Ξεκινάω σούρουπο από το Ρέθυμνο για να έρθω στο Ηράκλειο. Όχι για διασκέδαση φυσικά, αλλά για να συμπαρασταθώ σε έναν πολύ δικό μου άνθρωπο που βρίσκεται σε στάδιο προετοιμασίας για εγχείριση. Μέχρι που φτάνω στο Πάνορμο έχει σκοτεινιάσει. Ο φωτισμός ελλιπής και ο δρόμος «σουρωτήρι» μια και κάθε οδηγός μπορεί να εισέλθει και να εξέλθει από όποιο σημείο επιθυμεί. Προσπεράσεις σε στενά σημεία του δρόμου και περιπολικά σταματημένα με αναμμένους φάρους, που περισσότερη σύγχυση προκαλούν παρά φόβο για να μειώσουν ταχύτητα οι διερχόμενοι οδηγοί. Ελάχιστα τα φορτηγά που όμως προχωρούν κολλητά το ένα πίσω από το άλλο, έτσι ώστε αδυνατείς να βγεις στο αντίθετο ρεύμα και να τα προσπεράσεις με ασφάλεια όλα μαζί. Πρόβατα και κατσίκες που βόσκουν ανέμελα δίπλα στην άσφαλτο και διασχίζουν το οδόστρωμα χωρίς προειδοποίηση. Χώματα και πέτρες που έχουν πέσει σε λίγα σημεία του δρόμου και κανένας δεν ασχολείται με την απομάκρυνσή τους. Μια ομάδα τριών δικυκλιστών με προσπερνάει σαν σταματημένο, ενώ ο δείκτης ταχύτητας του αυτοκινήτου μου αγγίζει τα ενενήντα χιλιόμετρα. Κινούνται συνεχώς πάνω στη διπλή διαχωριστική γραμμή χωρίς να ασχολούνται με το τι θα συναντήσουν μπροστά τους και με το τι αφήνουν πίσω τους. Λεωφορεία, φορτηγά, μοτοσυκλέτες, ηλικιωμένες αγρότισσες που επιδεικνύουν τσάντες με εσπεριδοειδή, περιπολικά, χώματα, εμπόδια, στύλοι χωρίς φώτα, ραντάρ χωρίς ρεύμα και σύνδεση, είσοδοι, έξοδοι, καμιά αερογέφυρα, καμιά υπόγεια διάβαση, κανένας ανισόπεδος κόμβος, κακή σήμανση και πολλά εικονοστάσια, για τα οποία πάντα είχα την απορία αν τα τοποθέτησαν εκεί οι συγγενείς αυτών που χάθηκαν ή οι τυχεροί που είχαν ένα ατύχημα στο συγκεκριμένο σημείο του δρόμου και γλύτωσαν.
Λινοπεράματα. Μετά από λίγο ο δρόμος αποκτά διαχωριστική νησίδα. Στα μισά της νησίδας σκοτεινιάζει, το φως χάνεται και η άσφαλτος γίνεται μαύρη. Το απόλυτο «deep black». Οι λάμπες των στύλων δεν είναι αναμμένες από ένα σημείο και μετά. Μάλλον ανάβουν τη μια μέρα οι μισές και την επόμενη οι υπόλοιπες. Με τη μικρή σκάλα βλέπω στα δέκα μέτρα, αν βάλω τη μεγάλη τυφλώνω τον απέναντι, πάω σιγά, μου κορνάρουν από πίσω και μου «παίζουν» τα φώτα. Στρίβω στο Γιόφυρο και κάποια στιγμή πλησιάζω κοντά στο μοναδικό ίσως αξιόπιστο νοσηλευτικό ίδρυμα του νησιού. .
Σκέφτομαι τι έχει προσφέρει η Κρήτη στην ελληνική οικονομία και θλίβομαι. Μας εμπαίζουν εκεί πάνω, γιατί τα media σε μεγάλο βαθμό τα όπλα, τα ναρκωτικά και τις βεντέτες, υποβαθμίζουν όμως τα περιστατικά παιδοφιλίας, αιμομιξίας και ειδεχθούς εγκληματικότητας της υπόλοιπης χώρας. Εξακόσιες χιλιάδες Έλληνες πολίτες είμαστε στο νησί που τόσα έχει προσφέρει στους αγώνες ενάντια σε πολλούς εισβολείς και κατακτητές, στην πατρίδα, στη δημοκρατία. Ένα δρόμο της προκοπής δεν μπορούν να μας φτιάξουν. Μια «Μινώα Οδό» στα πρότυπα της «Αττικής Οδού», ένα κλειστό και ελεγχόμενο δρόμο και αν δε γίνεται αλλιώς, ας έχει και διόδια στο κάτω-κάτω. Με ξεχωριστά ρεύματα κυκλοφορίας, με σήραγγες στα βουνά και με γέφυρες στα ποτάμια. Με κάμερες και Κέντρο Ελέγχου για τους παραβάτες και τους πειρατές της ασφάλτου. Με ασφάλεια, ταχύτητα, έλεγχο και αξιοπιστία. Με σύμπραξη του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Κρίμα γιατί αυτό το νησί κάποτε είχε καμιά δεκαριά κυβερνητικούς βουλευτές και άλλους πέντε που τους στήριζαν και όλοι μαζί μας κορόιδευαν. Και δυστυχώς συνεχίζουν να το κάνουν. Κρίμα γιατί το κέντρο της Κρήτης, το Ρέθυμνο αποδυναμώνεται συνεχώς. Κρίμα γιατί χάνονται καθημερινά τόσοι άνθρωποι. Κρίμα γιατί ο Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης έχει μετατραπεί σε ένα ανοιχτό κοιμητήριο χωρίς τέλος. Έφτασα. Σταυροκοπιέμαι και παρκάρω. Αύριο είναι μια δύσκολη μέρα…
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
