Γράφει ο Ran – ta – plan

Ο μέγας Καζαντζάκης είχε πει. Νίκησε τον τελευταίο πειρασμό. Την ελπίδα. Εμείς δεν ασπαστήκαμε την άποψη του και ζήσαμε, ζούμε και θα ζούμε με την ελπίδα.  Η ελπίδα όμως ποτέ δεν ήταν τσάμπα. Την αγοράζουμε ακριβά πουλώντας τα πάντα. Από την αξιοπρέπεια μέχρι τη ψήφο μας. Από το πουθενά πάλι προέκυψε θέμα με το εννοείται δίκαιο αίτημα της αποζημίωσης από τις θηριωδίες των ναζιστών σε βάρος της Ελλάδας, σε επίπεδο δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και ανθρωπινων ζωών και ψυχών. Θα μπορούσε να προταθεί η διαγραφή του χρέους και η διαγραφή των αποζημιώσεων. Κάτι σαν ισοσκελισμός.

Αλλά θα ήταν άδικο να μην πληρώσουν οι υπεύθυνοι για τη δημιουργία του χρέους. Αυτή η συντεχνία κεφαλαίου, πουλημένων πολιτικών και συνδικαλισταράδων (όπως έξυπνα είχε πει ο Χαρυ Κλυν) που πουλώντας μας την ελπίδα, μας είπε μετά «Μαζί τα φάγαμε».

Κοινωνικά Ταμεία «Κάποτε πάρτυ, τώρα παρ’ την» και δάνεια για τη πληρωμή των συντάξεων.

Διάβασα την επιστολή του Νικολούδη και ομολογώ πως με συγκίνησε πιό πολύ και απο της επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Ο πρώην πρόεδρος  είναι πολύ πικραμένος και πως να μην είναι άλλωστε αφού έγινε εντέχνως ο αποδιοπομπαίος τράγος στο θέμα του καραβιού. Ναί, του αναλογούν ευθύνες ,αλλά, αν νομίζουν όλες οι άλλες πρώην και νυν μουσίτσες ότι έχουν καθαρίσει, με το να έχουν ρίξει όλο το βάρος πάνω στους ώμους  του Ξεφτέρη, είναι πολλοί γελασμένοι.

ΥΓ:  Ότι μήνα Απρίλη, θα έκανα πιο λίγη ώρα να φτάσω απο το Ηράκλειο στον Τσεσμέ από το να φτάσω απο τον Τσεσμέ στο κέντρο στο Ρέθυμνο, δεν το περίμενα!