Βιολάντα: Ένα προδιαγεγραμμένο εργοδοτικό έγκλημα
Ο θάνατος των πέντε εργατριών στη μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα στις 26 Ιανουαρίου δεν ήταν «ατύχημα». Ήταν ένα προδιαγεγραμμένο εργοδοτικό έγκλημα, όπως φανερώνουν και τα στοιχεία που έρχονται στο φως. Παράνομοι χώροι, απουσία μέτρων ασφαλείας, αδιαφορία για τις πληροφορίες περί οσμής αερίου εδώ και πολλούς μήνες. Αντίθετα, η εργοδοσία φαίνεται πως επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στο να αποτρέψει τους εργαζόμενους από το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του «συνεταιρίζεσθαι».
Για την έκρηξη δεν φταίει μόνο ο εργοστασιάρχης. Η κυβέρνηση έχει βαριά ευθύνη. Με την αποδυνάμωση του Σώματος Επιθεωρητών, με ελέγχους - βιτρίνα και νομοθετικές παρεμβάσεις που δίνουν ασυλία στην εργοδοτική αυθαιρεσία η «ανταγωνιστικότητα» μπαίνει πάνω από τη ζωή και το έγκλημα απλώς περιμένει την ώρα του.
Δεν πρόκειται επομένως για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η κανονικότητα ενός κόσμου εργασίας χωρίς κανόνες, χωρίς λογοδοσία και χωρίς πρόληψη. Το βλέπουμε και στα σχολεία μας: Κτίρια παλιά, χωρίς επαρκείς ελέγχους, χωρίς φύλακες, με ευθύνες που μεταφέρονται διαρκώς «προς τα κάτω». Εκεί που φταίει πάντα ο τελευταίος κρίκος, ποτέ η πολιτική επιλογή.
Η ζωή και η ασφάλεια όμως δεν είναι κόστος. Είναι δικαίωμα και θα το διεκδικήσουμε.
Ως ΕΛΜΕ Ρεθύμνου δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στις οικογένειες των θυμάτων. Τίποτα δεν φέρνει πίσω τους ανθρώπους τους. Αλλά η σιωπή και η συγκάλυψη μπορούν να σκοτώσουν ξανά.
Για τους δεκαπέντε νεκρούς μετανάστες και πρόσφυγες στη Χίο
Συγκλονισμένη η ελληνική κοινωνία πληροφορήθηκε τον θάνατο δεκαπέντε προσφύγων, ανάμεσά τους και παιδιών, στα ανοιχτά της Χίου. Δυστυχώς, όπως και στην Πύλο, τα μέχρι τώρα στοιχεία παραπέμπουν σε σοβαρές ευθύνες τους ελληνικού λιμενικού με παραβίαση σημαντικών κανόνων του δικαίου της θάλασσας.
Ο θάνατος των δεκαπέντε συνανθρώπων μας είναι ένα ακόμη τραγικό αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως παράπλευρη απώλεια και τη μετακίνηση κατατρεγμένων ανθρώπων ως ζήτημα «ασφάλειας» κι όχι ανθρωπιάς.
Η κυβέρνηση φέρει σοβαρές ευθύνες για τις «πολιτικές αποτροπής» και τη συστηματική υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής στα σύνορα. Η προστασία των συνόρων δεν γίνεται με νεκρούς.
Οι Έλληνες πολίτες δεν μπορούμε και δεν δικαιούμαστε να συνηθίζουμε στον θάνατο. Δεν μπορούμε να προσπερνάμε εικόνες και αριθμούς, όταν πίσω τους υπάρχουν παιδιά, οικογένειες, άνθρωποι που έφυγαν για να σωθούν και όχι για να απειλήσουν κανέναν. Η σιωπή μπροστά σε τέτοια γεγονότα δεν είναι ουδετερότητα· είναι συνενοχή.
Η ευθύνη δεν σταματά εκεί: Ως εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος να υπερασπιζόμαστε στην πράξη τις αξίες που διδάσκουμε: τον σεβασμό στον άνθρωπο, την αλληλεγγύη, την ειρήνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να μιλάμε καθαρά, χωρίς φόβο αλλά με αλήθεια. Να μη μετατρέπεται ο ρατσισμός σε «άποψη» και ο θάνατος σε στατιστική.
Η ΕΛΜΕ Ρεθύμνου εκφράζει τη βαθιά της θλίψη και οργή για τους νεκρούς της Χίου και δηλώνει ξεκάθαρα: η κοινωνία που συνηθίζει στον θάνατο στα σύνορα χάνει σιγά σιγά και την ψυχή της. Εμείς επιλέγουμε να μην τη χάσουμε.
