Κάθε καλοκαίρι επανέρχεται το ίδιο φαινόμενο σε διάφορες περιοχές του Ρεθύμνου: προσβάσεις προς παραλίες που επί δεκαετίες χρησιμοποιούσαν κάτοικοι και επισκέπτες να κλείνουν ξαφνικά με συρματοπλέγματα, μπάρες, πόρτες ή άλλες αυθαίρετες παρεμβάσεις. Δημόσιοι δρόμοι, αγροτικές οδοί και παραδοσιακά περάσματα μετατρέπονται στην πράξη σε «ιδιωτικές αυλές», στερώντας από τους πολίτες το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης στον αιγιαλό. Τα παράπονα μας έρχονται κυρίως από περιοχές του Δήμου Μυλοποτάμου.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο νομικό, αλλά βαθιά κοινωνικό. Οι παραλίες αποτελούν δημόσιο αγαθό και δεν μπορεί ο καθένας να αποφασίζει κατά το δοκούν ποιος θα περάσει και ποιος όχι. Όταν μια πρόσβαση κλείνει παράνομα, δεν θίγεται μόνο ο λουόμενος, αλλά και η εικόνα ενός τόπου που ζει από τον τουρισμό και τη φιλοξενία.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να καταγράψουν τις περιπτώσεις και να παρέμβουν άμεσα όπου υπάρχουν αυθαιρεσίες. Γιατί αν η ανοχή γίνει κανόνας, τότε σύντομα θα συζητάμε όχι για ελεύθερες παραλίες, αλλά για παραλίες με «ιδιοκτήτες» εκεί όπου ο νόμος αναγνωρίζει μόνο το δημόσιο συμφέρον.