ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Γράφει ο Μανούσος Κλάδος
Με κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε τις δραματικές εξελίξεις γύρω από την Ελληνική Οικονομία, ζώντας και πάλι μια μακρά περίοδο αβεβαιότητας.
Το νέο ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα που προωθούνται προς ψήφιση βαραίνουν αφόρητα τα βήματα και θολώνουν την σκέψη κάθε σκεπτόμενου πολίτη.
Διότι η λογική που επικρατεί στην εφαρμογή των μέτρων είναι σε άλογη βάση.
Συνεχίζεται η ίδια τακτική που πρώτος ξεκίνησε ο Γιώργος Παπανδρέου, εδραίωσε ο αλήστου μνήμης Λουκάς Παπαδήμος, συνέχισε με τις ίδιες αποτυχίες ο Αντώνης Σαμαράς και στα βήματα του ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος «πέτυχε» δύο μνημόνια μέσα σε ένα χρόνο!
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πλούσιο υλικό για να καταγράψει αυτό που εμείς βιώνουμε σήμερα.
Κυρίως το γεγονός, ότι επαναλαμβάνεται με ολοένα και πιο επαχθείς όρους η εφαρμογή της ίδιας αποτυχημένης πολιτικής επιλογής, η οποία σταδιακά αλλά με γοργούς ρυθμούς εξαφανίζει την μεσαία οικονομική τάξη, κάνει τους φτωχούς ακόμα πιο φτωχούς και «επιστρέφει» την Ελληνική Κοινωνία εξήντα χρόνια πίσω, στα χρόνια που προσπαθούσε να ανασυνταχθεί από τις στάχτες της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου.
Παράλληλα, είναι οι ίδιες πολιτικές που ενισχύουν την εξάπλωση ακροδεξιών και ακροαριστερών αντιλήψεων, «δίνουν τροφή» σε κάθε μορφή «συνομοσιολογίας» που αναπτύσσεται αδιακρίτως και προκαλεί σοβαρούς κινδύνους για την συνοχή ενός λαού που δεν θέλει και δεν αντέχει άλλη πίεση.
Το γεγονός δε, ότι επικρατεί η αίσθηση πως δεν ζούμε σε ένα ανεξάρτητο και αυτόνομο κράτος, ότι δεν πατάσσεται η διαφθορά, ότι δεν αντιμετωπίζεται η φοροδιαφυγή, ότι δεν αλλάζει το κατεστημένο σύστημα λειτουργίας ενός αναξιόπιστου μηχανισμού και ότι η πολιτεία είναι ανήμπορη να ανταποκριθεί στις περιστάσεις και τις προκλήσεις των καιρών, βαραίνουν απειλητικά τις συνειδήσεις των πολιτών, οι οποίοι μάλλον είναι αντιμέτωποι με τα αποθέματα αντοχών που τους έχουμε απομείνει.
Το χειρότερο από όλα είναι ότι έχουν χάσει την αισιοδοξία τους.
Από το 2007 έως σήμερα έχουν γίνει συνολικά έξι εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα, το οποίο θα μείνει στην ιστορία για πως ένα ισχυρό «όχι» έγινε εν μια νυκτί «ναι». Άκουσαν υποσχέσεις, δεσμεύσεις, και αμέτρητα «θα» που αποδείχθηκαν «ελπίδες φρούδες».
Ο λαός αισθάνεται, ότι βρίσκεται επί ξύλου κρεμάμενος και ότι στο αίτημα του για ανακούφιση δεν του δίδουν καν αναλγητικά χάπια.
Βιώνει το «Αντί του μάννα χολή και αντί του ύδατος όξος».
Και πάλι ελπίζει στην Ανάσταση.
Το θέμα είναι πώς θα την επιδιώξει.
Διότι θα την επιδιώξει. Και τότε, όλοι οι μεγαλόσχημοι που ασχημονούν και ευθύνονται για αυτή την κατάσταση, για ένα να είναι σίγουροι:
Θα μετανιώσουν πικρά και δεν θα τύχουν της παραμικρής ελεημοσύνης.
Διότι ο λαός δεν είναι Θεός. Και δεν συγχωρεί. Εκδικείται.
