Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
Είναι ξεκάθαρα τα προμηνύματα
της καταιγίδας.
Ο ουρανός κιτρίνισε κατά τη δύση.
Τ’ αστέρια θόλωσαν
και το φεγγάρι φόρεσε το φωτοστέφανό του.
Η υγρασία νότισε το κόκκαλο.
Ξεπέρασε ο Κέλβιν το «εξάρι».
Άρχισε ο Αίολος να σκαρφαλώνει,
γκρίζα και μαύρα σύννεφα
στους ώμους κουβαλώντας…
Ένα κουλούρι αποκοιμήθηκε ο σκύλος
με την ουρά στο στόμα.
Η γάτα γλύφει τη μουσούδα της
κοιτώντας προς τη δύση.
Στρατάρισε ο κοκκινολαίμης στην αυλή.
Ύφανε στον ιστό της η αράχνη
μακρόσυρτες κλωστές.
Βγήκαν νυχτιάτικα στην ξέρα τα βατράχια
τραγουδώντας.
Η στάχτη πολυαραίωσε στο τζάκι.
Έσκυβε η συκιά απ’ τα πολλά τα σύκα.
Τα φύλλα του Φθινόπωρου αργήσανε να πέσουν.
Η κουκουβάγια η σοφή μας κράζει «κουκουού»,
-άλλο αν τα παπαγαλάκια
το κάνουν «κουκουβάου» αισιόδοξο …
Με χίλιες γλώσσες αντηχεί:
Έ ρ χ ε τ α ι κ α τ α ι γ ί δ α α α !
Όμως… «φωνή βοώντος εν ερήμω»
ή… «έως αύριο τα σπουδαία»!...
Τρίζουνε οι Καιροί τα δόντια,
που αγνοούνται τα «σημεία» τους
και στέλνουν σήματα στ’ αηδόνια
να ετοιμάζονται για μοιρολόγια!...
