«H 17η Νοέμβρη δεν μπόρεσε να αποκτήσει στην Ελλάδα μαζική βάση. Έφαγε τα ψωμιά της και τώρα άχρηστη πια με αυτή τη μορφή, κλείνει το μαγαζί. Κάτι θα φέρουν στη θέση της»
[Αλέκα Παπαρήγα, Ριζοσπάστης, 24.09.2002]
Ο όρος «τρομοκρατία» καταγράφεται ιστορικά για πρώτη φορά το έτος 1795 και προσδιορίζει την «Κυριαρχία του Τρόμου» που είχε εγκαθιδρύσει το Γαλλικό Κράτος. Η επαναστατική φύση του καθεστώτος, καθώς και η πρωτοκαθεδρία των Ιακωβίνων στην άσκηση της διακυβέρνησης, οδήγησε βαθμιαία στην ταύτιση του συγκεκριμένου όρου με κάθε βίαιη επαναστατική ενέργεια που στρέφεται ενάντια στο παλαιό καθεστώς (ancient regime). Η χρήση του όρου «πυκνώνει» τη δεκαετία του1880, με ευκαιρία τις βίαιες πολιτικές ενέργειες στην Ιρλανδία και στη Ρωσία. Στην ελληνική περίπτωση, αν λάβουμε ως κυρίαρχο το παράδειγμα της «17ης Νοέμβρη» και τη σταλινικού τύπου μεθοδολογία της, βάσει της οποίας δολοφονούσε πολίτες επειδή τους θεωρούσε ταξικούς εχθρούς στο όνομα μιας φαντασιακής εκπροσώπησης των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, χωρίς δίκη, χωρίς ενόρκους, σε έναν πόλεμο χωρίς αιχμαλώτους, χωρίς κανόνες και χωρίς ηθικούς περιορισμούς, η κρατική μηχανή απαντάει με τον ολοκληρωτισμό των νικητών: διαγράφει από το ιστορικό υποσυνείδητο των Ελλήνων το «πολιτικό έγκλημα» που είχε γράψει η Ιστορία στην 25ετή δράση της εν λόγω οργάνωσης και το ξαναγράφει εκ νέου, ως ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου. Με τον τρόπο αυτό η «πλούσια» δράση της «17ης Νοέμβρη» εμφανίζεται πλέον ως μη πολιτική.
Σήμερα η εποχή της Μεταπολίτευσης έχει παρέλθει. Αυτό που αντικρίζουμε είναι τα τελευταία τινάγματα ενός θηρίου που έχει θανάσιμα λαβωθεί από την ίδια του την απληστία που το οδήγησε στο λάκκο με τα όρθια μυτερά ξύλα. Μπαίνουμε άραγε σε μια εποχή που η δημοκρατία τείνει να γίνει πιο αυταρχική για να επιβιώσει; Μήπως οι Έλληνες ξέχασαν ότι επαφίεται στη θέλησή και στον πατριωτισμό τους να περιορίζουν κάθε αυταρχική εκτροπή που παραβιάζει δικαιώματα και αρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού, και τα οποία στέκονται πάνω από τον νόμο, αποτελούν σταθερό σημείο αναφοράς και περιχαρακώνουν την κρατική εξουσία εντός πλαισίων, τα οποία είναι αντάξια του πολιτισμού μας; Είναι άραγε περιττή η υπόμνηση ότι όλοι έχουν δικαίωμα αντίστασης στην καταπίεση και υποχρέωση πολιτικής ανυπακοής και ότι επίσης τα δικαιώματα δεν τους παραχωρούνται αυτονόητα, αλλά πρέπει διαρκώς αυτοί οι ίδιοι να τα διεκδικούν και να τα επιβεβαιώνουν;
Επιχειρώντας μια απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα διαπιστώνουμε ότι η τρομοκρατία με όποια μορφή κι αν εκδηλώνεται, είναι απερίφραστα καταδικαστέα χωρίς απατηλούς αστερίσκους, χωρίς υποσημειώσεις και μακριά από λεκτικές ζαβολιές. Ναι, η δημοκρατία γίνεται ολοένα και πιο αυταρχική, αλλά αυτό δεν αφορά τους νομοταγείς πολίτες. Ο χαρακτηρισμός ενός πολίτη ως έκνομου δεν περιλαμβάνει σε καμιά περίπτωση εκείνον που αδυνατεί να εκπληρώσει τις φορολογικές του υποχρεώσεις. Εγκληματική συμπεριφορά εκδηλώνει όποιος έχει πλούτο και φοροδιαφεύγει, όποιος χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα με σκοπό τον πλουτισμό και όποιος ασχολείται με το κοινό ή το οργανωμένο έγκλημα. Η τρομοκρατία δεν είναι επιχείρημα, και σίγουρα δεν αποτελεί λύση. Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, η διασπορά ψευδών ειδήσεων, η διάχυση της υποψίας, οι ανεύθυνες υπερβολές και η ανάμειξη στην προσωπική ζωή των πολιτών ήταν φαινόμενα άξια περιφρόνησης και ηθικής απαξίωσης. Δυστυχώς, τα ίδια φαινόμενα σήμερα αποτελούν την τρέχουσα ηθική και αισθητική στάση, που εδραιώνεται με πρωτοβουλία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και συνήθως με τη διακριτική «αμέλεια» της πολιτικής εξουσίας. Δυστυχώς, τα σημερινά κόμματα της Αριστεράς δεν προσφέρουν μεγάλη βοήθεια στην κατεύθυνση του κοινωνικού αποκλεισμού των τρομοκρατών. Το «βάθος της ανάλυσης» της προ εικοσαετίας δήλωσης του προοιμίου δεν αφήνει περιθώρια για αισιόδοξες σκέψεις. Η «κυβερνώσα Αριστερά» συνεχίζει να ακροβατεί επικίνδυνα και σήμερα. Ευχόμαστε μόνο να μην υπάρξουν θύματα.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
