Διάβασα πως ένας πατέρας των συλληφθέντων στην Κοζάνη δήλωσε ότι: «εμείς είμαστε οικογένεια αναρχικών» - όπως λέμε, υποθέτω, «κι εμείς είμαστε από την Κρήτη». Αμέσως μετά, ένας δάσκαλος του γόνου της οικογένειας αναρχικών, έγραψε ότι ο νεαρός αντέδρασε «όπως όλα αληθινά παιδιά που ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους την απάνθρωπη και υποκριτική κοινωνία στην οποία ζούμε»..
Ε, λοιπόν αυτά τα παιδιά εμείς τα φτιάξαμε έτσι. Οι γονείς τους, οι δάσκαλοι τους, οι παρέες τους… Διότι οι ευθύνες δεν είναι ποτέ γενικές, ούτε απροσδιόριστες. Έχουν διεύθυνση και ονοματεπώνυμο. Όταν, λοιπόν, στο σπίτι ανατρέφουν αναρχικό και όταν στο σχολείο σου μαθαίνουν ότι η κοινωνία που θα ζήσεις είναι απάνθρωπη και υποκριτική, τότε δε σου αφήνουν και πολλές επιλογές. Πάλι καλά που το «αληθινό παιδί» περιορίστηκε στο Καλάζνικοφ!!
Φυσικά όλοι οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι της τραγωδίας, γράφουν τώρα μελοδραματικές επιστολές στον τύπο ή υποδύονται τις «μητέρες του αγώνα». Δεν ξέρω, όμως, που θα βρίσκονται ύστερα από πολλά χρόνια, όταν τα παιδιά θα βγαίνουν από τις φυλακές και συνειδητοποιήσουν ότι η ζωή τους σταμάτησε στα είκοσι. Τότε να μου πουν τι είναι υποκριτικό και απάνθρωπο..
Πρόσφατα είδα ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ της Ιταλικής τηλεόρασης για τις ερυθρές ταξιαρχίες. Ήταν υπέροχο επειδή έδειχνε ότι πέρα από την ωμή βία και της επαναστατικές «αρλούμπες», η σύγκρουση ήταν ένα άθροισμα προσωπικών περιπτώσεων. Αφορούσε ζωές, ανθρώπους, ολόκληρες οικογένειες. Αυτό φυσικά δεν το συνειδητοποιείς αμέσως. Δέσμιος της βλακώδους ρητορικής που σε οδήγησε στην καταστροφή, συνεχίζεις να υποδύεσαι τον αγωνιστή, τον πολιτικό κρατούμενο ή τον αναρχικό. Στη συνέχεια, όμως, όταν κλείσει η πόρτα της φυλακής, αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή και ο χρόνος τρέχουν και φεύγουν χωρίς να επιστρέψουν ποτέ.
Σύσσωμος βεβαίως ο φίλο – τρομοκρατικός τύπος επιχειρεί να μας πείσει ότι όλα είναι υπερβολές, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει τρομοκρατική απειλή διότι η μόνη πραγματική απειλή είναι μνημόνια – και ο Δένδιας…
Αν καλά κατάλαβα, στο ταραγμένο τους μυαλό το μόνο ζήτημα που θέτει η τρομοκρατία είναι η μεταχείριση των τρομοκρατών από την Αστυνομία. Θλιβερές περιπτώσεις. Όχι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο (δικαίωμά τους!!), αλλά επειδή επέλεξαν να πολεμούν το «σύστημα» δια αντιπροσώπων. Εικοσάχρονων αντιπροσώπων . Εκείνους που παρήγαγε «η μεγαλειώδης εξέγερση του Δεκέμβρη». Διακινούν τη λογική της βίας, τη ρητορική της βίας, την αιτιολόγηση της βίας, αλλά αφήνουν τη βρώμικη δουλειά στους πιτσιρικάδες.
Τζάμπα μάγκες δηλαδή… Μοιράζουν τα Καλάζνικοφ στα παιδιά και αυτοί ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα…
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
