Η έκρηξη στο χώρο των μέσων μαζικής μεταφοράς , έχει δύο όψεις. Η μία είναι προφανής : Η απίστευτη ταλαιπωρία που πέρασαν , για δέκα και πλέον μέρες , μια ολόκληρη πόλη από την απεγνωσμένη προσπάθεια μιας μικρής συντεχνίας να διατηρήσει τα κεκτημένα της . Η δεύτερη είναι η έμμεση : Ο απίθανος λαϊκισμός των κομμάτων της αντιπολίτευσης και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρεί να δημιουργήσει κοινωνικό μέτωπο υποστηρίζοντας τα συμφέροντα ενός «ρετιρέ» των ΔΕΚΟ σε μια χώρα με 1,5 εκατομμύριο ανέργους και με το μέσο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων να έχει προσγειωθεί σχεδόν στο 40% των μηνιαίων αποδοχών ενός μέσου εργαζόμενου στο μετρό.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο , έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν , από κάθε αξιωματική αντιπολίτευση που διεκδικεί την εξουσία. Αλλά εδώ είναι τόσο εξόφθαλμο και τόσο προκλητικό …..όσο προκλητική βεβαίως είναι και η φρασεολογία περί «χούντας» που ντύνει στο «χακί» εργαζόμενους – αλήθεια , δεν σκέπτεται κανείς ότι με αναφορές αυτού του είδους το μόνο που κάνει είναι να παίζει το χαρτί της Χρυσής Αυγής και των νοσταλγών της πραγματικής χούντας? – Τους είπε , άραγε , κανείς ότι το «ρετιρέ» του μετρό απολαμβάνει κάποια λαϊκή στήριξη? Ότι υπάρχουν πολίτες που επικροτούν την ομηρεία τους και τη συνακόλουθη καθημερινή τους ταλαιπωρία? Προφανώς όχι… Αυθαίρετα συμπεράσματα είναι αυτά…
Στον αντίποδα τώρα , υπάρχει η αμήχανη κυβέρνηση που , υπό το βάρος της πίεσης που της ασκεί το πρόβλημα , κατέφυγε στην πιο ακραία προσπάθεια για τη διευθέτησή του. Αλλά υπάρχει ένα ζήτημα : αφορά και πάλι την κακοφωνία που επισημαίνεται κάθε φορά που υπάρχει ένα μείζον πολιτικό πρόβλημα προς αντιμετώπιση. Ο πρωθυπουργός αποφάσισε , το ΠΑΣΟΚ – κατά το σύνηθες – συμφώνησε , αλλά η ΔΗΜΑΡ διαφώνησε έντονα. Τι σημαίνει αυτό? Ότι η ΔΗΜΑΡ έχει ίσως μια άλλη πρόταση. Ποια ήταν αυτή για τη λύση της απεργίας? Και γιατί δεν ακολουθήθηκε? Εκτός πια και αν δεν υφίσταται πρόταση , οπότε και πάλι τίθεται ένα ζήτημα που αφορά την ίδια τη λειτουργία της Τρι - κομματικής κυβέρνησης.
Με δύο λόγια , εκτιμώ ότι το βασικό θέμα της προσεχούς συνάντησης των τριών κυβερνητικών εταίρων , θα πρέπει να είναι ακριβώς η λειτουργία της κυβέρνησης. Γιατί , κανείς από τους τρεις δεν έχει το δικαίωμα να παίζει «κρυφτούλι» στα δύσκολα και για να μη διαλυθούν στην επόμενη κρίση. Και να μην ξεχνάνε ότι τα δύσκολα είναι πίσω….
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
