Λίγο πριν φύγει από τη ζωή, ο Γεράσιμος Αρσένης, παρουσιάζοντας το τελευταίο του βιβλίο «Γιατί δεν έκατσα καλά», είχε σταθεί με ειλικρίνεια και αυτοκριτική διάθεση απέναντι στις ίδιες του τις επιλογές. «Η Παιδεία», είπε τότε, «χρειάζεται διάλογο και συναινέσεις». Μια φράση με βάθος, που σήμερα αποκτά ανατριχιαστικά επίκαιρο νόημα.
Γιατί, αν αυτός είναι ο «διάλογος» που προσφέρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην εκπαιδευτική κοινότητα — ο διάλογος των ΜΑΤ, των χημικών, της βίας και της καταστολής — τότε βρισκόμαστε πολύ μακριά όχι μόνο από τη συνεννόηση, αλλά από την ίδια την ουσία του δημοκρατικού διαλόγου.
Χθες, έξω από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές βρέθηκαν αντιμέτωποι με ασπίδες, κρότου-λάμψης και χημικά. Διαμαρτύρονταν ειρηνικά για τις συμπτύξεις τμημάτων, για τα χιλιάδες κενά που παραμένουν ακάλυπτα στα σχολεία, παρότι διανύουμε ήδη το τρίτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου.
Αντί να ακουστούν, δέχτηκαν επίθεση. Αντί για διάλογο, δόθηκε ξύλο. Πολύ ξύλο.
Η εικόνα εκπαιδευτικών που ψεκάζονται με χημικά επειδή ζητούν να μη στοιβάζονται τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών σε τάξεις των 27 και 28 μαθητών, είναι ντροπή για κάθε κυβέρνηση που ισχυρίζεται πως η Παιδεία αποτελεί «προτεραιότητα». Είναι όμως και καθρέφτης μιας εξουσίας που έχει ξεχάσει πως η εκπαίδευση είναι δημόσιο αγαθό — όχι πεδίο αστυνομικής διαχείρισης.
Η σημερινή ασκούμενη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν επιδιώκει διάλογο· επιδιώκει πειθαρχία. Δεν ζητά συναίνεση· απαιτεί σιωπή.
Όμως οι άνθρωποι της εκπαίδευσης γνωρίζουν καλά πως η δημοκρατία δεν ανθίζει με διαταγές και καταστολή, αλλά με σεβασμό, συμμετοχή και ειλικρινή διάλογο.
Αν πράγματι θέλουμε μια κοινωνία δικαιότερη, με λιγότερες ανισότητες και περισσότερες ευκαιρίες, οφείλουμε να επαναφέρουμε στο επίκεντρο το αυτονόητο: τον σεβασμό στον κόσμο της εκπαίδευσης.
Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές δεν είναι εχθροί, δεν είναι «εμπόδιο στην πρόοδο». Είναι αυτοί που κάθε μέρα κρατούν όρθια τη δημόσια εκπαίδευση — παρά τις ελλείψεις, την υποχρηματοδότηση, τις μετακινήσεις, την απαξίωση.
Η Παιδεία δεν χρειάζεται άλλους «διαλόγους» με ΜΑΤ και χημικά.
Χρειάζεται πολιτική βούληση, εμπιστοσύνη και όραμα.
Χρειάζεται, επιτέλους, να «καθίσουμε καλά» — όλοι μας — με σεβασμό στον ρόλο της εκπαίδευσης και στην αξιοπρέπεια αυτών που τη στηρίζουν.
*ο Γιάννης Μαρινάτος είναι
Πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ρεθύμνου
Πρόεδρος του Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ Ρεθύμνου και
μέλος του Γενικού Συμβουλίου ΑΔΕΔΥ
