Εδώ, ψάχνουμε ασταμάτητα να βρούμε και να σηκώσουμε

"μια άκρη της αλήθειας. Με το πολύ -από σένα- φως

στην  πλαστογραφημένη μας ζωή.."

Είμαστε εδώ, χωρίς ησυχία. Σκαλίζουμε στην ξαγρύπνια μας το μέλλον και το παρελθόν. Οι γερόντοι του Ρίτσου απ' τη Μακρόνησο, μέσα απ΄ τα αντίσκηνα, μετρούν τα βήματα μας. Οι σκοτωμένοι μας κυτούν  ψηλώνοντας (ακόμη περισσότερο) το μπόϊ τους πάνω από τις κάννες των τουφεκιών αντίκρι στο απόσπασμα.

Στον ύπνο μας, μας δένουν ξεχασμένα ξερονήσια και άδειες φυλακές.

Δεν μπορούμε να 'χουμε ησυχία.

Τώρα σε καλωσορίζουμε στην πόλη μας. Παίρνουμε μια ανάσα. Και έστω δρασκελώντας τα ερείπια μεγάλων αγώνων, μπορούμε να φτάσουμε στην κουζίνα για ένα καφέ με το Λειβαδίτη.

Κι ίσως μετά, βγούμε στους δρόμους ..

Ίσως και να ΄χει γραφεί ξανά

ο στίχος που ανατρέπει καταστάσεις

που κινητοποιεί μάζες.

Τίτο Πατρίκιε

Αυτή εδώ, η "πόλις των γραμμάτων" πρέπει να νιώθει μεγάλη τιμή

που είσαι εδώ και σε τιμά.

Γ. Αυγέρης, margarites.gr 

Υ.Γ. Φυσικά και αξίζουν συγχαρητήρια και τιμή στην πρωτοβουλία της σχολής που για το "παντέρμο Ρέθυμνο", εναρμονίζει την αξία που θέλουμε με τις αξίες που έχουμε(γεγονός από τα σπάνια..)