Στην εποχή των δορυφόρων, του διαδικτύου, της ψηφιοποίησης και των ρομποτικών συστημάτων, ο ΟΣΕ συνέχιζε απτόητος να ρυθμίζει και να εποπτεύει την κυκλοφορία των τρένων χειροκίνητα και εμπειρικά.

Κι έτσι από ένα μοιραίο ανθρώπινο λάθος, που έγινε από άγνοια, από κούραση, από αφηρημάδα, φτάσαμε στη χειρότερη σιδηροδρομική τραγωδία της χώρας που έστειλε 20χρονα παιδιά σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ανθρώπινα λάθη δυστυχώς πάντα θα γίνονται. Τι κάναμε όμως όλα αυτά τα χρόνια ώστε ένα «απλό λάθος» να μην οδηγεί σε τραγωδία;

Αξίζει να σημειωθεί ότι είδαμε μέχρι και βίντεο στο οποίο οι μπάρες διέλευσης ανοίγουν την ώρα που περνάει το τρένο και από θαύμα δεν έχει γίνει μέχρι τώρα ατύχημα.

Ένα μοιραίο λάθος που έκαψε τα όνειρα και έλιωσε τη ζωή δεκάδων οικογενειών πάνω στο πυρωμένο μέταλλο. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Τυπικά ο σταθμάρχης. Ουσιαστικά όμως; Το λάθος ήταν μοιραίο, γιατί δεν υπήρχαν ασφαλιστικές δικλείδες.

Γιατί δεν μπήκαν τα σε λειτουργία τα ψηφιακά συστήματα που είχαν αγοραστεί με χρήματα φορολογούμενων όλα αυτά τα χρόνια; Η εταιρεία που είναι και γιατί τηρεί σιγήν ιχθύος; Ερωτήματα που χρήζουν απάντησης διαχρονικά ακόμα και σε άλλους τομείς αλλά…