Προφανώς οι πολίτες μπορεί να είναι και υπάλληλοι θα σκεφτείτε. Συμφωνώ μαζί σας μέχρι κεραίας, είτε πρόκειται για δημοσίους υπαλλήλους, είτε για υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι οι πολίτες δεν είναι υπάλληλοι και σίγουρα σε μειούμενο ποσοστό, όλοι οι πολίτες δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Υπάρχουν επιχειρηματίες, αγρότες, εισοδηματίες, αυτοαπασχολούμενοι, ξένοι υπήκοοι και πολλοί άλλοι πολίτες που έχουν το δικαίωμα και την αξίωση να εξυπηρετηθούν από τους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα, που οι ίδιοι μέσω της φορολογίας πληρώνουν. Το εύλογο δικαίωμα και η νόμιμη αξίωση όλων αυτών των πολιτών, αποτελεί ταυτόχρονα ιερό καθήκον και ανελαστική υποχρέωση των δημόσιων υπαλλήλων. Τελεία και παύλα. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι εκ του πονηρού. Κάτι περίεργες ατάκες του τύπου «το δίκιο του πολίτη είναι ανάλογο με το μισθό του υπαλλήλου» δεν μπορεί και δεν πρέπει να ευδοκιμήσουν στο εσωτερικό της δημόσιας διοίκησης. Προφανώς αποτελεί πρόβλημα στη λειτουργία του δημόσιου τομέα η δραματική μείωση των αποδοχών της πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων. Και γράφω «της πλειοψηφίας» γιατί ακόμα και σήμερα αρκετοί δημόσιοι λειτουργοί και κάποιοι εκλεκτοί δημόσιοι υπάλληλοι εξακολουθούν να απολαμβάνουν  τα προνόμια της προ οικονομικής κρίσης περιόδου. Μερικά πράγματα σε αυτή τη χώρα γίνονται πολύ αργά και ράθυμα και κάποια άλλα γίνονται εσπευσμένα και πρόχειρα.

Δεν είναι όμως τελικά όλα όπως φαίνονται. Δεν είναι προνομιούχος ο δημόσιος υπάλληλος που με είκοσι χιλιάδες euro εισόδημα και με τρία παιδιά καλείται να πληρώσει τρεις χιλιάδες euro φόρο. Δεν είναι σίγουρα αδικημένος ο αγρότης ή ο κτηνοτρόφος που εκτός από τα όσα παράγει και διαθέτει προς πώληση, λαμβάνει εκατό χιλιάδες euro επιδότηση το χρόνο. Σε αυτή τη χώρα τις μεγάλες απεργίες τις κάνουν εκείνες οι επαγγελματικές ομάδες, που έχουν πολλά να χάσουν εξαιτίας μιας αλλαγής στο φορολογικό σύστημα ή εξαιτίας ενός νομοσχεδίου που «σπάει» ένα κλειστό επάγγελμα. Δεν είδα ποτέ να κάνουν απεργία οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που δουλεύουν στα ξενοδοχεία του νομού μας, ούτε αντιλήφθηκα ποτέ να παίρνουν αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις οι υπάλληλοι των super-markets. Όσο πιο μεγάλα συμφέροντα θίγονται από μια αλλαγή πολιτικής τόσο πιο μαζικές και μακριές σε χρονική διάρκεια είναι οι απεργίες από εκείνους που ζημιώνονται. Οι σύγχρονοι «είλωτες» που δουλεύουν δεκαπέντε ώρες το εικοσιτετράωρο και αμείβονται με δελτία παροχής υπηρεσιών και με τετρακόσια euro το μήνα δεν απεργούν, παρόλο που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ίσως επειδή οι σκλάβοι χάνουν τα πάντα μέσα στις αλυσίδες τους. Ακόμα και την επιθυμία να απαλλαγούν από αυτές.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν τίποτε να μοιράσουν με τους πολίτες που στέκονται στα γκισέ για να πληρώσουν. Κάθε πολίτης είναι ελεύθερος να καταγγείλει οποιαδήποτε ανάρμοστη και απρεπή συμπεριφορά από κάποιο δημόσιο λειτουργό. Κανένας όμως δημόσιος υπάλληλος δεν είναι υποχρεωμένος να δέχεται προσβολές και ύβρεις από οποιονδήποτε πολίτη που έχει βαθιά ριζωμένη μέσα του κάποια έχθρα ή προκατάληψη. Είμαστε όλοι πολίτες μιας χώρας που βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση και όχι μόνο από οικονομική άποψη. Η κρίση είναι βαθιά και η κάθε βίαια αντίδραση γενικεύει τα συμπτώματα διάλυσης και αποσύνθεσης. Το κράτος δεν είναι ο κάθε υπάλληλος που δεν κάνει σωστά τη δουλειά του, δεν είναι το κάθε όργανο της τάξης που βασανίζει άτυχους αλλοδαπούς, δεν είναι η κάθε ατυχής περίπτωση των λίγων ανίκανων και ανάξιων δημόσιων λειτουργών. Το κράτος είμαστε όλοι εμείς, ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί σαν ομάδα. Οι πολίτες δεν μπορούν να συμπεριφέρονται σαν πελάτες και οι υπάλληλοι δεν μπορούν να συμπεριφέρονται σαν καρδινάλιοι. Γιατί στο τέλος την πληρώνουμε όλοι. Σεβασμός λοιπόν σε εκείνους που τον αξίζουν και μαστίγιο σε εκείνους που «καβάλησαν το καλάμι» και συμπεριφέρονται σαν ηγετίσκοι σε ξένο παλάτι. Κανείς δεν είναι δούλος κανενός.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/