Με το στανιό βαλθήκανε να πάρουμε αριθμό,

να δώσουν και ταυτότητα, ναι, στον ίδιο το ρυθμό,

για το καλό μας, βέβαια, το λένε και γελάνε

και δεν ακούνε τίποτα, σωπαίνουν ,δε μιλάνε,

Είμαι πολίτης, κύριοι, δεν είμαι παιγνιδάκι,

για να με παρασέρνετε, δεν είμαι σκουπιδάκι

και μάθετε να σέβεστε και να με εκτιμάτε

 και μη περιπαίζετε, να μη με πολεμάτε.

Ακόμη δεν το νιώσατε, τον Έλληνα χτυπάτε,

εσείς που είστε Έλληνες, μα δεν το εννοάτε

και φτιάχνετε τα κάγκελα, για να τον φυλακίσουν,

να μη  μπορεί να βγει το φως, τ΄ αστέρια να φωτίσουν.

Όμως, δεν σας φοβόμαστε, ατσάλι η  καρδιά μας,

ζωγραφισμένη με το φως, του ήλιου κάθε αχτίδα

και έχουμε μέγα οδηγό, τον  ίδιο το Χριστό Μας!

 μάνα, πατέρα κι αδερφό, ατρόμητη ασπίδα.

Ελλάδα η πατρίδα μας ,στον κόσμο ξακουσμένη!

που πάντα χάριζε το φως, σε όλη την οικουμένη,

για να στολίζονται οι καρδιές, ουράνια κεντίδια,

με ειρήνη και με λευτεριά, τσ’ αγάπης τα στολίδια.

Τώρα, εσείς τι κάνετε, γιατί τόσο σκοτάδι

και βάφετε κάθε καρδιά ,με μαύρο κάθε βράδυ,

γιατί καταπιέζετε, προς τι τόση  βιασύνη,

ταυτότητες και αριθμοί, Θεέ μου ,τι αφροσύνη

Ακούστε το, για μια φορά ,πως Έλληνα με λένε,

ζωγραφισμένος μες΄  στο φως, με μάτια που δεν κλαίνε

και οι φοβέρες δεν μπορούν ,να με καθυποτάξουν,

την πίστη μου να  αρνηθώ, όσο κι αν με πατάξουν.