Της δημοσιογράφου Βάλιας Πετράκη
Εισήχθη στους κόλπους της εκκλησίας νέος αλλά με φόβο Θεού. Σε μεγάλες γιορτές, έγιναν οι χειροτονίες του. Ήταν 28 Οκτωβρίου του 1966, ημέρα εθνικής επετείου αλλά παράλληλα ημέρα της εορτής των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων, όπου χειροτονήθηκε ως διάκονος, στο ομώνυμο ναό. Την 21 Νοεμβρίου το 1969, ημέρα των Εισοδίων της Παναγίας, χειροτονήθηκε ιερέας στην Μητρόπολη. Την π. Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, επέλεξε να αποχαιρετήσει τους πιστούς της ενορίας του . Ο λόγος για τον πρωτ. π. Αντώνη Ανδρεαδάκη, τον τέως προϊστάμενο της ενορίας του Αγίου Κων/νου της πόλης μας. Μια από τις σεβάσμιες μορφές του τοπικού κλήρου, που πάντα τον διέκρινε η ευγένεια και η ταπεινότητα. Ένας πραγματικός φάρος σκέψης και πίστεως, η ήρεμη δύναμη αλλά συγχρόνως δραστήριος και αφανής εργάτης. Από όποια ενορία και αν πέρασε, άφησε έργο και αγαθή ανάμνηση. Σήκωσε τον δικό του σταυρό και ανέβηκε τον δικό του Γολγοθά… και ανεβαίνει … με υπομονή και στωικότητα.
Σας ευχαριστώ όλους για τις προσευχές και τις ευχές σας στην διάρκεια της ταλαιπωρίας μου.
Εμφανώς συγκινημένος την π. Κυριακή μετά το κήρυγμα του, ο π. Αντώνης ανακοίνωσε στους πιστούς της ενορίας του, την απόφαση του αυτή λέγοντας ότι:» Μετά την πρόσφατη περιπέτεια που πέρασα με την υγεία μου, δεν μπορεί πλέον να εκτελώ τα καθήκοντα μου όπως εγώ θέλω . Για τον λόγο αυτό αποφάσισα να φύγω από την υπηρεσία». Αναφερόμενος στην περιπέτεια της υγείας του είπε:» Επί σαράντα μέρες παρέμεινα στην εντατική. Τίποτα από αυτό το διάστημα δεν θυμάμαι , εγώ βρισκόμουν σε άλλους τόπους, σε άλλους χώρους, με άλλα πρόσωπα σε άλλες διαστάσεις. Όμως, ο Θεός άλλη γνώμη είχε. Φαίνεται ότι θέλει να με δοκιμάσει ακόμη περισσότερο». Ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα καλό λόγο είχε να πει προς όλους. Για τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Ευγένιο, που με περίσσια αγάπη πήγαινε και τον έβλεπε, τους κληρικούς , τους γιατρούς οι οποίοι με ευαισθησία πάσχιζαν να τον κρατήσουν στην ζωή, το εκκλησιαστικό συμβούλιο. Τον π. Δημοσθένη, ο οποίος εργάστηκε και σήκωσε το όλο βάρος.Τον π. Ιωάννη και τον π. Ιωακείμ οι οποίοι βοηθούν την ενορία. Τον λόγο πήρε στην συνέχεια ο π. Δημοσθένης Καργιαννάκης , που αποχαιρέτησε με θερμά λόγια τον αδελφό και συλλειτουργό του.
Δώσαμε ανάπτυξη στην ενορία σε επίπεδο, πνευματικό και οικοδομικό έργο.
