Είναι πια καιρός να πάτε και γι’ άλλα, Κατερινούλες. Υπηρετήσατε το ελληνικό δημόσιο σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Υποστηρίξατε την τρίτη ηλικία από τότε που σας θυμόμαστε. Δεν λογαριάσατε ωράρια και βάρδιες. Δώσατε μερικές από τις τελευταίες τους χαρές σ’ εκατοντάδες ανθρώπους, τους γλυκάνατε τους πόνους, σωματικούς και ψυχικούς, τους παρηγορήσατε, τους κάνατε ξανά χρήσιμους και περήφανους, συχνά τους συνοδέψατε στις τελευταίες τους κατοικίες. Μοχθήσατε για τη διαγενεακή μάθηση, χαρίζοντας ευτυχισμένες στιγμές σε γονείς,  παππουδογιαγιάδες κι εγγόνια.

Ήρθε η ώρα τώρα να κοιτάξετε και τις Κατερίνες. Να ξεκοκαλίσετε κάτι τι από εκείνα που δουλέψατε για τα ασφαλιστικά σας ταμεία, ότι τελοσπάντων έχει απομείνει. Να κοιτάξετε ακόμα περισσότερο τις μανάδες και τα παιδιά σας και να αισθανθείτε  πιο ελαφρές από ευθύνες. Να πάτε εκδρομές, σαν τις αξέχαστες που μας χαρίσατε, χωρίς να έχετε την ευθύνη όλων εμάς που συνοδεύατε, με τα προβλήματά του ο καθένας.

Ξέρουμε, και τώρα όπως κι όλες τις δεκαετίες που σας γνωρίζουμε δε θα μπορέσετε να μείνετε ήσυχες. Δεν θα ξεχάσετε ότι είναι εκτός από κοινωνική λειτουργός και νηπιαγωγός η Κατσιμάνη, προσφέροντας στα νήπια με ειδικές ανάγκες. Ούτε κι ότι παραμένει φυσιοθεραπεύτρια η Τσακάλη, συνεχίζοντας τα μαθήματα γυμναστικής γι’ ανθρώπους τρίτης ηλικίας. Όπως άλλωστε το κάνατε και πριν, ανυστερόβουλα, σε απογεύματα, βράδια και σαββατοκύριακα, όταν χρειαζόταν. Χωρίς να περιμένετε αναγνώριση, ούτε πολύ περισσότερο προβολή.

Κατερινούλες, σας ευχόμαστε να είστε πάντα καλά. Και σας ευχαριστούμε για όλα!

Χάρης Στρατιδάκης-Αλκμήνη Μαλαγάρη