Ένα βιβλίο της Ζωρζ Σαρή έχει τίτλο «Ο Κύριος μου», όπου κύριος είναι ο δάσκαλος και αναφέρεται στην καταλυτική σημασία που μπορεί να έχει ένας δάσκαλος στη ζωή ενός παιδιού. Βέβαια εμείς δεν είμαστε πια παιδιά.
Πάντως εγώ σ' αυτό το αρθράκι θέλω ν' αναφερθώ στον τελευταίο μου δάσκαλο («κύριο») τον κ. Κώστα Δασκαλάκη, που μας δίδαξε υφαντική στο Κέντρο Κρητικής Λαϊκής Τέχνης. Έχει σπουδάσει στην Ιταλία την τέχνη αυτή και πέρασαν από τα χέρια του πολλές μαθήτριες ακόμα και μαθητές από πολλές χώρες (Φιλανδέζες, Ιαπωνέζες, Ιταλίδες), διαφόρων ηλικιών, από διάφορα Ευρωπαϊκά προγράμματα ΕΓ3δπιυ5 κ.λπ. και βέβαια Ελληνίδες.
Όταν εγώ πήγα στα μαθήματα αργαλειού ήταν εκεί η Ελίζα (Ιταλίδα) που μιλούσαν μεταξύ τους Ιταλικά και μάλιστα ξαναήρθε και άλλα δύο καλοκαίρια] Από κει και πέρα μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω πολλές κοπέλες άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο.
Ξέρω πως ο κ. Κώστας δεν έχει ανάγκη από επαίνους και μάλιστα προσκρούω στη σεμνότητα του, όμως τόσον καιρό που δεν έρχεται πια στο Κέντρο βρίσκω πως πρέπει να τον ευχαριστήσουμε που μας έβαλε με τον τρόπο του στον μαγικό κόσμο της υφαντικής. Με την προθυμία του, τον ζήλο του, τον ενθουσιασμό του μας συμπαρέσυρε• μας έδινε έμπνευση, χωρίς να μας αποθαρρύνει ακόμα και όταν κάναμε λάθος μας έλεγε πως και από τα λάθη μαθαίνουμε. Είναι τόσο οργανωτικός που έχει καταγράψει τις τεχνικές αναλυτικά που είναι γνώστης, τα μέρη του κάθε αργαλειού που μόνος του έστησε μέσα στο Κέντρο κ.λπ.
Ακόμα είναι δεινός στο σχέδιο. Ένα παράδειγμα: στην παρουσίαση του βιβλίου του φίλου κ. Χαρίδημου (Χάρη) Παπαδάκη «Τα Χασαπιά του Ρεθύμνου» που έγινε στο Κέντρο θα μείνει ιστορική, εκτός των άλλων, και η απεικόνιση των Χασαπιών που σ' έβαζε στο κλίμα, όπως τα φαντάστηκε και τα απέδωσε ο κ. Κώστας.
Και δεν είναι μόνο τα της Υφαντικής ή του σχεδίου που απολαμβάναμε μαζί του. Αλλά και το ποιόν του χαρακτήρα του. Χαρούμενος και αισιόδοξος μας δίδασκε με το παράδειγμα του ξεπερνώντας διάφορα προβλήματα ν' αγαπάμε τη ζωή.
Έτσι του ευχόμαστε να έχει την υγειά του με την όμορφη οικογένεια του στις δραστηριότητες του και να περνάει όμως και από το Κέντρο όπως μας έχει υποσχεθεί. (Ξέρουμε εξάλλου ότι αν τον χρειαστούμε πάλι θα είναι πρόθυμος να μας δώσει τα φώτα του «γιατί το αίμα νερό δεν γίνεται» μια που η υφαντική είναι ο τομέας του κ. Κώστα).
Μία μαθήτρια
