Όρεξη για εργασία, αλλά χωρίς ελπίδα να βρεις δουλειά. Νιάτα που καίνε και βράζουν ενάντια στην απελπισία που ωμά καταδικάζουν. Αποστροφή στην πρώτη δύσκολη στροφή του νου και «σάλεμα» της σκέψης σε όσα σου συμβαίνουν και δεν μπορείς να τα αντέξεις. Ένα ξαφνικό θάρρος που γίνεται θυμός κι εκείνη η μόνιμη ελπίδα που κάποτε υπήρχε κι ονομαζόταν αυτοπεποίθηση. Από την άλλη, εκείνη η μαύρη απελπισία που σήμερα υπάρχει κι ονομάστηκε πλέον δυσπιστία προς τους άλλους κι έλλειψη εκτίμησης προς τον εαυτό μας. Η αγανάκτηση για όσα υπομένουν οι γνωστοί μας αδίκως. Η ψεύτικη ευγένεια στις κοινωνικές συναναστροφές και τα πισώπλατα μαχαιρώματα μετά. Μεγάλα λόγια από μικρούς ανθρώπους. Μικροί καθημερινοί ήρωες που μια ζωή παλεύουν για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Σφουγγοκωλάριοι και ακόλουθοι που μια ζωή κουβαλούσαν κρεμάστρες με κοστούμια μεγάλων και τρανών και στο τέλος νόμισαν ότι εκείνοι τους είχαν ανάγκη, σε σημείο να μην κάνουν τίποτα, αν δεν τους ρωτούσαν πρώτα. Στρατηγοί που είχαν ύφος και έπαρση χιλίων καρδιναλίων μέσα στη στολή τους, και μόλις την έβγαλαν δεν τους γνωρίζει ούτε η μάνα που τους γέννησε. Δημόσια επιτρεπτοί μύθοι που άγγιξαν τη λατρεία του κόσμου σε όρια θρησκείας. Κι ήρθε η ώρα που τα ινδάλματα απομυθοποιήθηκαν, οι βασιλιάδες αποδείχτηκε ότι ήταν γυμνοί, κι οι μύθοι έγιναν δεισιδαιμονίες που στέλνουμε πλέον στο πυρ το εξώτερον. Από το κακό πάμε στο χειρότερο.
Φόβος αόρατων και υπερφυσικών δυνάμεων που έγινε πανικός. Στον πανικό ο μόνος που έχει πραγματικά τρομάξει είναι ο πρώτος που τρέχει. Οι υπόλοιποι ακολουθούν τρέχοντας χωρίς να ξέρουν το λόγο. Ο καθένας πιστεύει ότι ο διπλανός του γνωρίζει την αιτία του φευγιού του. Όχλος σε σύγχυση και κοινωνία σε απόγνωση. Θλίψεις και συνθλίψεις ανθρώπων. Καταθλίψεις και φοβίες, όνειρα και ουτοπίες, γέλια και κλάματα, άνθρωποι και πειράματα, ζωές κλεμμένες και αγάπες πειραγμένες. Εποχές κακές, καιροί δύσκολοι, άνθρωποι επιρρεπείς στο εύκολο κέρδος, αγώνας, ξεπούλημα, φτηνό θέαμα και λίγος άρτος. Η ζωή ένας ακανθώδης κάκτος. Συγκρίσεις των μεγαλόψυχων με τους άριστους και συγκρίσεις των μικρόψυχων με τους χείριστους. Η περιφρόνηση της ανυποληψίας ονομάστηκε ιταμότητα. Το κράτος έγινε σκληρό με τους πολίτες του. Οι απεργίες μέχρι σήμερα έφερναν οφέλη στους απεργούς. Από εδώ κι ύστερα θα προκαλούν ζημιές και απολύσεις. Καθετί χθεσινό το ξεχνάμε. Παρακαλάμε να μας πιάσει κόκκινο φανάρι γιατί μόλις ανάψει το πράσινο δεν ξέρουμε προς τα που να πάμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς πια δεν γελά με παλιά αστεία και πολύ σπάνια κλαίει με παλιές συμφορές.
Χάθηκε το μέτρο και περάσαμε στο υπέρμετρο. Η βία γέννησε βία και η αμαρτία θάνατο. Η ατιμωρησία έφερε αποθράσυνση και η επιβράβευση κάθε υγιούς προσπάθειας απαξιώθηκε. Η εμπιστοσύνη χάθηκε, η κοινωνία διαλύθηκε, ο ατομισμός θριάμβευσε, η κρατική κυριαρχία αλώθηκε και η πολιτική απαξιώθηκε. Χάθηκε η ισορροπία και οι λίγοι τραβάνε τους πολλούς στο γκρεμό. Καθένας που βουλιάζει παίρνει και καμιά εικοσαριά άλλους μαζί του στον πάτο της θάλασσας. Ζούμε το μύθο μας στη δύση του και τη δυστυχία μας στην ανατολή της. Αρχίσαμε πρόσφατα να εκτιμούμε εκείνους που κάποτε μας έλεγαν την αλήθεια και τους αγνοούσαμε. Είναι καιρός πλέον να εκτιμήσουμε όσα έχουμε. Να ζήσουμε πλέον με ότι μας έχει απομείνει. Να «μακρύνουμε» λίγο την επιλεκτική και κοντή μας μνήμη. Είναι η εποχή της αυτοκριτικής και της εσωτερικής μας αναζήτησης. Είναι η εποχή των μυθικών τεράτων, των ανύπαρκτων θαυμάτων, των ανούσιων θεαμάτων και των λιγοστών γραμμάτων. Είναι αυτό που εμείς δημιουργούσαμε τόσα χρόνια τώρα και σήμερα μας φαίνεται αποκρουστικό. Είναι επίσης πολύ αργά για δάκρυα…
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
