ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
MENOY
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Μόνιμη έκθεση για τον Ρεθεμνιώτη λαϊκό ζωγράφο «Μούρμουρα» στην ΚΕΔΗΡ

0

Τριαντατέσσερις πίνακες του λαϊκού ζωγράφου Δημήτρη Τεργιακή – «Μούρμουρα» δωρίζονται από το γιό του Γιάννη, στην πόλη του Ρεθύμνου. Οι πίνακες αυτοί, όπως αποφασίστηκε θα κοσμούν την ΚΕΔΗΡ, όπου θα είναι και η μόνιμη έκθεση για το Ρέθεμνιώτη λαϊκό ζωγράφο.

Η απόφαση αυτή ελήφθη την περασμένη Τρίτη σε συνάντηση που είχαν ο δήμαρχος Ρεθύμνου Γιώργης Μαρινάκης, ο αντιδήμαρχος Θωμάς Κρεβετζάκης και ο συγγραφέας Μανώλης Καρνιωτάκης με τον Γιάννη Τεργιακή, γιο του λαϊκού ζωγράφου.

Αξίζει ν αναφερθεί ότι ο κ. Γιάννης Τεργιακής, εδώ και χρόνια είχε ανακοινώσει ότι προτίθεται να δωρίσει τα έργα του πατέρα του στο δήμο του Ρεθύμνου, υπό την προϋπόθεση να τους εξασφαλιστεί «μόνιμη στέγη».

Όπως όλα δείχνουν, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και η συμφωνία μεταξύ δήμου και οικογένειας Τεργιακή, πήρε σάρκα και οστά και σε επόμενο χρονικό διάστημα η μόνιμη έκθεση του «Μούρμουρα» στην ΚΕΔΗΡ θα είναι γεγονός.

Θωμάς Κρεβετζάκης: «Ξεκινά η καταγραφή και η δημιουργία εργογραφίας του Δημήτρη Τεργιακή»

Για το θέμα αυτό μιλήσαμε με τον αντιδήμαρχο Θωμά Κρεβετζάκη ο οποίος αναφερόμενος στη δωρεά υπογράμμισε μεταξύ άλλων: «Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι ως Δήμος Ρεθύμνου γιατί μετά από πολλά χρόνια η περίφημη συλλογή «Μουρμούρα», έρχεται επιτέλους στο δήμο Ρεθύμνου. Ευχαριστούμε τον Γιάννη Τεργιακή γιο του ζωγράφου που μας προσφέρει δωρεάν 34 έργα του πατέρα του. Τα έργα θα φιλοξενηθούν στην ΚΕΔΗΡ, η οποία θα αποτελέσει ένα μόνιμο εκθεσιακό χώρο, προκειμένου ο δήμος να αναδείξει τη σημασία και τη σπουδαιότητα αυτού του παραγκωνισμένου και μη αναγνωρισμένου έως αυτή τη στιγμή, Ρεθύμνιου καλλιτέχνη». Ο ίδιος πρόσθεσε: «Ο Δημήτρης Τεργιακής ή Μουρμούρας, με καταγωγή από τις Φώκαιες, είναι μία αξιοσημείωτη περίπτωση στην τοπική ιστορία που άφησε το προσωπικό του αποτύπωμα, στην κοινωνική και πολιτιστική ιστορία της πόλης μας. Δυστυχώς έως αυτή τη στιγμή δεν έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες που θα αναδείκνυαν τη σημασία του λαϊκού αυτού Ζωγράφου που ξεπερνάει τα όρια της πόλης μας».

Αναφερόμενος στις ενέργειες από πλευράς δήμου ο κ. Κρεβετζάκης υπογράμμισε: «Μία από τις πρώτες ενέργειες που πρόκειται να κάνει ο Δήμος Ρεθύμνου είναι η καταγραφή και η δημιουργία εργογραφίας του Δημήτρη Τεριγιακή προκειμένου να αναδειχθεί η καλλιτεχνική του αξία.  Ήδη τρέχουν οι διαδικασίες προκειμένου να δημιουργηθεί και το απαραίτητο συνοδευτικό βίντεο, το οποίο θα μας δίνει τα βιογραφικά στοιχεία για τη ζωή και το έργο του. Μάλιστα, το επόμενο χρονικό διάστημα θα γίνει μία πρόσκληση προς τους συμπολίτες μας, οι οποίοι έχουν στη συλλογή τους έργα του Μουρμούρα να μας το αναφέρουν προκειμένου να καταγραφούν και να φωτογραφηθούν έτσι ώστε να έχουμε την πλήρη εργογραφία του».

