Βγαρμένες από τα παλιά κιτάπια των καπιταλιστών είναι μία προς μία, όλες μαζί, οι συνταγές διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης. Οι εναλλακτικές επιλογές ανάμεσα στη λεγόμενη «περιοριστική» και την «επεκτατική» δημοσιονομική πολιτική έχουν να κάνουν μόνο με τα γυρίσματα των καιρών, με τις συγκυρίες και τις εκάστοτε ανάγκες των μονοπωλίων, όπως αυτές διαμορφώνονται από τη φάση της οικονομικής κρίσης σε συνθήκες διευρυμένης κερδοφορίας και υπερσυσσώρευσης, και ξανά πίσω σε νέες οικονομικές κρίσεις, στη διαδικασία που αναγκαστικά και αναπότρεπτα οδηγεί σε νέα καταστροφή κεφαλαίων. Αυτό προκύπτει ιστορικά και σε αυτό συντείνουν, όλες οι μέχρι σήμερα μελέτες των καπιταλιστικών κρίσεων, από την εμφάνιση τους εδώ και δύο αιώνες.
Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη των μονοπωλίων είναι και οι αναπαλαιωμένες συνταγές που βγαίνουν ξανά σήμερα στην επιφάνεια από τους διάφορους πολιτικούς οσφυοκάμπτες του εκμεταλλευτικού συστήματος. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ κονταροχτυπιούνται σε μαρμαρένιο αλώνι, το ποιος θα σώσει το βάρβαρο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα που έχει φάει τα ψωμιά του, που δεν παίρνει γιατρειά, που αναγκαστικά τσακίζει το λαό, τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις δεκαετιών, προκειμένου να τα αφήσει ως μόνιμη παρακαταθήκη στην ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων. Αυτή η δικομματική αντιπαλότητα έρχεται να παγιδεύσει το λαό στις σταθερές επιλογές του κεφαλαίου, να βγάλει από τη συνείδηση του την ανάγκη οργάνωσης και ταξικής συσπείρωσης απέναντι στη βαρβαρότητα της δικτατορίας των μονοπωλίων.
Το σύνολο των «σκληρών» διαχειριστών του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπως συγκεκριμένα ο Γερμανός υπουργός των Οικονομικών Σόιμπλε, δε θα είχε πρόβλημα να «ανταλλάξει» (τέτοιες) απόψεις με τους «εναλλακτικούς» του ΣΥΡΙΖΑ. Και η μια και η άλλη άποψη, αλλά πάνω από όλα η διαχειριστική πολιτική που τη συνοδεύει και υπηρετεί, είναι εξίσου χρήσιμη για αυτούς, μα ταυτόχρονα καταστροφική για το λαό. Ελάχιστη, μέχρι και καμιά σημασία δεν έχουν οι δημόσιες δηλώσεις (Τσίπρα - γερμανικής κυβέρνησης) που έγιναν με αφορμή τη συνάντηση του Βερολίνου. Άλλωστε, πρόκειται για χιλιοειπωμένες φούσκες των πολιτικών διαχειριστών τους, όπως αυτές του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, που διαβεβαίωνε, δεξιά και αριστερά, για το γεγονός ότι «είμαστε εταίροι, άρα, έχουμε κοινά συμφέροντα και κοινούς αντιπάλους», ακόμη ότι το κόμμα του θα βρει τη... χρυσή τομή, κάποιο άλλο μείγμα διαχείρισης, προκειμένου να δοθεί η «δυνατότητα στην οικονομία να ανακάμψει». Δηλαδή εγγυάται στην αστική τάξη (γιατί σε αυτή δίνει εξετάσεις), ότι θα καταφέρει να πετύχει ως ‘‘αριστερά’’ ότι δεν πέτυχε η δεξιά όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Η ελπίδα για το λαό βρίσκεται στο να τοποθετήσει το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις, με τα «πόδια κάτω και το κεφάλι πάνω». Το πρόβλημα, είναι τόσο οι ίδιοι οι «εταίροι» της λυκοσυμμαχίας, οι κυβερνήσεις τους με τα μονοπώλια που στηρίζουν και υπηρετούν, όσο και οι «κοινοί αντίπαλοί» τους, άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, μονοπώλια και κυβερνήσεις στο βαθμό που κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους για τη μοιρασιά της λείας τους, του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Όλοι μαζί, και καθένας από το πόστο του, υπηρετούν εξίσου καλά το ίδιο σχέδιο. Έτσι, επιβίωσε (παρά τη σαπίλα του) ο καπιταλισμός μέχρι σήμερα.
Ακόμη και όταν οι καπιταλιστές περάσουν σε φάση διευρυμένης κερδοφορίας, που οι ίδιοι την ευαγγελίζονται, ο λαός θα είναι γονατισμένος, χωρίς δικαιώματα, αναγκαστικά και βίαια οπισθοδρομημένος πολλές δεκαετίες πίσω. Γι' αυτό οι κομμουνιστές επιμένουν ότι φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση, με τα μονοπώλια να συνεχίζουν να (είναι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής) αλωνίζουν στο επίπεδο της οικονομίας και της παραγωγής, δεν μπορεί ούτε και θα μπορούσε να υπάρξει, ανεξάρτητα από το ποιος μπορεί να βρίσκεται στη κυβέρνηση. Η προοπτική για το λαό βρίσκεται στη συνολική ανατροπή αυτής της πολιτικής, στην πλήρη ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Ανατροπή της αστικής τάξης (καπιταλισμός), θέσπιση της εργατικής τάξης (κομμουνισμός).
Στέλιος Αλεξάκης
