Ι

Θα 'θελα μια στιγμή, μοναχα μια στιγμή,

να ρθεις να σκύψεις πάνω απ'το κεφάλι μου.

Κι εκείνη τη στιγμή, αυτή τη μοναχή στιγμή,

το πέτρινο περίβλημα σου, να το σπάσω.

ΙΙ

Κι αν καθρεφτίζεσαι απόψε στη ψυχή μου,

δεν είναι που αυτή είναι κρύσταλλο, όχι.

Είναι που η μορφή σου κατάπιε τον καθρέφτη

κι εγώ κατάπια την μορφή σου.

ΙΙΙ

Πες μου καλέ μου τι φοβάσαι τόσο;

Τη μοναξιά ή τηνπολυκοσμία;

Την απραξία ή τη δημιουργία;

Το μηδέν ή το άπειρο;

Λοιπόν καλέ μου, αν θα πρέπει να φοβάσαι

κάτι απ'όλα αυτά,

να φοβάσαι τα ή.