Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι λίγοι αυτοί που καλοπροαίρετα αναρωτιούνται, και στο Ρέθυμνο, «τι έφερε τελικά τον Κασσελάκη». Που προβληματίζονται αν θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθήσει μια διαφορετική πορεία, να γίνει «κάτι άλλο» από αυτό που σηματοδοτεί η εκλογή του νέου αρχηγού. Μια εκλογή και μία επιλογή που σίγουρα προκαλούν αποστροφή σε ένα μεγάλο μέρος των μέχρι πρότινος οπαδών και ψηφοφόρων του.
Ως ΚΚΕ λέμε θαρρετά: Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησε στη σημερινή του εξέλιξη, δεν ξεκίνησε με την κοινοβουλευτική ήττα το 2019 ή το 2023, αλλά πολύ νωρίτερα, όταν δηλαδή ανέλαβε να βγάλει τη «βρώμικη δουλειά» για λογαριασμό του κεφαλαίου, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι μπορούν και τα κέρδη του να αυξάνονται και οι εργαζόμενοι να ζουν καλύτερα.
Όταν, δηλαδή, ανέλαβε τη συγκυβέρνηση με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, πήγε σε ένα δημοψήφισμα κοροϊδεύοντας ωμά και προκλητικά τον λαό μας, ψήφισε μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το 3ο μνημόνιο και στη συνέχεια το εφάρμοσε τσακίζοντας τα εργατικά-λαϊκά στρώματα. Όταν ξέπλυνε τον αμερικανοΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλισμό βάζοντας τη χώρα βαθιά στον βούρκο των δολοφονικών σχεδιασμών του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λέρωνε, κάθε μέρα που περνούσε, τις έννοιες της αριστεράς και του ριζοσπαστισμού φτάνοντας τελικά να επαναφέρει ως «δικαιωμένο» τον άλλο αστικό πόλο διακυβέρνησης, τη ΝΔ. Υπήρχε περίπτωση μετά από όλα αυτά να φέρει κάτι άλλο; Για αυτήν του την κατάντια, επομένως, δεν φταίει κανένας άλλος, παρά μόνο αυτός.
Αυτή είναι η πορεία του απόλυτου πολιτικού εκφυλισμού που διένυσε ο ΣΥΡΙΖΑ και που εκφράστηκε στην αθέτηση κάθε υπόσχεσης που έδωσε, σε κάθε αντιλαϊκό νόμο που ψήφισε, σε κάθε θέση που πήρε. Εκφράστηκε στη στάση του απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, στην προσπάθειά του να υπονομεύσει αγώνες και διεκδικήσεις πάντα στο όνομα του «εφικτού» και του «μικρότερου κακού». Ψηφίζοντας το προηγούμενο διάστημα μέχρι το 50% των νομοσχεδίων της ΝΔ.
Αυτή είναι η πορεία που υπηρέτησαν με συνέπεια τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, είτε εκείνοι που σήμερα πλαισιώνουν τον Κασσελάκη και υπόσχονται να «διώξουν τη δεξιά», είτε εκείνοι που παρουσιάζονται ως «θεματοφύλακες» της «αριστερής ταυτότητας». Όλοι τους υπερασπίζονται την «παρακαταθήκη» της ΝΑΤΟικής εξωτερικής πολιτικής, της μετατροπής της χώρας μας σε μία απέραντη αμερικανική βάση, των ματωμένων πλεονασμάτων, των αντεργατικών - αντιασφαλιστικών νόμων που γύρισαν τους εργαζόμενους 10ετίες πίσω. Δεν ξεχνάμε την στάση του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της πανδημία που όλο «λογαριαζόταν μετά» καθώς και τη στάση του σε κάθε αντεργατικό νομοθέτημα, την εχθρική του στάση σε κάθε σχέδιο νόμου που προωθούσε το ΚΚΕ στη Βουλή κ.ά.
Όλα μαζί αυτά τα στελέχη έριχναν στον λαό το δηλητήριο του «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» και της λογικής των μειωμένων απαιτήσεων. Όλοι αυτοί τον καλούσαν να στοιχηθεί με την αντιλαϊκή πολιτική που εφάρμοσε ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ πότε για μια πιο «ανθρώπινη διαχείριση της βαρβαρότητας» και πότε για «να μην επιστρέψει η ΝΔ», που τελικά επέστρεψε παραλαμβάνοντας απλά τη σκυτάλη του.
Αυτή η πορεία δεν μπορούσε τελικά παρά να οδηγήσει στη σημερινή εξόφθαλμη παρακμή, στην απροκάλυπτη αντιγραφή της ατζέντας και των συνθημάτων της ΝΔ, στην εισαγωγή των «σωτήρων από την Αμερική», στην υιοθέτηση των λογικών της «αριστείας» και των «καλών βιογραφικών». Ένα τέτοιο κόμμα δεν μπορούσε να πάρει άλλο δρόμο από το να βγάλει στην επιφάνεια είτε «Κασσελάκηδες», είτε τους υποτιθέμενους «αντιπάλους» του, που όμως, επί της ουσίας, έχουν την ίδια ατζέντα.
Άλλωστε, με αυτό το κριτήριο πήρε μέρος στις διατρητές εσωκομματικές εκλογές «του 2ευρου» και η πλειοψηφία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, παλιών και νέων: Ποιος, δηλαδή, από τους υποψήφιους νέους αρχηγούς μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα στις προσδοκίες για επιστροφή στη διακυβέρνηση, «να νικήσει τη ΝΔ του Μητσοτάκη» όπως έλεγαν όλοι οι υποψήφιοι με μια φωνή, με δεδομένη τη συμφωνία τους στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και στην αποκαλούμενη «παρακαταθήκη» της διακυβέρνησής του.
Στον αντίποδα όλων των παραπάνω, τίμιοι αγωνιστές, με αναφορές στο κίνημα και τις παραδόσεις του, που στήριζαν μέχρι τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ, έχουν κάθε λόγο να προβληματίζονται και να νιώθουν απέχθεια από τις εξελίξεις. Όλοι αυτοί δεν έχουν, οριστικά πλέον, τίποτα να περιμένουν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή όποια άλλη εκδοχή του. Η όποια αναμονή θα αποδειχθεί ξανά προθάλαμος για μια ίδια πορεία, που ξεκινά από αυταπάτες και καταλήγει σε «Κασσελάκηδες». Που καταλήγει ακόμα στη στήριξη του Αρναουτάκη στην Περιφέρεια στις περασμένες εκλογές, στη στήριξη και συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο του Μαρινάκη στο Δήμο Ρεθύμνου, στη στήριξη του Ταταράκη στο Δήμο Αγ. Βασιλείου όλα τα προηγούμενα χρόνια κ.ά.
Σε όλους αυτούς ως ΚΚΕ απλώνουμε το χέρι, και στο κίνημα και μπροστά στις τοπικές εκλογές. Τους καλούμε σε συμπόρευση στην κάλπη και στους αγώνες για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας, για την οργάνωση της αντίστασης ενάντια στην εγκληματική πολιτική του κέρδους και του «πάμε και όπου βγει», για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράζει διαβεβαιώσεις ότι είναι τώρα πιο ικανός να υπηρετήσει ξανά από τη θέση της κυβέρνησης αντικαθιστώντας τη ΝΔ.
Στέλιος Αλεξάκης
Μέλος του ΤΓ Ρεθύμνου του ΚΚΕ και υποψήφιος με τη ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ στο Δήμο Ρεθύμνου.