Κλείνοντας σχολίασε «Πρόκειται για κάτι δύσκολο γιατί όπως είναι γνωστό ο Μουρμούρας δημιουργούσε συνεχώς και έδινε τα έργα του χωρίς να έχει αντιληφθεί ούτε ο ίδιος τη σπουδαιότητα τους».

Δημήτρης Τεργιακής ή «Μούρμουρας» ο λαϊκός Ρεθεμνιώτης ζωγράφος

Γεννήθηκε στις Φώκαιες της Μ. Ασίας απ’ όπου έφυγε για τη Μυτιλήνη, στον πρώτο διωγμό. Στο Ρέθυμνο ήρθε μέσα στη δεκαετία του 1930.

Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από πολύ μικρή ηλικία στη Μυτιλήνη και συνέχισε ως το τέλος της ζωής του. Παντρεύτηκε τη Στέλλα Αγγελιδάκη -που πέθανε μόλις 34 χρονών- με την οποία απέκτησε δώδεκα παιδιά, από τα οποία επέζησαν μόνο τα δύο ο Γιάννης και ο Πέτρος.

Το επάγγελμα που εξασκούσε ήταν αυτό του ψαρά, ενώ η ζωγραφική λειτουργούσε πολλές φορές, σαν συμπλήρωμα στα λιγοστά του εισοδήματα. Αρκετές φορές, έβγαζε τους πίνακες του στη λοταρία, εξασφαλίζοντας έτσι μερικές δραχμές παραπάνω. Ασχολήθηκε, επίσης, για λόγους καθαρά βιοποριστικούς και με τις επιγραφές καταστημάτων, αλλά και με τη γραφή των ονομάτων στα φορτηγά αυτοκίνητα. Το τελευταίο μάλιστα, ήταν ένα αρκετά καλό έσοδο, που για λίγο τον βοήθησε να βγει από το οικονομικό του αδιέξοδο.

Ο Δημήτρης Τεργιακής, ο Ρεθεμνιώτης λαϊκός ζωγράφος που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το γνωστό ζωγράφο Θεόφιλο, έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του μέσα στη φτώχεια, καθώς το κύριό του επάγγελμα του έδινε ελάχιστα χρήματα. Ο Μικρασιάτης καλλιτέχνης ήρθε στο Ρέθυμνο τη δεκαετία του 1930 κουβαλώντας μαζί του, τις άσχημες μνήμες του διωγμού τις οποίες αποτύπωσε και στους πίνακές του.

Είχε πάθος με τη ζωγραφική και κλείνονταν με τις ώρες στο σπίτι του για να δουλεύει τους πίνακες του. Οι παρέες του ήταν ελάχιστες και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της ζωή του, είχε απορροφηθεί εντελώς από την αγαπημένη του απασχόληση.

Το μεγάλο πρόβλημα του ζωγράφου, δεν ήταν το πώς θα ζωγράφιζε –είχε πει ο γιος του Γιάννης- αλλά που θα έβρισκε ξύλα και καμβά για να δημιουργήσει. Μάζευε ξύλα που έβγαζε η θάλασσα, τα έκοβε, αγόραζε καμβά και τον προσάρμοζε μόνος του στις «κορνίζες» που είχε δημιουργήσει.

Μάλιστα όταν δεν έβρισκε υλικά ή δεν είχε χρήματα να αγοράσει, επέλεγε τους πίνακες που δεν του άρεσαν και τους ξαναζωγράφιζε με νέο θέμα. Αποτέλεσμα είναι αρκετοί από τους πίνακες του να έχουν ζωγραφιστεί δύο ή και τρεις φορές.

Όταν το ηλεκτρικό έφτασε το σπίτι του μπορούσε πια να δουλεύει και τη νύχτα, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιεί τη λάμπα πετρελαίου που τον ταλαιπωρούσε. Πέθανε το 1983, σε ηλικία 80 χρονών.

0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