Γράφει ο Ran – ta – plan

Μια διαφήμιση με έκανε να καταλάβω επιτέλους το νόημα και την ιστορία του πολύπαθου ελληνικού λαού. Πριν πολλά χρόνια περιπλανιόμασταν και εμείς στην έρημο μην ξέροντας που να πάμε, όταν ένα μεγάλο φορτηγό που είχε για πινακίδα δάδες, ήλιους, σφυροδρέπανα, αγκυλωτούς σταυρούς και άλλα σήματα φάνηκε στον ορίζοντα. Εμείς κάναμε οτοστόπ και το φορτηγό σταμάτησε. Που πατε μας ρώτησαν; Ελλάδα απαντήσαμε.

Βολεύει, μας είπαν, αλλά θα κάνουμε μια στάση στην Καβάλα. Ε ακόμα στην Καβάλα μας έχουν από τότε.

Εκδικάζεται λέει η προσφυγή στο ΣτΕ της εναλλακτικης κίνησης πολιτών για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Ρεθύμνου, με την οποία ζητούν την ακύρωση της απόφασης. Ναι μαζί σας ΑΛΛΑ τι θα το κάνουμε το λιμάνι, τη μαρίνα και τα λοιπά ανεκμετάλευτα, κομβικής σημασίας, σημεία της πόλης; Υπάρχει ουσιαστική πρόταση; Αυτή η ιδιωτικοποίηση, η μάλλον ,η μη ιδιωτικοποίηση αποτελεί τόσα χρόνια τον καρκίνο στη ραχοκοκκαλιά της χώρας μας. Όχι πως συνδέω το ένα με το άλλο, απλά με έπιασε το παράπονο. Αν είχε γίνει όταν έπρεπε και όπως έπρεπε δε θα ζούσαμε το σημερινό ξεπούλημα. Αλλά που θα τα βάζαμε τα παιδιά σας βρε κουτά;

ΥΓ: Τα πεζοδρόμια πέρα από φοβερές θέσεις στάθμευσης (η έλλειψη χώρων δεν αποτελεί δικαιολογία) είναι και καμπινέδες σκύλων. Και δεν εννοώ των αδέσποτων φίλων μου, εννοώ αυτών που σέρνετε με το λουράκι για να κάνετε μόστρα και τα αφήνετε να τα κάνουν όπου να ’ναι. Αν δεν έχετε τη νοοτροπία μην ταλαιπωρείτε ούτε τα ζωντανά ούτε εμάς.