Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Τρίτη απόγευμα. Μετά από μια ιδιαίτερα κουραστική μέρα στη δουλειά, έπειτα από τον στερνό αποχαιρετισμό ενός συνταξιούχου συναδέλφου και την είδηση του θανάτου ενός γείτονα, ύστερα από ένα πιάτο φαγητό στις έξι το απόγευμα που δεν το λες ούτε γεύμα, ούτε δείπνο -μια και τρώγω μια φορά την ημέρα- αποφασίζω να πάω στο κομμωτήριο ενός φίλου και να περιποιηθώ λίγο την φτωχή σε πυκνότητα, αλλά πλούσια σε μήκος μαλλιών, παραμελημένη τον τελευταίο καιρό κόμη μου. Μετά από λίγα λεπτά αναμονής με βάζουν στο λουτήρα, μου κάνουν μια σαπουνάδα με κρύο νερό -επειδή εγώ το ζητάω πάντα μιας και θεωρώ ότι κάνει καλό στο περιεχόμενο του εγκεφάλου μου- και βρίσκομαι έτοιμος με μια ποδιά δεμένη γύρω από το λαιμό μου, καθισμένος στην ρυθμιζόμενη καρέκλα του κομμωτηρίου, κοιτάζοντας τον εαυτό μου και προσπαθώντας να συνηθίσω το πρόσωπο που φοράω χρόνια τώρα και που αλλάζει, συσπάται, και ρυτιδώνεται, σπάζοντας έτσι τη μονοτονία του καθρέφτη.
Ο φίλος κομμωτής έρχεται γελαστός και ανοιχτόκαρδος όπως πάντα και πιάνει δουλειά και συζήτηση μαζί μου. Η συζήτηση αφορά τη γενικότερη κατάσταση και τις ανησυχίες μας που εν πολλοίς αποτελούν έγνοιες των περισσότερων ανθρώπων της πρώην «μεσαίας τάξης» που τείνουν προς την προλεταριοποίηση. «Έχουμε μπερδευτεί μου λέει». «Διλήμματα καθημερινά, αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές μας, προβλήματα που καλούμαστε να λύσουμε, πολιτικές που καλούμαστε να υποστηρίξουμε, συνήθειες που πρέπει να κόψουμε, εφορία που πρέπει να πληρώσουμε, παιδιά που πρέπει να μεγαλώσουμε και επιλογές που πρέπει να κάνουμε». Άνθρωπος της δουλειάς, χαμηλών τόνων, με πολιτικό προβληματισμό και ανησυχίες, πολίτης που ποτέ δεν έτρεχε σε κομματικές συγκεντρώσεις, ποτέ δεν κρατούσε κομματικά λάβαρα, ποτέ δεν υπήρξε φανατικός υποστηρικτής κάποιου κόμματος. «Ευρώπη με euro, Ελλάδα με δραχμή, Έλληνες χωρίς δουλειές, επιχειρήσεις χωρίς πελάτες, σωτήρες χωρίς σχέδιο, συγκυβερνήσεις με μνημόνια, Κύπριοι με κουρεμένες καταθέσεις, τράπεζες που συγχωνεύονται, ελπίδες που σβήνουν, όνειρα που διαψεύδονται και λόγια που δεν τηρούνται». Κανείς δεν αντιδρά, κανείς δεν διαμαρτύρεται, αλλά ακόμα κι αν το κάνει κάποιος τι αποτέλεσμα θα έχει; Κάποιος θα πρέπει να μας φροντίζει και να μας προσέχει. Το κράτος πλέον δεν είναι διατεθειμένο να υποδυθεί αυτό το ρόλο. Μας βλέπουν σαν νούμερα, σαν μεγέθη, σαν αγελάδες που πρέπει να βγάλουν γάλα. Τόσοι υπάλληλοι πρέπει να φύγουν, άλλοι τόσοι φόροι πρέπει να επιβληθούν, τόσα χρήματα πρέπει να συγκεντρωθούν. Χρονοδιαγράμματα, διορίες, προθεσμίες, συζητήσεις, διαπραγματεύσεις, παζάρια, δόσεις. Οι κυβερνητικοί εταίροι διαφωνούν πάντα στην αρχή για να συμφωνήσουν στο τέλος. Και η ανασφάλεια του κόσμου μοιάζει σαν εφιάλτης που δεν έχει τέλος.
Χιλιάδες συμπολίτες μας δυσκολεύονται πλέον να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Ιδιοκτήτες κτιρίων αδυνατούν να εισπράξουν τα ενοίκια από τους επιχειρηματίες που τα έχουν νοικιάσει. «Πάλι καλά που είναι νοικιασμένο» μου έλεγε προχτές ένας ιδιοκτήτης ακινήτου. «Τουλάχιστον πληρώνει το ρεύμα με το χαράτσι κι ας χρωστά το νοίκι. Αν ήταν ξενοίκιαστο θα πλήρωνα το χαράτσι εγώ». «Που θα πάει; Θα έρθει κάποια στιγμή κι η ανάπτυξη». Λογική του παραλόγου που όμως ανταποκρίνεται πλήρως στο σημερινό τρόπο σκέψης των Ελλήνων. Απίθανοι συλλογισμοί που πριν λίγα χρόνια δεν περνούσαν από το μυαλό μας. Κόψαμε τα περιττά έξοδα και παρόλα αυτά δεν μπορούμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας. Αυξήσεις σε όλα τα είδη από τη μια και «κουρέματα» μισθών, συντάξεων και καταθέσεων από την άλλη.
«Με γεια» μου λέει ο φίλος μου ο κομμωτής που έχει τελειώσει την περιποίηση στο κεφάλι μου προσέχοντας και την τελευταία λεπτομέρεια. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Τελικά δεν είμαι τόσο άσχημος όσο νόμιζα. Πληρώνω, χαιρετώ και φεύγω. Βγαίνοντας έξω βάζω την παλάμη μου οριζόντια και κλειστή πάνω από τα φρύδια μου κι αγναντεύω. Έχει σκοτεινιάσει. Κι εκείνη η «Ανάπτυξη» αργεί ακόμα…
