Η πρόωρη Ολόκαινου υποχώρηση των πάγων οδήγησε σε eustatic αύξηση της στάθμης της θάλασσας, ενώ στην Άνω Ολόκαινου, οι στάθμης της θάλασσας αλλαγές που ελέγχεται από την τεκτονική. Κατά τη διάρκεια τα τελευταία 5000 χρόνια, οι πρώτοι μόνιμοι οικισμοί αναπτύχθηκαν και οικονομικές, κοινωνικές, και πολιτιστικές σχέσεις εξελίχθηκαν. Τα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά και τα φυσικά πλεονεκτήματα των παράκτιων περιοχών ήταν σημαντικοί παράγοντες για τη δημιουργία οικισμών. Της στάθμης της θάλασσας αλλαγές συχνά τροποποίησε την palaeomorphology των ακτών, με αποτέλεσμα την βύθιση ή ανύψωση των παράκτιων κατασκευών ή ακόμη και ολόκληρων οικισμών. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, πολυάριθμα αρχαιολογικά θέματα, που αφορούν τη σύγχρονη θέση της αρχαίας παραθαλάσσιοι οικισμοί, έχουν επιλυθεί ή πλησίασε, συμβάλλοντας στην palaeomorphological ανασυγκρότηση των περιοχών αυτών.
Στη σύγχρονη εποχή, οι πολλοί παράγοντες που ελέγχουν την εξέλιξη και τη διαμόρφωση των ακτών είναι ακόμα ενεργή. Αυτές περιλαμβάνουν τις μεταβολές ποσοστών σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας, η οποία, με τη σειρά του, επηρεάζει τη φύση και τη σοβαρότητα της διάβρωσης των ακτών, έναν βασικό παράγοντα στη διαμόρφωση του παράκτιο τοπίο. Επίσης, ένα ευρύ φάσμα των κλιματικών συνθηκών, συμπεριλαμβανομένων ατμοσφαιρική πίεση, τη θερμοκρασία, την ταχύτητα του ανέμου και της βροχής έχουν επίδραση επί της γεω μορφολογία της ακτογραμμής.
Οι επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος που λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές κίνδυνο για προβλήματα τα οποία είναι ήδη εμφανής. Στρεσογόνους παράγοντες του κλίματος μπορεί να επηρεάσει άμεσα χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς. Άνοδος της στάθμης της Θάλασσας απειλεί τις παράκτιες μνημεία με αυξημένη διάβρωση και την διείσδυση αλμυρού νερού. Πιο συχνές και έντονες καταιγίδες και πλημμύρες γεγονότα μπορεί να βλάψει τις δομές που δεν έχουν σχεδιαστεί για να αντέχουν σε παρατεταμένη διαρθρωτικές πίεση, τη διάβρωση και τη βύθιση.
Οι κίνδυνοι που αφορούν την πολιτιστική κληρονομιά μπορεί να προέλθει από την έκθεση σε έναν ή περισσότερους κινδύνους. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να διευκολυνθεί μια ολιστική κατανόηση των κινδύνων που απειλούν την πολιτιστική κληρονομιά. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε καταλάβει την εγγενή σύνδεση της φυσική ευπάθεια της πολιτιστικής κληρονομιάς με εκείνη που απορρέει από την κοινωνική, οικονομική και "ανάπτυξη" διεργασίες.
Κίνδυνος ορίζεται ως «η πιθανότητα των επιβλαβών συνεπειών, ή αναμενόμενων ζημιών, που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση μεταξύ της τρωτότητας και της έκθεσης". Ως εκ τούτου, η ευπάθεια της πολιτιστικής κληρονομιάς στις κλιματικές αλλαγές και η διάβρωση υπολογίζεται ως η πιθανότητα του κινδύνου. Ωστόσο, η τρωτότητα δεν είναι μόνο ένα «προϊόν», αλλά μια «διαδικασία», καθώς, προκαλείται από διάφορους παράγοντες, που συμβάλλουν στην αλλαγή την πάροδο του χρόνου. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να αξιολογηθεί κατά πόσον ευπάθεια έχει αυξηθεί, να μειωθεί ή να ενισχύεται με το χρόνο. Είναι επίσης σημαντικό να κατανοήσουμε τον όρο «καταστροφή» και να διατυπώσουν τη σχέση του στον "κίνδυνο". Ένα άλλο σχετικό θέμα είναι ότι η ανθρώπινη προοπτική για τις καταστροφές είναι απαραίτητη, ειδικά όταν ασχολείται με την πολιτιστική κληρονομιά σε κίνδυνο.
Πλήρης κατανόηση των κινδύνων που μπορεί να χτίσει μια βάση για τη λήψη προληπτικών μέτρων για τον έλεγχο αυτών των διαδικασιών ευπάθεια, ώστε να μειωθούν οι κίνδυνοι που αναμένονται στο μέλλον. Από την άποψη της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Διαχείρισης Κινδύνων, αυτό συνεπάγεται ένα νέο πρότυπο για τη διατήρηση, το οποίο είναι προληπτική αντί να είναι αντιδραστικά και αποσκοπεί στην προστασία του παρόντος του «παρελθόντος», με την πρόβλεψη των μελλοντικών του.
