Αν είναι ο πόνος πέτρα στη λίμνη πέτα τον

στα κύματα που αφήνει κάτσε και μέτρα τον

η εικόνα της ζωής σου αν έχει ευκρίνεια

το θάρρος σου το ορίζει κι η ειλικρίνεια.

Είναι η ψυχή ένας μάγος που στη παράσταση

σε κάθε νούμερο του αλλάζει διάθεση

και τα ακριβά τα ρούχα που του φορέσανε

τη γύμνια του να κρύψουν δε το μπορέσανε.

Μάτια που μ’ άλλα μάτια δε διασταυρώθηκαν

στο χώμα που κοιτάξαν, σ’ αυτό σταυρώθηκαν

και λόγια που στο δρόμο κάπου σκοντάψανε

της λησμονιάς οι σκύλοι εκεί τα θάψανε.

Αυτά τα μεσημέρια που ήταν ατέλειωτα

η μοναξιά κι ο χρόνος έκαναν  έρωτα.

Ο στεναγμός τους μια μέρα μου το ψέλλισε

κάθε μικρό μας τέλος μια αρχή δε γέννησε;

Σπέρμα, ιδρώτας, δάκρυ, γέννας βήματα

βήχει ο λαιμός δεν απαλλάσσεται απ’ τα κρίματα

κυττάρων νέκρωση, ύπαρξης λίγωση

δε καρτερούμε θάνατο, όσο μια λύτρωση.

Οι νύχτες μου είναι νύφες που δε προλάβανε

σε νυφικό κρεβάτι δε μεταλάβανε

και συ με τα φτερά σου πες τι σου έταξαν

ζήλειες να ρθεις να κάνεις σ’ όσους δε πέταξαν.

Γιάννης Μποτονάκης