Ως πρωτογενείς καταθέσεις, οι οποίες δύνανται να θεωρηθούν προσαύξηση περιουσίας και να υπαχθούν σε φορολόγηση, αντιμετωπίζονται οι πιστώσεις τραπεζικών λογαριασμών που δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη χρέωση σε άλλον λογαριασμό, σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η υπόθεση προέκυψε στο πλαίσιο φορολογικού ελέγχου της περιουσιακής κατάστασης αποβιώσαντος, κατά τον οποίο εντοπίστηκαν εμβάσματα προς λογαριασμούς τρίτων, χωρίς να υπάρχουν έγγραφα ή άλλα στοιχεία που να αποδεικνύουν την προέλευση των ποσών. Υπό αυτές τις συνθήκες, η φορολογική αρχή χαρακτήρισε τα εν λόγω ποσά ως φορολογητέο εισόδημα, λόγω προσαύξησης περιουσίας.

Οι κληρονόμοι του αποβιώσαντος κατέθεσαν αίτηση αναίρεσης, υποστηρίζοντας ότι οι καταλογισθείσες προσαυξήσεις δεν συνιστούσαν πραγματική νέα αύξηση περιουσίας, καθώς τα ποσά προέρχονταν από μετακινήσεις χρημάτων μεταξύ λογαριασμών του ίδιου προσώπου. Επιπλέον, υποστήριξαν ότι η φορολογική αρχή δεν προσδιόρισε επαρκώς τον χρόνο της προσαύξησης ούτε προχώρησε σε ουσιαστικό έλεγχο της προέλευσης των επίμαχων καταθέσεων.

Το Διοικητικό Εφετείο, κατόπιν επανεξέτασης των τραπεζικών κινήσεων, έκρινε ότι μόνο μέρος των εμβασμάτων μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρωτογενείς καταθέσεις και, κατά συνέπεια, μόνο αυτό το τμήμα μπορούσε να θεωρηθεί προσαύξηση περιουσίας. Αντιθέτως, οι δευτερογενείς μεταφορές, δηλαδή τα ποσά που προέρχονταν από άλλους λογαριασμούς του ίδιου προσώπου, δεν συνιστούσαν νέα περιουσιακή αύξηση.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, με την απόφαση ΣτΕ 1458/2025, απέρριψε την αίτηση αναίρεσης, κρίνοντας ότι η φορολογική αρχή ενήργησε σύννομα και προέβη στους αναγκαίους ελεγκτικούς χειρισμούς. Παράλληλα, επιβεβαίωσε ότι οι καταθέσεις που πιστώνονται σε λογαριασμούς χωρίς ταυτόχρονη χρέωση άλλου λογαριασμού θεωρούνται πρωτογενείς και μπορούν να φορολογηθούν ως προσαύξηση περιουσίας.

newmoney.gr