… «Τα παραμύθια και οι μύθοι είναι μια διαχρονική αγάπη του Γιώργου Κουμεντάκη. Είναι πολλά τα έργα του, που βρίσκονται σε διάλογο με τα παραμύθια και τους μύθους, είτε μέσα από την οικονομία μιας παράστασης, είτε μέσα από ολοκληρωμένα και αυτόνομα μουσικά έργα. Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ (1996) συνομίλησαν με τον κόσμο των κλασσικών παραμυθιών μέσα από μια παράσταση που αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους.
Το αθόρυβο πάτημα της Αρκούδας είναι μία παράσταση που αντλεί το υλικό της από τον κόσμο της λογοτεχνίας και πιο συγκεκριμένα της διηγηματογραφίας που αφηγείται «ένα παραμύθι» θέτοντας πολλά δεδομένα που απελευθερώνουν νέες δυνατότητες διαλόγου για την παρατήρηση του κόσμου και την κατανόηση του εαυτού και του άλλου.
Το εκ πρώτης όψεως αντιφατικό, αθόρυβο πάτημα ενός… θηρίου ιχνηλατεί έναν κόσμο αντιθέσεων, αντιφάσεων, διαφοράς αλλά και ενότητας, προσδοκώντας να φωτήσει κάποιες «άλλες» πλευρές του κόσμου που μας περιβάλλει, μέσα από μια διαρκή συνομιλία με τη μουσική, το λόγο και την εικόνα.
Μακριά από κάθε πνεύμα διδακτισμού και μέσω της δια-δραστικής εξέλιξης της παράστασης, τα παιδιά ως θεατές και ως συμμέτοχοι διατυπώνουν, αν όχι απαντήσεις, νέα και δημιουργικά ερωτήματα για τους άλλους και τους εαυτούς τους…»
Διαβάζω στο πρόγραμμα, καθώς περιμένω να αρχίσει η παράσταση «Το αθόρυβο πάτημα της Αρκούδας» σε μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στην Αθήνα.
Οι μουσικοί (ο Κωνσταντίνος Ράπτης με το Bajan, ο Guido De Flavis με το σαξόφωνο και ο Γεράσιμος Τσαγκαράκης στα κρουστά) βρίσκονται ήδη στις θέσεις τους αλλά …κοιμούνται! Κοιμάται επίσης στην πολυθρόνα της σκηνής, και ο ηθοποιός Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Οι θεατές εισέρχονται αθόρυβα στις θέσεις τους, και κοιτάζουν γεμάτοι απορία τους μουσικούς και τον ηθοποιό να… κοιμούνται επάνω στη σκηνή. Όλοι κάνουμε ησυχία και το μυστήριο «αθόρυβο πάτημα της αρκούδας» διακατέχει την ψυχή μας για,το τί πρόκειται να ακολουθήσει. Η αίθουσα είναι κατάμεστη. Όλοι βρίσκονται στις θέσεις τους, οι πόρτες κλείνουν και… ο ηθοποιός ξύπνησε! Η παράσταση αρχίζει…
Ένα παραμύθι, για μικρούς και μεγάλους, ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου, διανθισμένο με μουσικές που με πλημμυρίζουν, χαρά, συγκίνηση και υπερηφάνεια καθώς συνειδητοποιώ για πολλοστή φορά το μεγαλείο των συνθέσεων του αγαπημένου φίλου και συμπολίτη Γιώργου Κουμεντάκη!
Βασισμένο στο παραμύθι «Μία αρκούδα» του John Berger και μεταφρασμένο από τον Γιάννη Βαλούρδο. Mέσα από την σκηνοθεσία του Άγγελου Φραντζή και μέσα από το μεγάλο εύρημα του εικαστικού Πέτρου Τουλούδη: μια εικαστική εγκατάσταση με video και σκηνικό όπου βιντεοσκοπεί ζωντανά μικρές μακέτες, που η κάθε μια σηματοδοτεί μια από τις σκηνές του έργου, τις προβάλλει σε μια επιφάνεια και με τρόπο μαγικό εισέρχονται και οι ηθοποιοί, μέσα σ’ αυτή την εικόνα. Αποκαλύπτει έτσι όλο το θεατρικό μηχανισμό, δίνοντας τροφή στην παιδική φαντασία. Και ενώ η παράσταση χρησιμοποιεί υψηλή τεχνολογία, το αποτέλεσμα φαίνεται στα χέρια των ηθοποιών και των μουσικών εντελώς χειροποίητο.
Ελευθερία Μιχάλα, Μουσικολόγος
