Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε τον Παπά Γιάννη Κακογιαννακη ο οποίος, ύστερα από τη δοκιμασία της υγείας του, αναχώρησε για τη "Θριαμβεύουσα" Εκκλησία, κλείνοντας μια μακρόχρονη και ευλογημένη ιερατική πορεία.

Υπηρέτησε ως εφημέριος στο χωριό του, τις Βρύσες του Δήμου Αγίου Βασιλείου, έναν τόπο με βαθιά μουσική και πολιτιστική παράδοση, τον οποίο αγάπησε και διακόνησε με αυταπάρνηση. Στάθηκε πνευματικός Πατέρας για τους συγχωριανούς του, με λόγο παρηγορητικό, καθοδηγητικό και γεμάτο πίστη.

Ως εκπαιδευτικός υπήρξε πρότυπο, καλλιεργώντας στους μαθητές του τη δίψα για μάθηση και το ήθος της προσπάθειας. Με λόγο μεστό και παιδαγωγική ευαισθησία, δεν μετέδιδε μόνο γνώσεις, αλλά κυρίως αξίες που ριζώνουν βαθιά στην ψυχή.

Μεγαλωμένος σε αγροτική οικογένεια, γνώρισε από νωρίς τον αγώνα του μόχθου και της βιοπάλης. Αυτή η εμπειρία τον έκανε άνθρωπο απλό, γνήσιο και συμπονετικό, κοντά στον καθημερινό άνθρωπο, κατανοώντας τις δυσκολίες και τις ανάγκες του.

Ως εφημέριος στάθηκε αληθινός λευίτης. Ιεροπρεπής, με εκκλησιαστική τάξη και βαθιά συναίσθηση της αποστολής του, διακονούσε το θυσιαστήριο με ευλάβεια. Υπήρξε ρήτορας του Ευαγγελίου, με λόγο ζωντανό και καρδιακό, που άγγιζε και ενέπνεε.

Παράλληλα, ήταν θερμός υποστηρικτής της πολιτιστικής μας παράδοσης. Αγάπησε την Κρητική μουσική, τραγουδούσε στις παρέες με μεράκι και κράτησε ζωντανό το νήμα της παράδοσης. Ήταν πραγματικός μερακλής και Αντρας με λόγο καθαρό και καρδιά ανοιχτή.

Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του και να τον γνωρίσω καλά μέσα από πολλές συναναστροφές. Οι συζητήσεις μας ήταν πάντα γεμάτες ουσία και οι νουθεσίες του βαθιά αξιακές, στηριγμένες στην πίστη, την εμπειρία και την αγάπη για τον άνθρωπο.

Η απουσία του αφήνει κενό, αλλά και μια βαριά παρακαταθήκη έργου ,πίστης, παιδείας και πολιτισμού.

Αιωνία του η μνήμη.