Ερωτηθείς από το «Ρ» ο π. Αντώνης, για το έργο που επιτελέσθηκε επί των ημερών του, στη ενορία του Αγίου Κων/νου ανέφερε: « Μετά από επιθυμία του μακαριστού Μητροπολίτου Ανθίμου, ήρθα εδώ το 2006. Στην ενορία δώσαμε κάποια ανάπτυξη και σε επίπεδο πνευματικό και σε οικοδομικό έργο. Και στον Άγιο Νικόλαο και εδώ στο κοιμητήριο που κάναμε τοπογραφικό, αριθμήσαμε τους τάφους. Επίσης ανασυγκροτήσαμε τα ενοριακά συσσίτια, τα οποία έχουν τετραπλασιαστεί και φθάνουν τώρα τα 180 με 200. Επίσης το γραφείο «Ελπίδα» που προσφέρει και αυτό μια μεγάλη βοήθεια στους ανθρώπους, ηθικά αλλά και υλικά στις οικογένειες που έχουν ανάγκη. Γιατί όταν πεινάει κανείς το Κύριε ελέησον δεν χορταίνει. Φάρμακα δώσαμε μέσω του νοσοκομείου και ανθρώπους στείλαμε σε αυτό, ενώ βοηθήσαμε οικογένειες πολύ φτωχές να πληρώσουν διάφορους λογαριασμούς. Για τα συναισθήματα που ένιωσε ο π. Αντώνης και αν θα συνεχίσει να λειτουργεί μας είπε : « Θα λειτουργώ οσάκις μου το επιτρέπει η υγεία μου και οι καιρικές συνθήκες. Σαράντα εφτά ολόκληρα χρόνια αυτό έκανα, το πρωί στην εκκλησία και μετά εδώ στο γραφείο όλη σχεδόν την ημέρα. Όσον αφορά τα συναισθήματα οπωσδήποτε ήταν μια στιγμή που όσο λαλίστατος και αν είναι κανείς δεν μπορούν να βγουν τα λόγια. Μιλάει μόνο η καρδιά και το πυράκτωμα της καρδιάς. Είχαμε αγαστή συνεργασία με όλους , στο νέο συμβούλιο και στους νέους ιερείς, εύχομαι τώρα να έχουν και αυτοί την ίδια συνεργασία, να συνεχίσουν το έργο της ενορίας».
Κοντά του αναπαύτηκε η ψυχή μου
Από την πλευρά του ο π. Δημοσθένης αναφερόμενος στην συνεργασία τους είπε: «Είμαστε γύρω στα εξιμίσι χρόνια μαζί, είχα ταλαιπωρηθεί και σαν διάκος και με άλλους συνεν-εφημερίους. Εδώ πραγματικά αναπαύτηκε η ψυχή μου κοντά του. Γιατί ήτανε ένας ουσιαστικός άνθρωπος. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι είναι προϊστάμενος, είναι ένας αδελφός εν Χριστώ, και αυτό είναι το μεγαλείο της ιεροσύνης. Όταν καταλάβει δηλ .ο ιερωμένος ότι υπηρετώ Χριστώ, πρέπει να είναι μόνο σε συνεχόμενη αγάπη με τους άλλους, ιδιαιτέρως με τους συνεργάτες του. Αυτό το είχε πετύχει ο π. Αντώνης και μας το δίδαξε και με τον τρόπο του, σε όλους τους τομείς. Πραγματικά αισθάνομαι ότι χάνω κάτι, γιατί εγώ αυτό που τώρα ζητώ είναι τον άνθρωπο. Σήμερα ψάχνεις τον άνθρωπο γιατί έχουμε αποξενωθεί. Εδώ ο π. Αντώνης, μιλεί με την ψυχή του και με τα έργα του. Πονεμένος άνθρωπος που ήτανε χάνοντας το παιδί του, εμείς το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να συμπαρασταθούμε σε αυτό τον πόνο, εκεί έσκυψα εγώ όσο μπορούσα .Αλλά και αυτός στα δικά μου προβλήματα ήταν στην μέσα μεριά του σπιτιού μου. Ο Θεός να τον έχει καλά, να έρχεται στην εκκλησία να τον βλέπουμε. εύχομαι ο καινούργιος συνεφημέριος που θα έρθει , να έχει αυτή την γλυκύτητα της αγάπης, για να περάσουμε καλά». Στην συνέχεια δέχθηκε τις ευχές των ενοριτών του, στην αίθουσα δίπλα από την εκκλησία. Εκεί όπου η οικογένεια του είχε ετοιμάσει ένα πλούσιο μπουφέ. Από την πλευρά μας τους ευχόμαστε ο Παντοδύναμος να του χαρίζει υγεία και καλοφάγωτη η σύνταξη!!!
