Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
Η πρόσφατα επιχειρούμενη οικονομική αφαίμαξη της Κύπρου σηματοδότησε την αρχή του τέλους των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των οργάνων της και ανέδειξε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο το «έλλειμμα δημοκρατίας» που ενυπάρχει στις αποφάσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η Κύπρος θα μπορούσε να αποτελέσει το νέο θύμα ενός σύγχρονου και αναίμακτου ευρωπαϊκού ολοκαυτώματος με το ευήκοο πρόσχημα ότι δεν σεβάστηκε τους κανόνες της Ένωσης κι εξακολουθεί να αποτελεί εκείνο το πλυντήριο που χρησιμεύει στο ξέπλυμα του μαύρου και αμφιλεγόμενου χρήματος. Δυστυχώς για την Ευρωπαϊκή Ένωση η Κυπριακή Βουλή αφυπνίστηκε έγκαιρα κι αναίρεσε την καταδίκη χωρίς δίκη της Μεγαλονήσου. Η δίκη αυτή, δηλαδή της σε μια νύχτα αφαίρεσης μεγάλου τμήματος τραπεζικών καταθέσεων, έμοιαζε -όπως εύστοχα διατυπώθηκε- με τις δίκες των βιαστών, οι οποίοι κατηγορούν και καταδικάζουν το θύμα τους, ισχυριζόμενοι ότι ήταν ιδιαίτερα προκλητικά ντυμένο και ως εκ τούτου, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν και να ελέγξουν τις ορμές τους.
Αυτή η έμμεση κοινωνικοποίηση των ζημιών του τραπεζικού κλάδου, που επιχειρήθηκε άμεσα, ανερυθρίαστα και απροκάλυπτα, μεταφράστηκε- και σωστά- σε κατάργηση της έννοιας της ιδιοκτησίας με επακόλουθο την κατάργηση της ίδιας της δημοκρατίας. Επιπλέον, δεν είναι ανεξάρτητη από το εγχείρημα αυτό η προσπάθεια υπεξαίρεσης του κυπριακού υπόγειου πλούτου από τη Γερμανία, με σκοπό την απεξάρτησή της από τη ρωσική ενέργεια. Η μεταφορά ευρωπαϊκού χρέους στη Ρωσία με τη φορολόγηση των καταθέσεων των πολιτών της, η απεξάρτηση της Γηραιάς Ηπείρου από τον ενεργειακό παράδεισο της Ρωσίας και η αποικιακού τύπου εκμετάλλευση των υπόγειων πετρελαϊκών κοιτασμάτων Ελλάδας και Κύπρου από εταιρείες γερμανικών συμφερόντων, συνθέτουν το τρίπτυχο του νέου δόγματος του χρηματοπιστωτικού και ενεργειακού ναζισμού. Η αναβίωση του «ναζιστικού φαντάσματος» με πολιτικά κόμματα ναζιστικών πεποιθήσεων, έρχεται να υπηρετήσει πιστά το στόχο της γερμανικής Ευρώπης, αντί εκείνου της ευρωπαϊκής Γερμανίας. Τα κόμματα αυτά που απέκτησαν δύναμη εξαιτίας των μνημονίων και των τραγικών συνεπειών που αυτά επέφεραν στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, λειτουργούν πλέον ως «πέμπτη φάλαγγα» στο εσωτερικό των αδύναμων κρατών της ευρωζώνης. Η μια χώρα μετά την άλλη, αφού έντεχνα οδηγείται στη χρεωκοπία και ακολούθως πανηγυρικά «διασώζεται» από τους δανειστές της, στη συνέχεια με τη λεηλασία του πλούτου της και την εξαθλίωση των πολιτών της, εξευτελίζεται και μετατρέπεται σε άβουλη αποικία. Η απελπισία του κόσμου μεγαλώνει και μεγάλες και κρίσιμες μάζες ψηφοφόρων οδηγούνται στα άκρα του εκλογικού φάσματος. Η νομιμοποίηση των «ναζιστικών σταγονιδίων» αποκτά σάρκα και οστά μέσα από τα έδρανα των εθνικών κοινοβουλίων. Και ο φαύλος αυτός κύκλος εξακολουθεί να αυτοτροφοδοτείται, να μαγνητίζει ανυποψίαστους πολίτες στο γύρισμά του και να μεγαλώνει διαρκώς. «Μέχρι πότε;» είναι η ερώτηση. «Μέχρι να είναι πλέον αργά», είναι η απάντηση.
Σε τέτοιες «ευρωπαϊκές κοινωνίες» οι εξελίξεις καθίστανται ραγδαίες και απρόβλεπτες για τους πολίτες. Οι υπεύθυνοι συνεχώς τοποθετούνται επί των θεμάτων που ανακύπτουν. Οι χαμένοι πολίτες καθημερινά σπαράσσονται μεταξύ τους. Η αυτοκριτική δίνει τη θέση της στην κριτική των άλλων. Η ήττα είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας. Οι ουρές των ανέργων μεγαλώνουν και αρχίζουν να φωνάζουν τα δικά μας ονόματα. Η πολιτική τάξη οχυρώνεται συστηματικά και ασταμάτητα πίσω από σιδερόφρακτα τείχη και σύγχρονους κατασταλτικούς μηχανισμούς που προτάσσουν τη βία. Οι φασίστες χτυπούν άμοιρους κι αδύναμους μετανάστες στα σκοτεινά στενά των μεγαλουπόλεων. Οι αστυνομικοί παρακολουθούν σφυρίζοντας αδιάφορα. Η πορνεία ανθεί και γίνεται πλέον προσιτή έναντι πινακίου φακής. Τα πρεζόνια αργοσβήνουν δίπλα μας γιατί δεν αντέχουν τον κόσμο που φτιάξαμε κι επιθυμούν να ταξιδέψουν σε ένα δικό τους. Οι καταθέσεις των απλών ανθρώπων στις τράπεζες χρησιμεύουν για τον «πόνο του άλλου». Φάγαμε αρκετό κρέας γαιδάρου κι ακόμα περισσότερο αλογίσιο. Έτσι καταντήσαμε να γίνουμε αρκούντως υπάκουα ζώα. Τελικά δεν μας ψεκάζουν. Μας ταΐζουν..!!
