Είναι στιγμές που μια φωτογραφία "ξεφυλλίζει" την ζωή, αλλά και ξεχειλίζει την μνήμη και την λευκή Ανάμνηση σου. Γυρίζει γρήγορα τα φύλλα των χρόνων σου, όπως εκείνο το πρόχειρο τετράδιο που κουβάλαγες στην κωλότσεπη των ξεριζωμένων τώρα πια νεανικών σου χρόνων.
Να... όπως αυτή εδώ που σήμερα σου κοινοποιώ!!! Ξέμεινε στην σελίδα του τετράδιο σου με αριθμό 181... και φέρνει πίσω, δύο καλούς "παίκτες" της καθημερινότητας των νεανικών σου χρόνων. Δημιούργησαν μια φιλική σχέση με υλικά που ήταν φτιαγμένα από όνειρα και ελπίδες. Μια φιλία που άντεξε στον χρόνο και τον δύσκολο χώρο της πόλης μας. Μια πόζα και μια "στάση" στο μακρινό Καφενείο του ΓΡΗΓΟΡΗ!!!
Αμφίδρομη η εκτίμηση και η φιλία ανάμεσα στον Γιάννη και τον Γρηγόρη, που καταγράφηκε στην συνείδηση των κοινών φίλων... Ο Γιάννης αργότερα θέλησε να γίνει "Πάτερ Κοσμάς" και... έγινε.
Γεύτηκε την ευτυχία αλλά και την δυστυχία σε ένα ασπρόμαυρο Ρέθυμνο πάντα με πολύχρωμο χαμόγελο.
Στην πιο κρίσιμη "στροφή" της πορείας του επέλεξε να τα "λέει" με τον δικό του Θεό!!! Τους γνώριζε ούλους ...και τα ήξερε ούλα, όπως συνήθιζε να λέει!!!
Όμως... ποτέ δεν δίκασε αλλά και πιο πολύ δεν σταύρωσε κανένα, αν και μπορούσε να το κάνει!!!
Βέβαια καινούργιοι ήλθαν... Παλιοί έφυγαν και εμείς παλιώσαμε.
Καμιά φορά που σμίγω με τον Γρηγόρη στα στέκια τα δικά του και τους φίλους τους κοινούς κάτι θέλω να ψιθυρίσω για τον Γιάννη και τα χρόνια μας αλλά διστάζω να το πω ρε Νικόλα!!!
Φοβάμαι πως θα με πάρουνε τα κλάματα για αυτό στα γράφω Εσένα αδερφέ!!!
Μ.Θ.Κ
