Είναι σαφές πια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, για να έχει ελπίδες να κερδίσει τις εκλογές, όποτε και αν αυτές διεξαχθούν, δε θέλει να δίνει τώρα την εντύπωση ενός περιθωριακού κόμματος. Και η ενηλικίωση του, που σημειώνεται αργά αλλά σταθερά, σκοπό έχει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της αποκαλούμενης «σιωπηλής πλειοψηφίας» ενός μεγάλου τμήματος των συντηρητικών ψηφοφόρων των «νοικοκυραίων».
Θα τα καταφέρει? Αν εξακολουθήσει την ίδια τακτική και πολιτική που είχε στις εκλογές του Ιουνίου, με τις αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις των «συνιστωσών» που τρόμαξαν και φόβισαν τον κόσμο, ασφαλώς και όχι. Αν συνεχίσει να αντιγράφει παλιές χρεοκοπημένες πολιτικές και πολιτικές του «τσαμπουκά», ασφαλώς και δεν πρόκειται να κερδίσει την εμπιστοσύνη της αστικής τάξης. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως, γνωρίζει ότι ένα κόμμα με πολλές συνιστώσες, που οριακά πετύχαινε την είσοδο του στη Βουλή, μετατράπηκε σε λίγο χρόνο σε κόμμα εξουσίας, όχι επειδή υπήρξε μετατόπιση μεγάλων κοινωνικών ομάδων λόγω ιδεολογικής συνειδητοποίησης, αλλά επειδή ήταν προϊόν ευκαιριακό. Προϊόν της αντιπαράθεσης «μνημονιακοί» «αντί-μνημονιακοί». Και κυρίως, γιατί μετακινήθηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ απογοητευμένοι συνδικαλιστές και οργισμένοι ψηφοφόροι του «λεφτά υπάρχουν» αναζητώντας ένα άλλο πόλο εξουσίας.
Η απομάκρυνση, όμως, τώρα της πολιτικής συζήτησης από το δίλλημα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», οδηγεί την Κουμουνδούρου σε αναπροσδιορισμό θέσεων και τακτικών επιλογών. Με την έλευση του νέου έτους μπορεί στις πλάτες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να μην προστέθηκε ένας ακόμη χρόνος, στις δεκαπέντε όμως ημέρες που πέρασαν, ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει σημάδια…. ενηλικίωσης. Στο διάστημα αυτό, αφήνοντας κατά μέρος κανίς το τελευταίο του ταξίδι στη Λατινική Αμερική και τα όσα είπε από εκεί, βρίσκει έναν Αλέξη να συναντάται με τον «μεγάλο εχθρό» υπέρ - εκπρόσωπο του καπιταλισμού τον οποίο μάλιστα ο ίδιος επιδίωξε να δει. Ακούει με έκπληξη την είδηση της μετάβασης του στις Ηνωμένες Πολιτείες για να μιλήσει σε ένα πασίγνωστο ινστιτούτο κα να επιδιώκει συναντήσεις με Αμερικανούς αξιωματούχους, ακόμη και τον αντιπρόεδρο.
Και το αποκορύφωμα, όσον αφορά το εσωτερικό μέτωπο να χαρακτηρίζει την υπόθεση της Βίλας Αμαλίας «θέμα ελάσσων», παρότι διάφορες «συνιστώσες» του κόμματος του είχαν επιδοθεί σε…. επαναστατικές κινήσεις. Ωστόσο, το πλέον σημαντικό, όταν υπερασπίστηκε τη μεσαία τάξη λέγοντας ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «νοικοκυραίους αλλά καταδίκασε τις τελευταίες βίαιες τρομοκρατικές ενέργειες αγνώστων, οι οποίες «δε συμβαδίζουν με το αξιακό περιεχόμενο της αριστεράς» και πήρε σαφείς αποστάσεις από τις καταλήψεις, τονίζοντας ότι όπου υπάρχει παραβατικότητα «πρέπει να παταχθεί».
Κατά σύμπτωση, τα δύο πρώτα έγιναν γνωστά την ημέρα που μια δημοσκόπηση έδειξε, για πρώτη φορά εδώ και καιρό μια κάμψη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ. Σύμπτωση, όμως, δεν ήταν οι δηλώσεις για τη μεσαία τάξη και τους «νοικοκυραίους», ούτε η αποκήρυξη της βίας, όσο κι αν αυτές εξέπληξαν μερικές από τις «συνιστώσες» και αναδεικνύει αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ. Στις εξελίξεις αυτές, καθοριστικό ρόλο βέβαια έπαιξε, όπως παραδέχτηκε άλλωστε και η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η δημοσκοπική κάμψη που παρουσιάζεται στις τελευταίες έρευνες, αλλά και η παραδοχή ότι η προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει ελπίδες και προσδοκίες δεν συνδυάζεται με μια πειστική εναλλακτική πρόταση από την αξιωματική αντιπολίτευση.
Μπορεί, βέβαια να δείχνει σημάδια…. ενηλικίωσης ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά αν δεν ενηλικιωθούν μαζί του και όλες οι «συνιστώσες» και αν δεν αναπτύξουν και πάρουν ξεκάθαρες, καθαρές θέσεις και αποστάσεις, καταδικάζοντας πράξεις βίας και τρομοκρατίας οποθενδήποτε κι αν προέρχονται, δε θα μπορεί να κινείται επικοινωνιακά με άνεση σε ένα ευρύτατο κοινωνικό φάσμα και πολύ περισσότερο, δε θα μπορεί να αλιεύει ψήφους «πατώντας» σε Σόιμπλε και Βίλα Αμαλίας και σε…. άγνωστους – άγνωστους….
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
