Βρέθηκα πριν μερικές μέρες σε μια σύναξη θαυμαστή. Το Λύκειο Ελληνίδων Ρεθύμνου είχε καλέσει τον ολυμπιονίκη μας τον Νικόλα τον Κακλαμανάκη, να μιλήσει. Επιδίωξα να είμαι στην ομιλία αυτή γιατί είχα συναντήσει τον αθλητή πριν από λίγο καιρό σε μια παραλία του νησιού μας και μου είχε κάνει εντύπωση η σεμνότητα και η ευγένειά του. Σε μια συνάντηση ολιγόλεπτη, διέκρινες έναν άνθρωπο με ήθος και χαρακτήρα που σπάνια συναντάς στις μέρες μας.
Η ομιλία του εκείνο το βράδυ επιβεβαίωσε την πρώτη μου εντύπωση. Και τον άκουσα να μιλά, να διηγείται στιγμές από τη ζωή και τους αγώνες του. Κυρίως για τον τελευταίο, τον διάπλου του Αιγαίου από την Άνδρο στην Κάρπαθο, που τον έκανε τον Οκτώβρη του 2011 . Αποφάσισε, λέει, να κάνει τον διάπλου αυτό, εν μέσω της κρίσης, γιατί ήθελε να δώσει κάτι στους ανθρώπους και στην πατρίδα. Ήθελε να επιστρέψει την αγάπη που τόσα χρόνια εισπράττει από τον απλό κόσμο. Και ήθελε, λέει, να πει με τον τρόπο του, ότι δεν είμαστε οι κατάπτυστοι και οι κακομοίρηδες που όλος ο κόσμος βρίζει και δείχνει με το δάχτυλο. Ότι είμαστε, λαός περήφανος και αξιοπρεπής και παρ όλη την χλεύη, έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε θαυμαστά πράγματα. Και πράγματα υπέρβασης. Ότι όλοι μας μπορούμε να τα κάνουμε. Ότι κάθε αγώνας μπορεί να κερδηθεί, όσο μεγάλος και δύσκολος να είναι, φτάνει να είναι δίκαιος. Ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνουμε. Και ότι μπορούμε όλοι να κάνουμε υπερβάσεις, φτάνει να πιστέψουμε στον σκοπό μας. Ότι κάθε αγώνας είναι πρώτα πρώτα με τον εαυτό μας. Να υπερβούμε τα όρια που μας θέτει. Δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει ο άλλος. Σημασία έχει, εμείς, τι κάνωμε. Να θέσωμε τον στόχο, να προετοιμαστούμε κατάλληλα, να στοχεύσουμε και να επιτύχουμε. Τι είναι είπε η νίκη; Η ανταμοιβή των προσπαθειών μας. Η ήττα; Αφορμή για καλυτέρευση. Και η ισοπαλία; Ένας τρόπος να πεις στον αντίπαλό σου. Θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος, χωρίς να περιμένω από σένα να γίνεις χειρότερος. Μας είπε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Και ότι οι νίκες δεν είναι μόνο για τους λίγους. Όλοι μας μπορούμε να νικήσωμε στον αγώνα της ζωής, φτάνει να είναι τίμιος και δίκαιος.
Τόνισε πολλές φορές πόσο πολύ τον έχει στηρίξει η αγάπη του κόσμου. Και τι ενέργεια παίρνει από αυτήν. Εγώ, έλεγε, εγώ χρωστάω στον κόσμο. Στην διάρκεια του διάπλου αυτού κάποια στιγμή όταν αντιμετώπισε μια καταιγίδα, είχε κουραστεί και ήταν αφυδατωμένος. Δεν άντεξε. Έπεσε. Εκείνη τη στιγμή το σώμα του ήθελε να σταματήσει. Σκέφτηκα όμως, μας είπε, τον κόσμο που με περίμενε στο επόμενο νησί. Τα παιδιά που περίμεναν κι έλπιζαν. Όλους αυτούς που ζουν σε μια ξεχασμένη Ελλάδα. Είχα χρέος, λέει, να τους επιστρέψω αυτά που εισπράττω όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είχα δικαίωμα να εγκαταλείψω τον αγώνα. Ο κόσμος, αυτός, μου έδωσε την δύναμη και σηκώθηκα. Και στο επόμενο νησί την Δονούσα με υποδέχτηκαν τριάντα σαράντα άτομα στην παραλία. Μου είπαν. «Συγγνώμη που είμαστε τόσο λίγοι. Αλλά είμαστε όλοι οι κάτοικοι του νησιού». Και αιστάνθηκα καλά, που δεν τους απογοήτευσα. Ότι άξιζε τον κόπο η προσπάθειά μου ακόμα και γι αυτούς τους λίγους. Γιατί εγώ από την αγάπη αυτών των λίγων εισέπραξα πολύ περισσότερα.
Μας είπε, λίγο αργότερα: ήμουν μετά το χρυσό μετάλλιο της Ατλάντα στο μεγαλύτερο, για μένα. στάδιο του κόσμου. Στο Καλλιμάρμαρο. Εκεί ήταν 80,000 κόσμος και από την τηλεόραση όλη η Ελλάδα. Και αυτό που εισέπραττα από τον κόσμο, αυτό ήταν η αμοιβή μου. Τα μετάλλια και οι τίτλοι… αυτά, αυτά δεν είναι τίποτα. Η αγάπη του κόσμου όμως….. είναι τα πάντα. Είναι αυτή που μου δίνει δύναμη κι αυτή που καθορίζει το χρέος μου. Γιατί έχω υποχρέωση αυτό που μου δίνει ο κόσμος την αγάπη και την ενέργεια να την γυρίσω πίσω, πάλι σ΄αυτόν. Και μιλούσε για αρχές και ιδανικά που θα πρέπει να διέπουν και να εμφορούν την ζωή και τον βίο μας. Και για το κίνητρο των πράξεών μας που πρέπει να είναι η αγάπη γι αυτό που κάνουμε.
Τον άκουγα και αισθανόμουνα μεγαλύτερη και δυνατότερη. Τον άκουγα και αισθανόμουνα ότι μου έδινε πίσω την αξιοπρέπεια που μου έχουν στερήσει τα τελευταία χρόνια. Τον άκουγα και πίστευα ότι ναι, όλους τους αγώνες μας μπορούμε να τους κερδίσωμε. Ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Και οι νίκες δεν είναι μόνο για τους λίγους. Όλοι μας μπορούμε να νικήσωμε στον αγώνα της ζωής, φτάνει να είναι δίκαιος.
Τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να βγουν μπροστάρηδες στην κοινωνία μας σκεφτόμουν. Αν έχουμε τέτοιους οδηγούς και καθοδηγητές δεν φοβόμαστε τίποτα. Αν τα παιδιά μας έχουν τέτοιους δασκάλους μπορούν να βγουν στο μετερίζι της ζωής να αγωνιστούν τίμια και να μη φοβηθούν τίποτα. Δασκάλους που μιλάνε για ιδέες και ιδανικά και δίκαιους αγώνες. Και την δύναμη που παίρνεις από τα πράματα αυτά της καρδιάς της ψυχής και του νου.
