Βρίσκομαι στην πρωτεύουσα, εδώ και μερικές μέρες. Επειδή είχα ζήσει εδώ για αρκετά χρόνια, παλιότερα, θεωρώ ότι έχω τη δυνατότητα να κάνω συγκρίσεις. Είχα φύγει λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Είχα αφήσει τότε πίσω μου μια πόλη που αναπτυσσόταν με ραγδαίους ρυθμούς, μια πρωτεύουσα που έδινε ευκαιρίες σε χιλιάδες Έλληνες και ξένους, ένα «άστυ» που εκτός από «κλεινόν», ήταν και γενναιόδωρο με τους κατοίκους του και φιλόξενο στους επισκέπτες του. Ήταν η Αθήνα των ευκαιριών, του θεάματος, της γνώσης, της απασχόλησης. Ήταν η «πρωτεύουσα δύναμη» που κινούσε την οικονομική ζωή της χώρας. Προφανώς, υπήρχαν και τότε εστίες εγκληματικότητας, παρασιτικού κέρδους, παρανομίας και αδιαφάνειας. Προφανώς, τα πράγματα σε όλους τους τομείς της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής δεν ήταν ρόδινα. Υπήρχε όμως εκείνο το φως της προοπτικής, που τα έκανε όλα να λάμπουν. Υπήρχε η ελπίδα για το αύριο και υπήρχαν χιλιάδες λόγοι για να ζει και να δημιουργεί κανείς στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους.

Σήμερα, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά προς το χειρότερο. Η σκοτεινιά στο βλέμμα των Αθηναίων της κρίσης, έχει αφαιρέσει κάθε ίχνος αισιοδοξίας, κάθε ψήγμα ελπίδας ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν. Ο ατομικισμός ζει και βασιλεύει και ο αγώνας της επιβίωσης είναι καθημερινός και δύσκολος για χιλιάδες συμπατριώτες μας. Οι ζητιάνοι στους δρόμους, οι άστεγοι στα πέριξ του κέντρου, οι απεργίες των μέσων μαζικής μεταφοράς, τα κλειστά μαγαζιά και οι έρημοι δρόμοι τα βράδια, συνθέτουν ένα σκηνικό μελαγχολίας και κατάθλιψης. Εκατοντάδες τα αυτοκίνητα χωρίς πινακίδες, χιλιάδες οι άνεργοι, εκατομμύρια κόσμου που φυτοζωεί. Δυνατότητα απόδρασης ή επιστροφής στην επαρχία δεν έχουν οι περισσότεροι. Άλλοι επειδή δεν έχουν ούτε μια σπιθαμή γης στο χωριό τους, κάποιοι επειδή αγόρασαν ένα διαμέρισμα με δάνειο και αδυνατούν πλέον να καταβάλλουν τη δόση, και κάποιοι επειδή ακόμα κι αν έχουν περιουσία ή ένα πατρικό σπίτι στην επαρχία, αδυνατούν να γυρίσουν πίσω με τη σφραγίδα της αποτυχίας στο μέτωπο.

Η ζωή είναι ακριβή, πολύτιμη, σύντομη και δύσκολη. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από το να συνειδητοποιήσεις στα μισά του βίου σου, ότι το μόνο που έχεις καταφέρει είναι να κάνεις μια ωραία «τρύπα στο νερό». Η μέγιστη απογοήτευση είναι να σε κατατάξουν οι δικοί σου άνθρωποι στη λίστα των αποτυχημένων. Να κοιτάζεις τα παιδιά σου και να μην έχεις μια δικαιολογία να τους πεις. Και το χειρότερο όλων: Να μην φταις εσύ άμεσα για ότι συμβαίνει, αλλά η εμπιστοσύνη σου και η ψήφος σου σε μια γενιά πολιτικών αριβιστών που χωρίς σχέδιο και όραμα, οδήγησαν τη χώρα στο γκρεμό, έριξαν το πλοίο στα βράχια. Να ξέρεις, ακόμα και τώρα, ότι σε κοροϊδεύουν, ότι εγκληματούν σε βάρος των παιδιών σου κι εσύ να τους εμπιστεύεσαι ακόμη. Να έχουν διαγράψει από το λεξιλόγιο τους τη λέξη «συγγνώμη». Και να αισθάνεσαι ένοχος και λίγος για αποφάσεις άλλων. Κρίμα γιατί είχες όνειρα για περήφανα και αξιοπρεπή γηρατειά, κρίμα γιατί πίστεψες ότι μπορείς να δώσεις μια ευκαιρία στα παιδιά σου, κρίμα τελικά γιατί οι επιλογές  σου σε ακολουθούν και σε τιμωρούν.

Δεν αξίζει τον κόπο, δεν αξίζουν αυτοί, δεν αξίζουμε κι εμείς που τους εμπιστευθήκαμε. Η συλλογική ενοχοποίηση του υποσυνείδητου λάθους, η εκ των υστέρων αυτοκριτική των επιλογών μας. Η Αθήνα που αλλάζει, η πρωτεύουσα που υποφέρει. Το κέντρο του κόσμου που μαραζώνει και μας πληγώνει. Η συγγνώμη που οφείλουμε στη νέα γενιά και δεν τολμούμε να τη ζητήσουμε. Κι εκείνοι οι συμπατριώτες μας να ξεροσταλιάζουν στη στάση, περιμένοντας ένα λεωφορείο που δεν θα έρθει. Κατά τα άλλα, είμαστε ακόμα ζωντανοί, σε μια σκηνή χωρίς κοινό. Βαθιά κι ανθρώπινα, ειλικρινά και άδολα προλαβαίνουμε να τη ζητήσουμε  ακόμη. Μια λέξη είναι: «Συγγνώμη».

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/