Ο μαθητής της Δ΄ Δημοτικού δίνει παραστάσεις στο σχολείο, σε εκδηλώσεις και φιλανθρωπικές δράσεις και απολαμβάνει κάθε στιγμή της ενασχόλησής του με το Θέατρο Σκιών

Καραγκιοζοπαίχτης μόλις εννέα ετών. Ο Γιάννης Σταύρου από το Ρέθυμνο, μαθητής της Δ΄ Τάξης του 14ου Δημοτικού Σχολείου, γνώρισε τον μαγικό κόσμο του Θεάτρου Σκιών όταν ήταν μόλις πέντε ετών και από τότε δεν σταμάτησε να ασχολείται με τον Καραγκιόζη.

Σήμερα έχει τον δικό του μπερντέ και δίνει ζωή στις φιγούρες του αγαπημένου ήρωα, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει παραστάσεις στο σχολείο του, σε κάμπινγκ, σε εκδηλώσεις και σε φιλανθρωπικές δράσεις.

Η πρώτη του επαφή με τον Καραγκιόζη έγινε στη Σάμο, όπου παρακολούθησε την παράσταση «Η Φάρμα» από το Θέατρο Σκιών Αθανασίου. Η εμπειρία τον ενθουσίασε και σύντομα θέλησε να περάσει από τη θέση του θεατή σε εκείνη του καραγκιοζοπαίχτη.

«Η πρώτη μου σκέψη και τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν συνεχόμενο γέλιο, καθώς ό,τι και να άκουγα γελούσα. Θυμάμαι ότι ήμουν με μία φίλη μου, οπότε το γέλιο ήταν διπλό», περιγράφει.

Σε ηλικία πέντε ετών ξεκίνησε να παίζει Καραγκιόζη και λίγο αργότερα ανακοίνωσε στους γονείς του ότι ήθελε να γίνει καραγκιοζοπαίχτης. Το δώρο των γονιών του για τα γενέθλιά του ήταν ένας δικός του μπερντές.

«Μου πήραν δώρο για τα γενέθλιά μου ένα μπερντέ, δηλαδή ένα πανί θεάτρου σκιών, και η αλήθεια είναι ότι είχα καταχαρεί», λέει ο 9χρονος.

Από εκεί και πέρα, η ενασχόλησή του δεν περιορίστηκε στο σπίτι. Ο Γιάννης άρχισε να παρουσιάζει παραστάσεις στο σχολείο, σε κάμπινγκ και σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις.

Μία από τις πιο πρόσφατες εμφανίσεις του πραγματοποιήθηκε στον Δημοτικό Κήπο Ρεθύμνου, στο πλαίσιο της 3ης Γιορτής Παιδιού του «Χαμόγελου του Παιδιού». Εκεί παρουσίασε το έργο «Ο Καραγκιόζης τηλεπαρουσιαστής», με τη βοήθεια του Χανιώτικου Θεάτρου Σκιών.

«Θέλω να συνεχίσω να παίζω, γιατί το απολαμβάνω»

Παρότι αγαπά ιδιαίτερα τον Καραγκιόζη, ο Γιάννης δεν γνωρίζει ακόμη αν θα τον ακολουθήσει επαγγελματικά όταν μεγαλώσει. Στα εννέα του χρόνια, άλλωστε, κρατά ανοιχτές όλες τις επιλογές.

«Μπορεί να γίνω ηθοποιός, μπορεί να το 'χω σαν χόμπι. Μπορεί να γίνω ποδοσφαιριστής, ή μπορεί και να γίνω καραγκιοζοπαίχτης, δεν ξέρω. Θέλω όμως, να συνεχίσω να παίζω, γιατί το απολαμβάνω», αναφέρει.

Ούτε βλέπει την τεχνολογία ως αντίπαλο του Θεάτρου Σκιών. Όπως εξηγεί, τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μια παράσταση από κοντά μπορούν να τη γνωρίσουν μέσα από ένα τάμπλετ.

Για τον ίδιο, όμως, η ζωντανή επαφή είναι διαφορετική.

«Είναι πιο ωραία εμπειρία να το βλέπεις από κοντά», λέει, υποστηρίζοντας ότι ο Καραγκιόζης εξακολουθεί να βρίσκει τον δρόμο προς τα παιδιά.

«Ο Καραγκιόζης θεωρώ ότι αγαπιέται ακόμα, παρόλο που πλέον υπάρχουν τα τάμπλετ και τα κινητά», σημειώνει.

Ο Μπάρμπα-Γιώργος και οι «Βάτραχοι»

Ο ίδιος έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον χαρακτήρα του Καραγκιόζη, ο οποίος, όπως λέει, τον κάνει να νιώθει καλύτερα ακόμη και όταν είναι στεναχωρημένος.

Από τους αγαπημένους του ήρωες είναι ο Μπάρμπα-Γιώργος, καθώς ο χαρακτήρας, η ομιλία και η συμπεριφορά του, όπως εξηγεί, «του θυμίζει την Ελλάδα».

Αγαπημένη του παράσταση είναι οι «Βάτραχοι» του Ευγένιου Σπαθάρη, μια διασκευή της ομώνυμης κωμωδίας του Αριστοφάνη, στην οποία, όπως αναφέρει, «τη θέση του Αισχύλου παίρνει ο Μίκης Θεοδωράκης και τη θέση του Ευριπίδη, ο Μάνος Χατζιδάκις».

Ο Γιάννης μπορεί να μην έχει αποφασίσει ακόμη αν ο Καραγκιόζης θα αποτελέσει το επάγγελμά του στο μέλλον. Αυτό που έχει σημασία σήμερα είναι ότι ένα παιδί εννέα ετών έχει βρει έναν δημιουργικό τρόπο να εκφράζεται, να διασκεδάζει και να μοιράζεται την αγάπη του για την παράδοση με τους γύρω του.

Και κάθε φορά που στήνει τον δικό του μπερντέ και ανάβει το φως πίσω από το λευκό πανί, ο Καραγκιόζης ζωντανεύει ξανά μπροστά στα μάτια ενός νέου κοινού.