Την Τετάρτη 3 Ιουλίου, είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε στη Φορτέτζα, τη θαυμάσια παράταση με χορούς και δρώμενα για τα «100 χρόνια της Ένωσης» της Κρήτης με την Ελλάδα.
Το Λύκειο Ελληνίδων για μια ακόμα φορά χάρισε στην πόλη του Ρεθύμνου μια πολυσύνθετη παρουσίαση χορού και θεατρικών δρώμενων που θα μας μείνει αξέχαστη! Ξεκίνησε με μια ομάδα φτωχών παιδιών που ξυπόλυτα, μεσ’ το χειμώνα παίζαν ανέμελα ενώ ακούστηκαν ξαφνικά από μακριά φωνές που κοινοποιούσαν την Ένωση. Όπως «Ένωση, Λευτεριά, Ζήτω η Ελλάδα».
Όταν φτάσαν οι πολεμιστές ύψωσαν την Ελληνική σημαία και πανηγύρισαν με χορούς κρητικούς, ώσπου άρχισαν να έρχονται οι Ηπειρώτες, Θεσσαλοί και Μακεδόνες που τους καλωσόριζαν σαν αδέλφια φωνάζοντας πάλι «Ένωση» όλοι μαζί!
Μια γυναίκα ξεχώριζε και έδινε με την παρουσία της τον παλμό του ξεσηκωμού, πειστικά τόσο, που κανείς θα νόμιζε πως η Φερενίκη μας –η γνωστή πρόεδρος του Λυκείου – δεν έπαιζε, μα ζούσε τότε, πριν 100 χρόνια, αυτό τον ξεσηκωμό και τον άκρατο ενθουσιασμό!
Ο θεατής δεν προλάβαινε να καμαρώσει τους Ελληνικούς χορούς τον ένα πίσω απ’ τον άλλο, από όλα τα μέρη της χώρας, με τις άψογες φορεσιές του ΛΕΡ και την τόσο προσεγμένη διδασκαλία των δασκάλων του χορού Μαρ. Μαράκη, Λ. Νικολουδάκη και Μ. Κλαψινού.
Ο ενθουσιασμός μεταδόθηκε στις κερκίδες, στο κατάμεστο χώρο της «Ερωφίλης» και κορυφώθηκε όταν γιόρτασαν τον «Κλήδωνα» το πανάρχαιο αυτό έθιμο για πρώτη φορά ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ…
Έτσι άναψαν οι φωτιές, έγινε το τελετουργικό με το αμίλητο νερό, έβγαλαν τις στάμνες για να πάρει το νερό της «δύναμη των άστρων», δύναμη που τόσο χρειάζεται και σήμερα η Ελλάδα!
Η ιστορία ζωντάνευε μπροστά στα μάτια όλων μας και η ψυχή μας πετούσε μαζί τους! Περάσαμε στο όνειρο, μέσα απ’ τις ψυχές των προγόνων μας, Αρχαίων και Βυζαντινών που πέρασαν μέσα από καπνό ώσπου να βγουν μπροστά στη σκηνή και να μας θυμίσουν τόσα! «Τους ξύπνησε η λευτεριά» φώναξε κάποια!
Ενώ, μετά την αναχώρησή τους, ανάμεσα απ’ τα διαλείμματα, κατέβαιναν οι νησιώτες και θρακιώτες επί σκηνής! Χόρευαν όλοι με κέφι και ενθουσιασμό, τραγουδούσαν – όπως και πολλοί απ’ τους θεατές – ώσπου ήρθε η ώρα που άνοιξε ο Κλήδονας, ακούστηκαν οι μαντινάδες και ο μικρός Γιαννάκης τράβηξε τα ριζικάρια απ’ τη στάμνα ενώ η «Μαρία» προσφέρει το τριαντάφυλλο λέγοντας «Ήρθε η καλοκαιριά!»
Αλλά! Μια παράσταση όσο ωραία κι αν είναι, έχει πάντα αρχή και τέλος! Σημασία έχει τι άφησε μέσα μας! Τον ενθουσιασμό, την αναπόληση, τις ιστορικές στιγμές της «Ένωσης»; Έτσι νιώθω, πως πέρα απ’ την ιστορική Ένωση, υπήρχε και μια άλλη, η ένωση όλων αυτών που δράσαν επί σκηνής, μ’ εκείνη των θεατών που συμμετείχαν μαζί τους ως το τέλος της παράστασης.
Πρέπει να συγχαρούμε όλους όσους συνέπραξαν στη δύσκολη αυτή και πολυσύνθετη παράσταση, ιδιαίτερα την σκηνοθέτιδα κα Μ. Σακαράκη που έδωσε εύστοχα όλα τα μηνύματα! Ένα μεγάλο «μπράβο» από εμάς και σύντομα να τους ξαναχαρούμε.
Τα λόγια είναι λίγα!
Άλκηστις Χαραμή
