Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει σχετικά με τον τρόπο σκέψης και δράσης του ΔΝΤ, παρά τα όσα έχουν ακουστεί ανά διαστήματα περί δήθεν αλλαγής νοοτροπίας και εκδημοκρατισμού. Οι ίδιες καταστροφικές πολιτικές -«θεραπείες σοκ»- που εφαρμόστηκαν στη Ρωσία τη δεκαετία του 1990 επί κυβέρνησης Γέλτσιν, και οι οποίες συνέβαλαν στη μεγαλύτερη ληστρική λεηλασία εθνικού πλούτου και την πιο ραγδαία πτώση εθνικού ακαθάριστου προϊόντος και βιοτικού επιπέδου μιας χώρας που έχει παρατηρηθεί τους τελευταίους αιώνες, εφαρμόστηκαν πρόσφατα (2008-2012) στη Λετονία.
Η περίπτωση της Λετονίας θεωρείται από το ΔΝΤ ως μια «επιτυχημένη ιστορία» δημοσιονομικής εξυγίανσης: το 35% του πληθυσμού ζει κάτω από το επίπεδο φτώχειας, η ανεργία βρίσκεται πάνω από το 15%, τα εισοδήματα έχουν μειωθεί κατά 20%, ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια το 5% του πληθυσμού έχει αναζητήσει την τύχη του στο εξωτερικό. Επιπλέον, η Λετονία εμφανίζει σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο η περίπτωση της Λετονίας προσφέρεται από το ΔΝΤ ως πρότυπο για την Ελλάδα, ενώ η ίδια η κ. Lagarde, πρόεδρος του ΔΝΤ, αναφέρθηκε το καλοκαίρι του 2012 με κολακευτικά λόγια για το υποτιθέμενο οικονομικό θαύμα της Λετονίας, θεωρώντας το ως πιθανό μοντέλο για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται στον κλοιό της κρίσης χρέους.
Τα μέτρα που επιβάλλονται στην Ελλάδα από το ΔΝΤ και την ΕΕ οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στα ίδια κοινωνικά αποτελέσματα με αυτά που προέκυψαν στη Λετονία . Το ΔΝΤ δεν έκανε κανένα «λάθος» στην εκτίμησή του αναφορικά με το λεγόμενο «δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή», διότι πολύ απλά δεν δίνει βαρύτητα στους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές, με αποτέλεσμα να πέφτει πάντα έξω στις προβλέψεις του όσον αφορά τις τάσεις ανάπτυξης – και στο τέλος να τις αναθεωρεί πάντα προς τα κάτω.
Το πρόβλημα με το ΔΝΤ δεν είναι ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής, αλλά ο ωμός ταξικός οικονομικός προσανατολισμός του. Οι πολιτικές συρρίκνωσης του βιοτικού επιπέδου, η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, οι δραστικές περικοπές των κυβερνητικών δαπανών, η λεηλασία του εθνικού πλούτου, συντελούνται με σκοπό τη διαμόρφωση ευνοϊκού κλίματος κερδοφορίας για το διεθνές κεφάλαιο και τις εγχώριες πλουτοκρατίες. Η Λετονία είναι σήμερα ο παράδεισος των ξένων επιχειρήσεων, όπου η εταιρική φορολογία έχει σχεδόν εκμηδενιστεί και τα εργατικά δικαιώματα είναι ανύπαρκτα. Αλλά η κόλαση των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των φτωχών, των αδύναμων. Το ίδιο πείραμα υλοποιείται και στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και τα μέτρα λιτότητας όχι μόνο θα συνεχιστούν, αλλά θα ενταθούν με την παρότρυνση του ίδιου του ΔΝΤ έως ότου επιτευχθεί η μετατροπή μιας ακόμη περιφερειακής οικονομίας στον παγκόσμιο καπιταλισμό σε οικονομική μπανανία.
Η ένταξη του ΔΝΤ στον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης είχε δύο στόχους : (1) την αξιοποίηση της τεχνογνωσίας και της εμπειρίας του οργανισμού με τις «θεραπείες σοκ» εκ μέρους της ΕΕ και (2) τη νομιμοποίηση των καταστροφικών πολιτικών της λιτότητας που επεδίωκε η ίδια ΕΕ για τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης.
Στο πλαίσιο αυτό, το σενάριο περί «καλού» ΔΝΤ και «κακής» ΕΕ θα πρέπει να θεωρηθεί τουλάχιστον αφελές. Η ωμή πραγματικότητα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με τα δίδυμα τέρατα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, που προκαλούν εσκεμμένα οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην υπηρεσία μιας φρικτής δυστοπίας.
(Κυριακάτικη – ιδεολογήματα)
