Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
«Σε μια χώρα που έχει πάρει την κάτω βόλτα το ποσοστό των ηλιθίων είναι σταθερό, ωστόσο παρατηρείται μεταξύ αυτών που κατέχουν την εξουσία μια δραματική εξάπλωση των ληστών με καλπάζουσα ηλιθιότητα και μεταξύ εκείνων που δεν μετέχουν στην εξουσία παρατηρείται μια εξίσου ανησυχητική αύξηση των φουκαράδων».
[Carlo M. Cipolla, 1922-2000]
Αιώνες πριν τη δική μας ύπαρξη σε αυτό τον τόπο, η Ελλάδα έκανε ότι μπορούσε για να εξοστρακίσει τα άξια και ικανά τέκνα της. Η πόλη που έκτισε τον Παρθενώνα και κόντεψε να τον κατεδαφίσει, η πολιτεία που ανέδειξε το Σωκράτη και του έδωσε το κώνειο, η χώρα που ανέδειξε το Θεμιστοκλή για να τον κυνηγήσει, το κράτος που έκανε ήρωα τον Κολοκοτρώνη και τον φυλάκισε στη συνέχεια, οι Έλληνες που εξέλεξαν τον Γουλιμή αντί του Τρικούπη, το έθνος που ανέδειξε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τριπλασίασε την Ελλάδα, κηδεύοντας όμως τη Μεγάλη Ιδέα στα παράλια της Σμύρνης, η πατρίδα που στη διάρκεια του εμφυλίου έβαζε τα παιδιά της να αλληλοσκοτώνονται, ο τόπος που δεν αναγνώρισε ποτέ την προσφορά των αληθινών Ελλήνων και η επικράτεια με τους κατοίκους της, που ιστορικά σε κάθε κρίσιμη στιγμή διαιρέθηκαν με ανεξήγητες αποφάσεις αγνώστων υπευθύνων.
Χρόνια τώρα ακούμε παχιά λόγια, μεγάλες κουβέντες, ευχάριστα και εύηχα μυθεύματα. Όχι μόνο από επίσημα πολιτικά χείλη, αλλά και από ένα στρατό κομματαρχών, προέδρων τοπικών οργανώσεων κομμάτων, δημάρχων, κοινοταρχών, προέδρων και συμβούλων. Από ανθρώπους που ήταν πάντα «μέσα στα πράγματα. Από όλους εκείνους που είχαν γνωριμίες, που είχαν πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας, που γνώριζαν διάσημους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, που γενικά απευθυνόταν σε ένα εύπιστο και απελπισμένο κομματικό ακροατήριο, των πιο ποικίλων χρωμάτων, των πιο περίεργων ορέξεων και των πλέον παράλογων απαιτήσεων. Μιλάνε όλοι αυτοί για μια Ελλάδα που αλλάζει, για μια χώρα που είναι περήφανη, για ένα κράτος σύγχρονο, για μια κοιτίδα πολιτισμού, που δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια αφαιρείται χωρίς να προστίθεται και διαιρείται χωρίς να πολλαπλασιάζεται. Και η ζωή συνεχίζεται με αγώνα, ιδρώτα και αίμα για τους πολλούς και με θεωρίες που ποτέ δεν επαληθεύονται στην πράξη για τους λίγους και εκλεκτούς. Καμαρώνουμε για τους προγόνους μας, ξεχνώντας όμως το τίμημα της εμμονής τους σε ιδέες, ιδανικά και αξίες. Πίνουμε κάθε μέρα μια μικρή δόση από το κώνειό του ο καθένας και έτσι αποκτήσαμε έναν επικίνδυνο εθισμό. Δεν μας αγγίζει πλέον τίποτα, ότι και να συμβεί δεν μας φαίνεται παράξενο, ότι κι αν υποστούμε μας φαίνεται λογικό και η επιλογή ανάμεσα στο λίγο και στο τίποτα έγινε μονόδρομος που οδηγεί σε αδιέξοδο.
Όχι, δεν είναι τα παραπάνω ένδειξη μοιρολατρίας και άφεσης της τύχης μας σε θεότητες και ανώτερες δυνάμεις. Είναι η σκληρή πραγματικότητα για τους ανθρώπους αυτής της χώρας που φταίνε αυτοί πάντα για ότι συμβαίνει. Είναι μια αφιέρωση σε όλους εκείνους τους αφανείς ήρωες του καθημερινού μόχθου, του αγώνα, της τιμής, της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας. Είναι μια στήλη τιμής σε όσους αγωνίζονται χωρίς υστεροβουλία και προσδοκία υλικής ή ηθικής αμοιβής και ανταπόδοσης. Είναι μια μαχαιριά στην ατομική μας ενοχοποίηση, στον κοινωνικό κανιβαλισμό, στο αναίτιο αίσθημα της συλλογικής ενοχής. Είναι το επιστέγασμα μιας αγωνιώδους προσπάθειας ενός ολόκληρου λαού να ξεφύγει από τη μοίρα που άλλοι καθόρισαν για αυτόν. Είναι μια ηχηρή κανονιά στα αυτιά εκείνων που έχουν χαράξει πορεία κλειδώνοντας το τιμόνι και δεν υπολογίζουν τίποτα μπροστά στο στόχο. Η πατριωτική αφύπνιση δεν ωφελεί. Οι καλές προθέσεις δεν παράγουν μετρήσιμο αποτέλεσμα. Το να δείχνουμε με το δάχτυλο το διπλανό μας δεν κρύβει τα δικά μας λάθη, δεν συνεισφέρει στη δική μας εξιλέωση. Απλά οδηγεί στην πλήρη εξομοίωση και ισοπέδωση. Έτσι οι λίγοι «κρύβονται» ανάμεσα στους πολλούς, οι ευθύνες μοιράζονται, τα προβλήματα διαχέονται και οι ρόλοι συγχέονται. Κι ο ηλίθιος πατριωτισμός πάντα θα αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο εκείνων που ποτέ δεν αγάπησαν αυτό τον τόπο.
