Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Σύμφωνα με το μύθο, η αρπαγή της Ευρώπης έγινε από το Δία, ο οποίος μεταμορφώθηκε σε ταύρο και την απήγαγε οδηγώντας την στο Δικταίο Άντρο. Η Ευρώπη ήταν αδερφή του ιδρυτή της Θήβας Κάδμου και κόρη του Αγήμονα και της Τηλεφάσας, των ηγεμόνων της Φοινίκης. Από την ένωση του Δία και της Ευρώπης γεννήθηκε ο Μίνωας, ο Ραδάμανθυς και ο Σαρπηδόνας. «Επιλαβόμενος δε της χειρός o Ζεύς απήγε την Ευρώπην εις το Δικταίον άντρον ερυθριώσαν και κάτω ορώσαν». [Λουκιανός Σαμωσατέας, Ενάλιοι Διάλογοι, 15. 4].
Πεντακόσια σχεδόν εκατομμύρια, είναι ο σημερινός λαός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση ξεκίνησε και συνέχισε για πολλά χρόνια να τρέφεται με χρήματα από διαρθρωτικά ταμεία και πακέτα. Η ανάπτυξη και η ροή χρήματος για τη σύγκλιση των φτωχών ευρωπαϊκών περιφερειών της Ευρώπης σε σημείο προσέγγισης του μέσου ευρωπαϊκού όρου, έγινε απρόθυμα, αργά και με πολλές δομικές στρεβλώσεις. Οι κοινοτικές επιδοτήσεις κατευθύνθηκαν σε τσέπες αμόρφωτων και απαίδευτων που το μόνο που τους ενδιέφερε είναι η επίδειξη και η ευζωία. Για αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό της παραγωγής ούτε λόγος. Πέντε χώρες σε μνημόνιο, η Ελλάδα υποφέρει, η Κύπρος ορθώνει ανάστημα και υπαναχωρεί, η Ιταλία παραπαίει, η Ισπανία εκβιάζει και εκβιάζεται, η Γαλλία φοβάται. Και μετά τι; Οι ισχυροί με τους πανίσχυρους και οι αδύναμοι με τους εξαθλιωμένους. Κύματα και στρατιές ανέργων και νεόπτωχων. Μάζες ευρωπαίων πολιτών υψηλού μορφωτικού επιπέδου που συνωστίζονται στο κοινωνικό περιθώριο. Δεν υπάρχει φραγμός, δεν υφίσταται πλέον όριο.
Από την 9η Μαΐου 1950 ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών Robert Schuman διακήρυξε δημόσια τις ιδέες που οδήγησαν στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Το όραμα αυτό παίρνει σάρκα και οστά από φωτισμένους ηγέτες το 1957 με τη Συνθήκη της Ρώμης, για να δοθεί τέλος στους αιματηρούς πολέμους μεταξύ των γειτονικών χωρών, που οδήγησαν στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξεκίνησε σαν Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.), λειτούργησε σαν Κοινή Αγορά και γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη για δέκα χρόνια μετά την ίδρυσή της. Προχώρησε σε διευρύνσεις από έξι κράτη σε εννέα, από εννέα σε δέκα, από δέκα σε δώδεκα, από δώδεκα σε δεκαπέντε, από δεκαπέντε σε εικοσιπέντε και από εικοσιπέντε σε είκοσι επτά. Συνθήκες, ολοκλήρωση, πυλώνες, λευκές βίβλοι, ευρωπαϊκά ταμεία περιφερειακής ανάπτυξης, στρατηγικές, ενιαίο νόμισμα, μετονομασία σε Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ποτέ δεν έγινε πολιτική ένωση. Δυστυχώς, τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα δεν επέτρεψαν να συμβεί κάτι τέτοιο.
«Δεν υπάρχουν αθώα θύματα», είχε πει ο Jean-Paul Sartre (1905-1980). «Ας προσέχατε» μας λένε τώρα. Πάντα έρχεται της κρίσης η ώρα. Οι μάγοι δεν φέρνουν πάντα δώρα. Έγινε πλέον δόγμα το «σκάσε και προχώρα». Η κόλαση είναι πάντα οι άλλοι. Η κρίση όμως και η επίγνωση του λάθους, έρχεται πάντα εκ των υστέρων. Σημαία με δώδεκα αστέρια που τρεμοσβήνουν. Πόρτες εξόδου που ανοίγουν και κλείνουν. «Όποιος θέλει να φύγει, να πάει στο καλό». «Δεν κρατάμε κανέναν με το ζόρι». «Μην κάνετε λεονταρισμούς, με την ουρά στα σκέλια θα γυρίσετε πίσω».
Νόμος πλέον στην Ευρώπη είναι το δίκιο εκείνου που δανείζει. Μας δανείζουν χαρτονομίσματα χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό. Ο χρυσός θα μαζευτεί αλλού. Κρίμα για την Ευρώπη της συνεργασίας, την Ευρώπη των λαών, την Ευρώπη της δημοκρατίας, του πολιτισμού, των αξιών. Η διεκδίκηση των εθνικών συμφερόντων από μέρους των ισχυρών γίνεται πλέον απροκάλυπτα, ανερυθρίαστα και προκλητικά. Ο «βιασμός» των αδύναμων κρατών γίνεται μπροστά στα μάτια των Ευρωπαίων και κανείς δεν αντιδρά. Η «αρπαγή της Ευρώπης» και η αποπλάνησή της με το πρόσχημα της διάσωσης είναι γεγονός. Κι όλοι ξέρουν πλέον ποιός είναι ο Δίας…
