Τις τελευταίες ημέρες οι τοκογλύφοι μας, κάνανε μια αποκάλυψη - διαπίστωση. Η χώρα μας, λένε, διαθέτει καλής ποιότητας πόσιμου νερού, που θα μπορούσε να αποτελέσει τον σπουδαιότερο προμηθευτή των αραβικών χωρών. Δηλαδή των πετρελαιοπαραγωγών χωρών. Προσθέτει η αφεντιά μου: Ναι αυτή τη διαπίστωση κάνουν, και παράλληλα προετοιμάζουν τις ορέξεις τους, για να βάλουν στο χέρι, τον υδάτινο πλούτο της χώρας μας. Και λέω εγώ ο αφελής, μα και υποψιασμένος πολίτης. Καλά, πάντα τα σαρκοβόρα θεριά - μα περισσότερο τα πτωματοφάγα, - έλκονται από τα πτώματα και η χώρα μας σήμερα - όπως την κατάντησαν οι ντόπιοι και ξένοι εχθροί της - είναι ένα ώριμο φρούτο για τις αδηφάγες ορέξεις τους.
Πολλές φορές έχω πει πως το κράτος είναι ο καλύτερος εργοδότης, μα μονάχα για τους εργαζόμενους. Με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα, μια δημόσια επιχείρηση αποτελεί έναν πρώτης τάξης χώρο για να πετούν τα κόμματα τα απόβλητα τους. Για φανταστείτε να μην υπήρχαν οι δημόσιες υπηρεσίες. Τι θα έκαναν τα κόμματα τους αποτυχημένους από κάθε εκλογές; Μιας και δεν εξελέγης του λένε, πήγαινε εκεί προϊστάμενος για δυο λόγους. Μια για να σου στέλνω ανθρώπους μας να τους ταχτοποιείς - να δουλέψουν - τι να δουλέψουν οι άνθρωποι, αφού αν η δουλειά τους απαιτεί κάθισμα, δεν θα έχουν να κάτσουν. Και δεύτερον εκεί θα έχεις και τα τυχερά σου. Μόνο που είσαι; Να θυμάσαι κι εμένα. Και που ξέρεις στις άλλες με τον τρόπο σου, μπορεί να είσαι ποιο τυχερός.
Για τους παραπάνω λόγους, στην Ελλάδα, όταν ακούω δημόσιες, το μυαλό μου θα ήθελα να πηγαίνει μονάχα στις πόρνες. Και θα μου πείτε. Μα τότε τι προτείνεις; Πολύ απλά. Υπάρχουν δυο τρόποι. Ο ένας με συμμετοχή στην κάθε υπηρεσία, ενός ιδιώτη, με 51% συμμετοχή, αποτρέποντας έτσι το ντουρντουλούκι που γίνεται με τους ανεξέλεγκτους διορισμούς και με τη λούφα που γίνεται σήμερα.
Ο δεύτερος τρόπος θα ήταν να δοθούν στους ίδιους τους εργαζόμενους η επιχειρήσεις, γνωρίζοντας ο κάθε εργαζόμενος, πως ο τεμπέλης και ο άχρηστος, θα είναι σε βάρος του οικογενειακού του εισοδήματος. Και φυσικά, ένας μάνατζερ, από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Και στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση, το κράτος θα ασκεί μονάχα έναν εποπτικό ρόλο.
Αλλά ας έρθουμε στα του νερού. Το νεράκι μας, που οι εταίροι μας, θέλουν να μας πουλήσουν νταβατζηλίκι, ανταλλάσοντας το εκείνοι με πετρέλαιο και οι ντόπιοι συνεργάτες τους είναι έτοιμοι - όπως πάντα - αβασάνιστα να ενδώσουν.
Αντίθετα με το πετρέλαιο, που βγαίνει από τα έγκατα της γης, απαιτώντας και μια επεξεργασία μέχρι να φθάσει στο υπογάστριο του αυτοκινήτου μου, που απαιτείται μια τεχνολογία, που σίγουρα δεν διαθέτουμε, το νεράκι τρέχει γάργαρο ποτίζοντας τις ελληνικές ακτές, και στη χειρότερη περίπτωση, αντλείται από τον φλοιό της γης και δεν απαιτείται σχεδόν καμιά επεξεργασία.
Και λέω πάλι εγώ ο αφελής.
Μα το νεράκι δεν είναι ούτε ντομάτα, ούτε σταφύλι, για να υπόκεινται σε κάποιο ρίσκο, μέχρι να φθάσει στον καταναλωτή. Μια διακρατική συμφωνία χρειάζεται, με την πετρελαιοπαραγωγό χώρα, που έχει ανάγκη το νερό, όσο εμείς το πετρέλαιο. Και μπαίνει εδώ το ερώτημα: Αντί να το δώσουμε σε νταμαρτζήδες, οι υπάρχοντες τοπικοί εμφιαλωτές νερού, ΡΟΥΒΑΣ - ΚΟΡΠΗ - ΒΙΚΟΣ - ΛΟΥΤΡΑΚΙ - ΑΥΡΑ - και τόσοι, τόσοι άλλοι που λειτουργούν σήμερα στη χώρα μας, δεν μπορούν να επεκτείνουν την παραγωγή τους, για να καλύψουν τις ανταλλάξιμες ποσότητες;
ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ! ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ Σ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ; ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΕΘΝΙΚΑ;
Κώστας Π. Μανιάς
