Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα τόπο πολύ μακρινό, όπου θεοί και δαίμονες, ζώα και στοιχεία της φύσης, νεράιδες και μαγικά λουλούδια συμβίωναν μαζί χωρίς προβλήματα, εκεί όπου οι νύμφες του δάσους χόρευαν τα πρωινά μαζί με τα κρίνα, εκεί όπου το χρώμα του ήλιου άλλαζε ανάλογα με την καρδιά των ηρώων του, σε αυτό τον απρόσιτα μαγευτικό κόσμο ζούσε ο γιος μιας σπουδαίας θεότητας, ο Έρωτας. Ήταν πάντα όμορφος-είχε πάντα μια δροσιά στο βλέμμα του- με τα ατημέλητα ξανθά μαλλιά του να κλέβουν κάθε φορά την προσοχή. Κοντά πουκαμισάκια και παντελόνια τις περισσότερες φορές-τον βοηθούσαν στο να τρέχει πιο εύκολα αφού σχεδόν κάθε φορά πείραζε τις καημένες τις νεράιδες και εκείνες γκρίνιαζαν στους θεούς .οι δικοί του άνθρωποι-δεν έχει σημασία να πω πολλά για αυτούς- τον φρόντιζαν και τον προετοίμαζαν για προστάτη των πλασμάτων- ανθρώπων και ζώων-. Μια μέρα εκεί που έτρεχε ανάμεσα στα πράσινα λιβάδια της πολιτείας βλέπει μια όμορφη μορφή ξαπλωμένη σε έναν γκριζωπό βράχο τυλιγμένο με ένα λεπτό στρώμα χόρτου. Τον γοήτευσε ο τρόπος που τα χέρια της, εκείνα τα λευκά χέρια, χάιδευαν το μέτωπο της. Την παρατήρησε για λίγη ώρα-εκείνη δεν τον είχε αντιληφθεί- ήταν κοντά με τα χρώματα της γης, με μάτια που το χρώμα του ουρανού αρνιόταν να δει και ντροπιασμένο έφευγε μακριά φέρνοντας τα σύννεφα και την βροχή. Αρκετά ψηλή με όμορφο δέρμα, ο τρόπος που στεκόταν στον βράχο έδειχνε πως είχε πολλά να σου πει εάν κατάφερνες να την γοητεύσεις και να την κερδίσεις.
Την πλησίασε και την ρώτησε : "πως σε λένε; εγώ είμαι ο Έρωτας" κοιτάζονταν παράλληλα προς το έδαφος καθώς ήταν και διστακτικός. Με ένα μικρό μειδίαμα εκείνη αποκρίθηκε: " γεια σου Έρωτα, είμαι η Ψυχή". Ο 'Έρωτας και η Ψυχή περπάτησαν μαζί, πιασμένοι χέρι-χέρι προς το δάσος, για μοναδική φορά οι νύμφες σταμάτησαν να χορεύουν, τα ζώα δεν έψαχναν πια για την τροφή τους, τα πουλιά προσγειώθηκαν από τον ουρανό στα όμορφα δέντρα, που και εκείνα άνοιξαν το φύλλωμα τους για να τους σκεπάσουν. Ήταν η μοναδική φορά που ο τόπος ανέτειλε μια μαγική ομορφιά και αρμονία, κάθε τι στην πλάση φαινόταν σαν να είχε βρει τον σκοπό του , την πλήρωση του και όλοι ευχαριστούσαν αυτούς τους δύο για την αρμονική σύζευξη των χεριών τους. "θέλω να είμαι κοντά σου" της ψιθύρισε ο Έρωτας και εκείνη απάντησε "θέλω να είσαι κοντά μου" .. Εκείνος άφησε το χέρι της-όλα επέστρεψαν στην πρότερα κατάσταση τους - " είμαι αθάνατος, απόγονος Θεών, εσύ είσαι το όπλο των θνητών. Να ξέρεις πως δεν με ενδιαφέρει τίποτα από αυτά, βρήκα την Ψυχή μου και δεν πρόκειται να την αφήσω να μου φύγει"
"αχ Έρωτα Έρωτα σε χρειάζομαι δίπλα μου" του είπε και τον φίλησε διστακτικά.
Εκείνος ανταπέδωσε και χωρίστηκαν καθώς η ώρα είχε περάσει.
