της Χρυσούλας Δημητρακάκη
Εκδόσεις Ιωλκός
Κάθε φορά αξιωνόμαστε να αποδεικνύουμε ότι δεν ελπίζουμε τυχαία…..
Aν οι ελπίδες μας αναζητούν ένα σύμβολο να στηριχθούν καμία ελπίδα δεν μπορεί να ζήσει, αν μέσα από την ευεργετική της δύναμη, που της επιτρέπει να προσδοκά πέρα από τις δυσκολίες του σήμερα, δεν ενεργοποιείται για να υπηρετήσει τον πραγματικό κόσμο που ζούμε.
Αλλά ποια είναι η σχέση μας με την ελπίδα, εν μέσω μιας γενικής απογοήτευσης;
Ότι σχέση έχουν τα γεγονότα με τους ανθρώπους και ότι σχέση
έχει η διαφορετική πληροφορία με όσα γνωρίζαμε πριν λίγα λεπτά.
Ότι σχέση έχει το οικοδόμημα που καλούμαστε εκ θεμελίων να κτίζουμε κάθε φορά, χωρίς να μας έχει διασφαλίσει κανείς το αποτέλεσμα και ότι σχέση έχει το δικαίωμα της ευτυχίας, που ο άνθρωπος έχει δουλέψει σκληρά για να την ενατενίσει.
Γιατί όλοι μας και όλα, μεταξύ τους έχουνε σχέση.
Ακόμα και αυτά που νομίζουμε ότι δεν μας αφορούν γιατί είναι έξω από τις ψυχολογία επιβίωσης που η περίοδος μας υποχρεώνει να σκεπτόμαστε, όλοι μας, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, είμαστε αλληλένδετοι ο ένας από τον άλλο και αλληλεξαρτούμενοι από τα γεγονότα.
Και όλοι μας, έχουμε ανάγκη από ελπίδες που δεν θα πάψουν να είναι ελπίδες και να προσδοκούν πέρα από την τετράγωνη λογική, αλλά θα γίνονται δύναμή στα χέρια των ανθρώπων, για να συμβάλλουν όπως μπορεί ο καθ’ ένας σε αυτό που πολύ γενικά και αόριστα ονομάζουμε ‘καλύτερο κόσμο’.
Ένα η δύο στίχοι, δεν αρκούν για να ζωντανέψουν τον παραδομένο άνθρωπο και ποιητής γίνεται ο καθ ένας που από το δικό του πεδίο, δίνει την δική του μάχη και εκεί που δίνει τη μάχη, σηκώνει το βλέμμα να δει πέρα από τα βουνά που βρίσκονται ακριβώς μπροστά του.
Αγαπημένοι μας καλεσμένοι
Κανένας δεν είναι διασφαλισμένος δια παντός.
Την μια μέρα είσαι βασιλιάς και την άλλη έκπτωτος, αναζητάς μία γωνιά που θα την ονομάσεις Βασίλειο.
Η ζωή, μας ζητά αξίωση.
Αν ελπίζεις, ελπίζεις στα χέρια σου, γιατί εσύ μόνο γνωρίζεις κατά πόσον είσαι αποφασισμένος να εργασθείς για αυτή την ελπίδα.
Και επειδή όσο υπάρχει ζωή, θα υπάρχουν συνεχή γεγονότα, κάθε φορά αξιωνόμαστε να αποδεικνύουμε αν αξίζουμε να έχουμε την ελπίδα.
Το σημερινό βιβλίο, είναι αφιερωμένο στην αγαπημένη μου φίλη κα Σόφη Ζάρκου, σαν ένδειξη τιμής μιας μεγάλης γυναίκας, που οικοδομεί την ελπίδα, ακούραστα και αφοσιωμένα.
Σας ευχαριστούμε και σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την σημερινή σας παρουσία και ας κρατήσουμε το γεγονός ότι βρεθήκαμε όλοι μαζί, σαν λόγο ανάμνησης της σημερινής βραδιάς.
