Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι όταν γίνονται κυρίαρχοι της μοίρας τους. Και πότε συμβαίνει αυτό; Όταν οι άνθρωποι κυβερνούν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Και πότε κυβερνούν οι άνθρωποι τους εαυτούς τους; Όταν επιλέγουν οι ίδιο το πώς θα ζήσουν και με τι κανόνες. Σε μια κοινωνία πολιτικά οργανωμένη – δηλαδή μία πολιτική κοινωνία – για να μπορεί ο λαός να επιλέγει πώς θα θα ζήσει και με τι κανόνες πρέπει να μπορεί να παίρνει αποφάσεις, να φτιάχνει νόμους, να ελέγχει την εφαρμογή τους και να απονέμει δικαιοσύνη. Πρέπει δηλαδή να ασκεί εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Όταν ο λαός ασκεί αυτές τις εξουσίες τότε κυβερνάει πραγματικά τον εαυτό του. Κι όταν κυβερνάει τον εαυτό του γίνεται κυρίαρχος της τύχης του.
Ο λαός απολαμβάνει το αγαθό της πολιτικής ελευθερίας, όταν ορίζει ο ίδιος την μοίρα του. Την δυνατότητα αυτή, του την εξασφαλίζει το πολίτευμα του όταν κατοχυρώνει την λαϊκή κυριαρχία. Ως αποτέλεσμα της κατοχύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο πολίτευμα, ο λαός κυβερνάει τον εαυτό του ασκώντας ο ίδιος τις εξουσίες που απορρέουν από την κυριαρχία του. Η την νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία ασκούνται απ΄ ευθείας από τον λαό και δεν παραχωρούνται σε τρίτους για να ασκηθούν στο όνομά του. Άρα λοιπόν η λαϊκή κυριαρχία, για να υφίσταται, πρέπει όλες οι εξουσίες να πηγάζουν από τον λαό, να υπάρχουν υπέρ αυτού και να ασκούνται από τον ίδιο. Διαφορετικά, η λαϊκή κυριαρχία περιορίζεται ή και καταργείται ακόμα, ανάλογα με τον βαθμό διαστρέβλωσης της.
Το Σύνταγμα της Ελλάδας στο Άρθρο 1 παρ.2 αναφέρει ότι «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία», ενώ η παρ.3 εξηγεί το περιεχόμενο της λαϊκής κυριαρχίας που είναι ότι: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Εδώ βλέπουμε ότι ενώ λαϊκή κυριαρχία ορίζεται ως θεμέλιο του πολιτεύματος δεν αποσαφηνίζεται το πώς ασκούνται οι εξουσίες που απορρέουν από αυτήν με αποτέλεσμα να παραμένει αμφίβολη η αυθεντική κατοχύρωσή της. Θα πρέπει να πάμε στο Άρθρο 26 για να διαπιστώσουμε ότι ουσιαστικά δεν υφίσταται λαϊκή κυριαρχία στην Ελλάδα αφοί οι εξουσίες που πηγάζουν από την κυριαρχία του λαού δεν ασκούνται από τον ίδιο. Συγκεκριμένα για την νομοθετική εξουσία προβλέπεται στο Άρθρο 26, παρ.1 ότι «Η νομοθετική λειτουργία ασκείται από την Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας», για την εκτελεστική στην παρ.2 ότι «Η εκτελεστική λειτουργία ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την κυβέρνηση» και για την δικαστική στην παρ.3 ότι «Η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια».
Το Σύνταγμα της Ελλάδας κατοχυρώνει την εκδήλωση της λαϊκής κυριαρχίας με όρους υποταγής κι ως εκ τούτου δεν μπορεί να εξασφαλίζει την πολιτική ελευθερία της ελληνικής κοινωνίας. Ένας λαός που δεν κυβερνάει τον εαυτό του δεν μπορεί να είναι κυρίαρχος της τύχης του κι ως εκ τούτου δεν μπορεί να είναι ελεύθερος παρά μόνο δούλος. Το σημερινό μας πολίτευμα, διαστρεβλώνει την αυθεντική έννοια της λαϊκής κυριαρχίας και υποτάσσει τον λαό στην κυβέρνησή του παραχωρώντας της την εξουσία να ορίζει την μοίρα του λαού σύμφωνα με την δική της βούληση.
Μανώλης Σκαρσούλης