Περνούσε ο καιρός και η ομορφιά των δυο τους σκέπαζε τα πάντα, όμως αυτό δεν άρεσε σε όλους. Οι γονείς της Ψυχής δεν ήθελαν αυτή την σύζευξη, αποφάσισαν λοιπόν να στήσουν μια παγίδα στους δύο νέους. Είπαν στην κόρη τους πως ένα το τέρας της Θλίψης, ένα μαγικό πλάσμα που ζει στο δάσος των καταραμένων αισθημάτων επιθυμεί να σκοτώσει τους ίδιους και τον ερωτά τους, πως τα βράδια τους παρακολουθεί και η μόνη λύση είναι να το σκοτώσει την επόμενη φορά που θα έρθει. Παράλληλα έστειλαν με μήνυμα από τους ουρανούς- με ένα γεράκι που το είχαν δωροδοκήσει - πως η Ψυχή καλεί τον Έρωτα το βράδυ στο σπίτι της αλλά να προσέξει να μπει από το παράθυρο γιατί οι δικοί της θα θυμώσουν εάν καταλάβουν πως αυτός είναι εκεί. Ο Έρωτας χάρηκε πολύ και την νύχτα πήγε στο σπίτι της σύμφωνα με τις οδηγίες. Μπήκε από το παράθυρο σφυρίζοντας συνωμοτικά το τραγούδι τους-είχε υποψιαστεί το γεράκι- η Ψυχή όμως φοβισμένη και δύσπιστη παίρνει το λυχνάρι με το λάδι και το χύνει πάνω στον Έρωτα. Στο δωμάτιο υπήρχε σκοτάδι και μόλις φώτισε είδε μπροστά, πάνω στο χλωμό δάπεδο πληγωμένο τον πανέμορφο εραστή της. Εκείνος δάκρυσε και με τις λίγες δυνάμεις που το απέμειναν πέταξε μακριά λέγοντας της, πως η καχυποψία και το μίσος των ανθρώπων σκότωσε την αγάπη τους και δεν θα μπορούσαν να είναι πια μαζί. Η Ψυχή ένιωθε πως θα τρελαινόταν, μετανιωμένη που έπεσε εύκολα στην παγίδα και δεν αναγνώρισε το τραγούδι τους έψαχνε παντού να βρει τον Έρωτα, αλλά δεν τα κατάφερνε. Η οικογένεια του τον είχε φυλακίσει σε
έναν λευκό πύργο, που βρισκόταν σε ένα ψηλό βουνό, μέχρι να επουλωθεί η βαθειά του πληγή από το καυτό λάδι. Η Ψυχή ένιωθε θλίψη , πίστευε πως πλέον είχε μείνει μισή και άρχισε να τρέχει μες στα δάση καλώντας τον Έρωτα. Τα δέντρα μαραίνονταν στο πέρασμα της , τα πουλιά είχαν κρυφτεί στις φωλιές τους και οι νύμφες άρχιζαν να πεθαίνουν η μία μετά την άλλη με κάθε σπαραγμό της Ψυχής. Η όμορφη πολιτεία άρχισε πλέον να φθείρεται, κάνεις δεν κυκλοφορούσε πια τις νύχτες, όλοι έτρεμαν την Ψυχή. Επικρατούσε μόνο ο φόβος και το σκοτάδι. Όταν ο Έρωτας έμαθε τι είχε συμβεί στην αγαπημένη του με δάκρυα παρακάλεσε τους δικούς του, να τους βοηθήσουν να είναι μαζί. Εκείνοι συγκινημένοι από την αγάπη του, έφεραν την Ψυχή στον πύργο όπου ενώθηκαν με τον Έρωτα για πάντα, και έμειναν στο λευκό τους βασίλειο με το πράσινο χορτάρι εκεί όπου είχε επουλωθεί η πληγή του. Για πάντα αχώριστοι. Ο κόσμος δεν φάνταζε ποτέ πιο όμορφος.
Το συγκεκριμένο παραμύθι γράφτηκε το χειμώνα του 2010, δεν έχει υποστεί κάποια αλλαγή από τότε, κυρίως για να διατηρηθεί το συναίσθημα και η αγνοτητά του. Γιατί τελικά ο έρωτας είναι έρωτας.
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από ιστορίες και μύθους για τον έρωτα, τραγούδια και φυσικά από πολλά συναισθήματα!
Βάιος Ντάφος
