Αλήθεια είναι. Δεν μιλάμε πολύ τελευταία. Πνιγμένοι όλοι μας, η καθεμιά και ο καθένας στα προβλήματά του, χαμένοι στον κόσμο μας, βυθισμένοι στις σκέψεις μας. Το χαμόγελο ζωγραφίζεται σπάνια στα χείλη μας και η ζωή μας έγινε καθημερινή μάχη. Ενώ είχαμε πολλά να χάσουμε στο παρελθόν, σκεφτόμαστε πλέον σαν να μην έχουμε να χάσουμε τίποτα. Ενώ κάποτε δεχόμασταν πειράγματα από τους φίλους μας, τώρα παρεξηγούμε και τσαντιζόμαστε με το παραμικρό. Τα πολλά χρήματα έγιναν πλέον ανάμνηση και τα λίγα απέκτησαν αξία. «Κοίτα να δεις που το εικοσάρικο έγινε λεφτά», μου έλεγε προχτές ένας φίλος. Και ναι, διαπιστώνω πόσο δίκιο έχει. Τα είκοσι euro είναι σήμερα ένα καλό μεροκάματο για πάρα πολύ κόσμο. Δυστυχώς δεν φτάνουν. Και πώς να φτάσουν άλλωστε με τόσα έξοδα; Και μιλάμε για ελαστικά έξοδα και όχι πολυτέλειες. Νερό, ρεύμα, εφορία, καύσιμα, ψώνια, τέλη κυκλοφορίας για αυτοκίνητα που σπάνια κυκλοφορούν, λίγα χρήματα για πολλούς και πολλά χρήματα για λίγους.

Το χρήμα είναι η βάση του οικοδομήματος της κοινωνίας και πάνω στη βάση αυτή στηρίζονται οι ανθρώπινες ανάγκες, είτε πρόκειται για τροφή και στέγη, είτε πρόκειται για ανάγκες αυτοπραγμάτωσης και αναγνώρισης του ανθρώπου. Δεν φέρνει προφανώς την ευτυχία, αλλά δεν κάνει κανέναν ευτυχισμένο και η ανέχεια. Στη σημερινή κατάσταση της χώρας οι πολίτες σιωπούν, φοβούνται, απορούν, αντέχουν, υπομένουν και περιμένουν. Κανείς δεν αντιδρά γιατί ξέρει ότι τα χειρότερα είναι πίσω. Κανείς δεν ξεσηκώνεται γιατί ενώ έχει χάσει ήδη πολλά, δεν θέλει να τα χάσει όλα. Βουβαμάρα, παγωμάρα, απορία και σιωπή. Σιωπή εκκωφαντική από εκείνους που θα έπρεπε να μιλήσουν και κούφια λόγια από εκείνους που θα έπρεπε να σωπαίνουν. Σιωπή που δεν αντέχεται, αλλά μιλάει. Σιωπή που σπάει κόκκαλα και δίνει τον τόνο. Σιωπή που κρύβει τον πόνο. Και τελικά, όσοι σωπαίνουν δεν το κάνουν επειδή δεν έχουν τίποτα να πουν. Ίσα-ίσα. Αν μιλήσουν θα γίνουν γραφικοί και δακτυλοδεικτούμενοι. Γιατί η κοινωνία είναι βολεμένη στη μονοτονία και απεχθάνεται τις παραφωνίες και εκείνους που κολυμπούν αντίθετα στη ροή του ποταμού. Γιατί, είναι εγκλωβισμένη σε στερεότυπα και σε νόρμες που αναπαράγουν επί δεκαετίες ένα σαθρό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο. Γιατί για να μιλήσεις και να έχεις απήχηση, πρέπει να βρεθεί και κάποιος που θα σε ακούσει. Αλλιώς κάνε στην άκρη. Βλέπε, άκου, σιώπα. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι.

Και μετά σιωπή. Κρυμμένα όνειρα και θαμμένοι πόθοι. Ευτυχία στα αζήτητα και δυστυχία σε αφθονία. Επαίτες στους δρόμους, είλωτες στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις, υπάλληλοι που σε όλα και για όλα φταίνε, κουβέντες που λέγονται και καίνε, λόγια που δεν εκστομίζονται και προκαλούν εσωτερικές εκρήξεις. Τι να πιάσεις, τι να αφήσεις και που να αγγίξεις;  Ο πόνος έγινε σύντροφος και η δυστυχία παρέα.  Όλα καλά κι όλα ωραία. Μια κρίση σε μια χώρα που διαθέτει ελάχιστους πολίτες με κρίση. Μια συλλογική ενοχή που ψάχνει πατέρα. Μια αδελφοκτόνος κατάσταση που βαφτίζεται υπευθυνότητα. Μια κοινωνία μοιρασμένη που στρέφεται κατά του εαυτού της. Μια αρρωστημένη κατάσταση, μια χαμένη ιδέα επιτυχίας, μια λίστα ανεκπλήρωτων οραμάτων, μια χώρα που περιμένει στην αυλή των θαυμάτων. Σωτήρες παντού, προφητείες και αναδρομές στο ένδοξο ιστορικό παρελθόν. Μια συλλογική σιωπή που κραυγάζει σε μια κοινωνία που βράζει. Και το κακό είναι ότι κάποιοι ακόμα πιστεύουν ότι σύντομα θα αρχίζει να χαράζει. Μια ηλιόλουστη χώρα που στην επικράτεια της άρχισε εδώ και καιρό να βραδιάζει γρήγορα. Το κακό είναι ότι αργεί και να ξημερώσει. Και ξανά σιωπή….