αλλά στη λογοδοσία και στην ολοκλήρωση του κυβερνητικού έργου.
Η «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» είναι μια πρόταση εμπιστοσύνης ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη. Η Πολιτεία δεσμεύεται να διαχειρίζεται υπεύθυνα τους καρπούς της ανάπτυξης, να στηρίζει το εισόδημα απέναντι στην ακρίβεια και να επενδύει στις επόμενες γενιές. Η κοινωνία καλείται τελικά να κρίνει δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τη διακυβέρνηση. Από τη μία, την επιστροφή στις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Από την άλλη, μια πορεία που στηρίζεται στη σταθερότητα, την παραγωγικότητα, τη δημοσιονομική ευθύνη και τη δικαιότερη κατανομή των καρπών της ανάπτυξης.
Ο στόχος δεν είναι ένα πρόσκαιρο εκλογικό όφελος. Είναι μια σταθερά ευημερούσα Ελλάδα, που θα γίνεται ισχυρότερη κάθε χρόνο και θα παραδίδει στα παιδιά της περισσότερες ευκαιρίες.
