Ποτέ δεν ξέρεις πού θα πετύχεις την ενδιαφέρουσα είδηση ή το καλό σχόλιο. Αν όμως έχεις την τάση να το ψάχνεις, όπως εγώ και ξέρεις να ξεχωρίζεις πένες που αξίζουν, το πράγμα δεν είναι και τόσο δύσκολο.
Ας πούμε, την περασμένη Κυριακή έριχνα μια ματιά, όπως κάνω πάντα, στον Τύπο. Πρωί, χαλαρά και πέρα από την ειδησεογραφία της εβδομάδας σταμάτησα σε ένα άρθρο της Μαριάννας Τζιαντζή που μέσα σε ένα τηλεοπτικό περιοδικό, ένθετο στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ κάνει το δικό της ενδιαφέρον σχόλιο για το πώς αντιμετωπίζει η μικρή οθόνη το χιούμορ.
Και γιατί μπορεί να έχει ενδιαφέρον ένα τέτοιο θέμα; Διότι περίσσεψε στις μέρες μας η κατήφεια, η κατάθλιψη, το “κλείσιμο” στον εαυτό μας καθώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε δεκάδες προβλήματα από την πολιτική λιτότητας και υπερφορολόγισης που εφαρμόζεται για μας, χωρίς μια ελπίδα διαφυγής.
Η Μαριάννα εντοπίζει μια αλήθεια που λίγο να καθίσεις κοντά στη μικρή οθόνη,το διακρίνεις καθαρά: Είναι άχαρο να γελάς μ ετα χάλια των άλλων και δυστυχώς συμβαίνει με πολλές εκπομπές που χαρακτηρίζονται ψυχαγωγικές.
Λέει, χαρακτηριστικά, η καλή συνάδελφος: Εκτός από το “Ζητείται ελπίς”, υπάρχει και το “Ζητείται γέλιο”. Κι ενώ οι έμποροι της ελπίδας έχουν πολλαπλασιαστεί, το προϊόν “γέλιο” έχει εξαφανιστεί από τα ράφια της τηλεοπτικής αγοράς. Και πραγματικά, φέτος δεν προβάλλεται ούτε μια νέα σειρά, λες και το γέλιο είναι είδος πολυτελείας, λέες και το χαμόγελο βρίσκεται υπό διωγμό.
Είναι πολύ φυσικό, τονίζει με έμφαση η αρθρογράφος, όταν το χαμόγελο σπανίζει στην πραγματική ζωή, να το γυρεύουμε στην τηλεόραση. Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι στη Νέα Υόρκη, τις πρώτες εβδομάδες μετά το τρομοκρατικό πλήγμα στους Δίδυμους Πύργους η τηλεθέαση της σειράς “Φιλαράκια” εξακοντίστηκε στα ύψη: οι άνθρωποι που είχαν κάθε λόγο να νιώθουν πόνο και φόβο, στράφηκαν σε ένα ανάλαφρο με γέλιο “κονσέρβα” και με νέους πρωταγωνιστές που μιλούσαν για τη φιλία, την παρέα, τους έρωτες, για μια καθημερινότητα την οποία βάραιναν οι μεγάλες σκιές...
Το θέμα αυτό πραγματεύτηκε ο συνάδελφος Σταύρος Θεοδωράκης σε μια εκπομπή τους στους “Πρωταγωνιστές”, στα τέλη του Γενάρη και κει ακούστηκαν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ας πούμε, ακούστηκε μια αλήθεια: Οι άνθρωποι δεν γελάνε πια με τον τηλεοπτικό Λάκη Λαζόπουλο, όχι γιατί δεν τον θεωρούν ως τον καλύτερο στο είδος του, αλλά γιατί η εποχή άλλαξε και το “Αλ Τσαντίρι” παραμένει το ίδιο. Δεν γελάνε με την παρέα του “Ράδιο – Αρβύλα”, ούτε με το “Όλα μπάχαλο φέτος” του Θέμου Αναστασιάδη. Δεν τον ενδιαφέρουν τα τηλεψώνια, τα “τηλεκαημένα” δεν τον ενδιαφέρουν τα σαρδάμ, οι γκάφες, οι κορώνες και οι σαχλαμάρες των βουλευτών ή των καλεσμένων στα τηλεοπτικά πάνελ. Κάποτε ο πολιτικό – καλλιτεχνικός κόσμος μας διασκέδαζε. Τώρα πολλούς μας πνίγει...
Όταν διασκεδάζουμε περισσότερο με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις παρά με τις κωμικές εκπομπές, τότε κάτι δεν πάει καλά στη σχέση μας με το γέλιο. Κι όμως η ιστορία μας δείχνει άλλα πράγματα. Σε δύσκολες και φτωχές εποχές γεννήθηκαν θεατρικές και κινηματογραφικές κωμωδίες χωρίς ημερομηνία λήξεως. Το βλέπουμε σε πολλές παλιές ελληνικές ταινίες που συχνά βάζει και ξαναβάζει η τηλεόραση. Έχουμε μάθει σχεδόν απέξω τις ατάκες των πρωταγωνιστών, αλλά γελάμε..
Το γέλιο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση και ακριβώς γι' αυτό συμφωνούμε με την Μαριάννα Τζιαντζή που θεωρεί κραυγαλέα την απουσία της από την τηλεόραση, σήμερα...
Του Νίκου Θεοδωράκη
Δημοσιογράφου
thrapsaniotis.gr
