Η ζωγράφος Λίλιαν Μανωλακάκη και ο γλύπτης Γιάννης Τσιγκενης παρουσιάζουν από τις 15 έως 30 Ιουνίου 2011 , στην Αίθουσα Εκθέσεων του Ξενία (έναντι μαρίνας), στο Ρέθυμνο την έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής "ΤΕΧΝΗΕΝΤΟΣ
Ο Φρόιντ και οι θεωρίες του βρίσκονται πάλι στο προσκήνιο, και έτσι όπως μια υπόγεια διαδρομή στην Τέχνη με την ψυχολογία ( ψυχοθεραπεία ), δεν μπορεί παρά από αυτή την επιστροφή στην Τέχνη και οι δημιουργοί της να μην επηρεαστούν και να εμπνευστούν ενδεχομένως , όπως και να συνυπάρξουν .
Τα έργα της Λίλιαν Μανωλακάκη - ζωγράφος, γλύπτρια, διακοσμήτρια - σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης του Πολυτεχνείου Θράκης Γιάννη Κολοκοτρώνη, τόσο με την ένταση της φόρμας, την πρωτοτυπία της σύνθεσης και τα «δυνατά» χρώματα παραπέμπουν σε μια φανταστική του φροϋδικού συμβολισμού.
Οι εικόνες της δομούνται με κριτήριο το λογικό παιχνίδι της παρατήρησης και την χαλαρότητα της μεταμόρφωσης. Οι συσχετισμοί μεθοδεύονται ώστε η μνήμη και τα βλέμματα να ισορροπούν τα στοιχεία εκείνα που δίνουν σφίγγος στην τελική σύνθεση. Τα γεγονότα κωδικοποιούνται και το ακαθόριστο σκηνικό ενεργοποιεί τη φαντασία του θεατή βλέποντας έργα από λάδια και ακρυλικά και φτάνοντας στους καθρέπτες μόνο διάθεση δεν έχεις να κοιταχτείς γιατί χάνεσαι στο θέμα και την τεχνοτροπία του καλλιτέχνη. Σκέφτεσαι: “Τι άλλο έχει να δώσει η μαθήτρια του Γιάννη Τσαρούχη;”, η οποία έχει μαθητεύσει και σε διάφορα καλλιτεχνικά εργαστήρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Έργα της Λίλιαν Μανωλακάκη βρίσκονται ήδη σε ιδιωτικές συλλογές και συλλέκτες από ατομικές εκθέσεις σε Τσεχία, Αίγυπτο, Γαλλία, Γερμανία, Κύπρο και φυσικά Ελλάδα.
Εκείνο που με την πρώτη ματιά εντυπωσιάζει στα έργα του γλύπτη Γιάννη Τσιγκένη είναι η ικανότητά του να μετατρέπει το άψυχο μέταλλο – σύμβολο της σύγχρονης βιομηχανικής εποχής - σε καλλιτεχνική δημιουργία που αυθύπαρκτη πια, φέρει εναργώς τα μηνύματα και το προσωπικό στίγμα του δημιουργού της.
Ο αδιάλειπτος πειραματισμός του με το μέταλλο – σύμβολο της βιομηχανικής εποχής, που υποτάσσεται στην ευρηματική μορφική έμπνευσή του, καθιστά το εικαστικό δημιούργημα σιωπηρά εύγλωττο. Η θεματολογία των έργων αντλείται από στιγμιότυπα της βιώμενης πραγματικότητας του σύγχρονου ανθρώπου, ενώ παράλληλα, ο καλλιτέχνης εμπνέεται εμφανώς από το φυσικό περιβάλλον.
Η ζωτική ανάγκη του δημιουργού για ουσιαστική επικοινωνία μέσω της τέχνης μετουσιώνεται στην εγκόσμια υπόσταση ενός μεταλλικού αγγέλου, ακινητοποιημένου στη γη, που αντανακλά την παλλόμενη φύση του φωτός. Η προσομοίωσή του με τον άνθρωπο, λανθάνουσα στη διάτρητη (από τις πληγές;) σάρκα του, μας οδηγεί να του αποδώσουμε το χαρακτηρισμό ενός αγγέλου - κοινωνού του ανθρώπινου πόνου.
Έργα του κοσμούν σήμερα πολλούς δημόσιους χώρους και ιδιωτικές συλλογές
Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές και προσωπικές εκθέσεις καθώς και διεθνή συμπόσια γλυπτικής.
