Μανώλης Ρασούλης
«Μια η ζωή δυο οι ζωές
μα ο πόνος σε προφταίνει
φτάνει που τις καλές στιγμές
ο χάρος δεν τις παίρνει»,
έγραφε σε κάποιους στίχους του. Τέτοιες στιγμές, υπήρξαν πολλές για τον Μανώλη Ρασούλη. Δεν ήταν μόνο τα τραγούδια του που θα μένουν πάντα ζωντανά, αλλά και η αλήθεια που έβγαινε μέσα από αυτά και την οποία εκείνος φρόντιζε να εκφράζει ποικιλοτρόπως.
Ο Ρασούλης έμοιαζε με παιδί που αντικρίζει τον κόσμο για πρώτη φορά. Κατακλυζόταν από εκατομμύρια χαοτικά ερεθίσματα, τα οποία μετασχημάτιζε σε συμπυκνωμένη σοφία, και απέριττο στίχο.
«Είπα να µου βάλουν στην ταφόπετρα, όταν τα τινάξω, πως έφυγε πλήρης ιδεών», έλεγε πριν από έναν μόλις χρόνο ο Μανώλης Ρασούλης, που βρέθηκε το πρωί της π. Κυριακής νεκρός στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών και όχι στην αγαπημένη του γενέθλια Κρήτη.
Σύμφωνα µε το πόρισμα του ιατροδικαστή, που εξέτασε τελικά τη σορό του Μανώλη Ρασούλη ο θάνατός του επήλθε από οξύ έμφραγμα.
Τραγική λεπτομέρεια: Το «έπος του ενός» (που, όπως έλεγε ο ίδιος, βίωνε) τελείωσε άδοξα όχι πριν από τέσσερις μέρες, όπως ήταν η αρχική υπόθεση της Αστυνομίας λόγω της εικόνας που παρουσίαζε η σωρός του, αλλά πριν από εννέα. Ο θάνατος εκτιμάται ότι τον βρήκε το Σάββατο 5 Μαρτίου, αλλά το πολύ κρύο συντήρησε το σώμα του και δεν υπέκυψε στη σήψη την οποία – κυρίως την πνευματική- απεχθανόταν.
Φίλοι καλλιτέχνες και κόσμος που αγάπησε και θαύμασε τον Μανώλη Ρασούλη, βρέθηκε στο Α' Νεκροταφείο για να πει το στερνό αντίο στον άνθρωπο που έντυσε με λόγια και μουσικές τις φωνές μεγάλων τραγουδιστών. Ανάμεσα στους διάσημους φίλους του, η Χάρις Αλεξίου, Δ. Σαββόπουλος, Πασχ. Τερζής, Ε. Βιτάλη, Χρ. Νικολόπουλος κ.α. Όλοι, μίλησαν με τα πιο ζεστά και συγκινητικά λόγια για τον ιδιαίτερο καλλιτέχνη, που τόσο άδικα έφυγε από τη ζωή.
Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1945 στο Ηράκλειο της Κρήτης και ζούσε τα τελευταία σχεδόν 20 χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία 18 χρόνων έφυγε από την Κρήτη και μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Σταυράκου, ενώ δούλευε παράλληλα και στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή. Στο Λονδίνο, πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα.
Γυρνώντας στην Ελλάδα, εντάχθηκε στην λεγόμενη τραγουδοποιία. Έχει γράψει άρθρα σε πολλές εφημερίδες ενώ συμμετείχε σε εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Σταθμός στη στιχουργική αλλά και την καριέρα του ως συνθέτης υπήρξαν τα έργα: «Η εκδίκηση της γυφτιάς», «Τα Δήθεν», «Τα τραγούδια της Χαρούλας», «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», «Παίξε Χρήστο επειγόντως» , «Πότε Βούδας, πότε Κούδας» κ.α. Στίχους του έχουν μελοποιήσει, μεταξύ άλλων, οι Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Ξυδάκης, Σωκράτης Μάλαμας και Χρήστος Νικολόπουλος.
Στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο με τίτλο «Εδώ είναι του Ρασούλη» που κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις «Ιανός» της Θεσσαλονίκης, ο ίδιος ο συνθέτης στο εισαγωγικό του κείμενο γράφει: «Επουδενί το βιβλίο τούτο δεν συμπεριφέρεται ως επικήδειος για έναν στιχουργό. Έπεται η συνέχεια ως την τελική πτώση μου. Και δεν είμαι από πέτρα ούτε αθάνατος που 'λεγε κι ο αείμνηστος φίλος μου Άκης Πάνου…
...Με αγάπη πιστεύω και σύνεση, μέσα από την πολλαπλή εμπειρία μου θέλησα κατ' αρχάς να κάνω ένα βιβλίο όχι μόνο με τους στίχους μου (αυτό θα ήταν 0x0=0) αλλά να μνημειώσω τα κύρια χαρακτηριστικά και στοιχεία του εν λόγω φαινομένου, να μνημειώσω την αιχμή του νεοελληνικού πολιτισμού στο κλείσιμο του βασικού του κύκλου που τυχαίνει -κι όχι τυχαία- να κλείνει μαζί με τον βασικό κύκλο του νεοελληνικού έθνους. Κάποιος Έλλην ποιητής γράφει: "Πιότερο κι απ' τους ανθρώπους το τραγούδι τους αγάπησα". Εγώ να προσθέσω ότι πιότερο κι απ' το τραγούδι τους, τους ανθρώπους αγάπησα».
