Στο σημερινό μας πολίτευμα, ο λαός τίθεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής, όντας ουραγός των εξελίξεων ενώ θα έπρεπε να είναι ο βασικός διαμορφωτής του. Παρά ωστόσο την εξόφθαλμη πραγματικότητα, οι άνθρωποι «κυριαρχούνται από … την αυταπάτη ότι αποφασίζουν για την ζωή τους, ενώ ουσιαστικώς το μόνο για το οποίο αποφασίζουν είναι μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ποιοι θα αποφασίζουν εν ονόματι τους, για λογαριασμό τους και εναντίον τους». Όμως κάποιος που δεν αποφασίζει για τίποτα που τον αφορά πολιτικώς, δεν μπορεί να είναι πολίτης. Για τον Γ.Ν. Οικονόμου οι σημερινοί άνθρωποι «δεν είναι ελεύθεροι πολίτες, αλλά ευνουχισμένοι πολιτικώς, είναι πολιτικώς δούλοι». Ο Οικονόμου δίνει σαφή εξήγηση γιατί ο σημερινός πολίτης δεν είναι πραγματικά ελεύθερος αλλά δούλος. «Ελεύθερος κατά την αρχαιότητα ήταν αυτός που ζούσε σύμφωνα με την θέλησή του, ενώ δούλος αυτός που ζούσε σύμφωνα με την θέληση κάποιου άλλου, με τις αποφάσεις κάποιου άλλου. Ο ελεύθερος στην άμεση δημοκρατία ήταν πολίτης, και πολίτης ήταν αυτός που συμμετείχε στην δικαστική και κυβερνητική εξουσία…». Και τέλος εξηγεί ότι «Από την στιγμή λοιπόν που οι σημερινοί δεν συμμετέχουν στις αποφάσεις και στην εξουσία δεν είναι πολίτες, δεν είναι ελεύθεροι. Υφίστανται δηλαδή μία κατάσταση πολιτικής δουλείας…». Ωστόσο, υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά μεταξύ του αρχαίου και του σύγχρονου δούλου κι αυτή είναι ότι «ενώ οι δούλοι (στην αρχαιότητα) ήξεραν ότι είναι δούλοι, οι σημερινοί νομίζουν ότι δεν είναι».
Σήμερα λοιπόν, αν και ο πολίτης δεν χαρακτηρίζεται από την συμμετοχή του στην εξουσία αλλά από την υπακοή του σε αυτήν, παρ’ όλα αυτά θεωρείται ελεύθερος. Έτσι αυτό που κάποτε σήμαινε δουλεία σήμερα σημαίνει ελευθερία. Βέβαια το ότι εμείς αυτό το αποκαλούμε ελευθερία δεν σημαίνει ότι είναι κιόλας. Τι ότι ισχύει μία άλλη αντίληψη σήμερα δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να την αμφισβητήσουμε ή ότι δεν είναι λάθος. Ακόμα περισσότερο δεν σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις στο ότι θεωρούμε ελευθερία μόνο και μόνο επειδή μας το λένε οι κυρίαρχες πολιτικές αντιλήψεις.
Έτσι ο άνθρωπος στα σημερινά κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, απογυμνωμένος από κάθε εξουσία που απορρέει από την φυσική κυριαρχία, εκπίπτει στην κατάσταση του πολιτικού δούλου όπου πια δεν αποφασίζει για τίποτε που τον αφορά πολιτικά παρά επιτρέπει σε άλλους να καθορίζουν την μοίρα του. Κατ’ επέκταση στο σύνολό της η κοινωνία μας σήμερα, μη συμμετέχουσα στην εξουσία και μη λαμβάνουσα τις αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον της, εισέρχεται σε μία κατάσταση πολιτικής δουλείας όπου άλλοι αποφασίζουν για αυτήν κι αυτή αναγκάζεται να υπακούει. Το αποτέλεσμα της πολιτικής δουλείας που δημιουργεί το πολίτευμά μας, είναι ότι η πολιτική ελευθερία εξαλείφεται ολοκληρωτικά από την κοινωνία.
Το πολιτικό σύστημα του ελληνικού Κράτους από την στιγμή που υιοθετεί τον Κοινοβουλευτισμό δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό. Όπως είδαμε, στον Κοινοβουλευτισμό η εξουσία δεν ασκείται άμεσα από τον ίδιο τον λαό αλλά από μεσάζοντες, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η απόκτηση αυθεντικής πολιτικής ελευθερίας η οποία υποβιβάζεται στο επίπεδο προνομίων τα οποία παραχωρούνται ως αντιστάθμιση στην γενικότερη υποταγή της κοινωνίας.
